Home is where the heart is

Het is koud als we wakker worden en ook de douches zijn helaas koud. Naast me staan een paar mannen te praten, blijken de andere campinggangers hier allemaal van een  ijsberenclub te zijn….

We maken koffie maar laten het ontbijt voor wat het is want Kelly en de jongens hebben ons een uitgebreid ontbijt beloofd als we thuis komen. De zon komt met moeite boven de horizon als we reeds op weg zijn. Ik doe nog een laatste poging om Fietje te overtuigen dat Vlissingen ook wel mooi is om nog een tijdje door te brengen of dat er ook een boot naar Schotland is vanaf Rotterdam maar moeder moet nu echt wel haar kindjes en katjes terugzien, daar is geen kruid tegen opgewassen.

Eens Sluis gepasseerd beslissen we om de kustweg te nemen wat makkelijker gezegd is dan gedaan. Overal staan er bordjes dat we met onze Mog niet door mogen. Onze GPS geeft constant waarschuwingen dat we verder niet door zullen mogen. De oplossing is simpel, GPS uit en alle bordjes straal negeren.

Nu we op de kustweg zitten komen we toch echt wel dicht bij huis. Even rijden we nog een cirkeltje in Blankenberge omdat de wegomlegging ons na vele nauwe en kleine straatjes opnieuw naar de kustweg zendt.

De laatste kilometer hebben we gefilmd en we zijn aangenaam verrast als onze ‘stalkers’ ofte trouwe volgers van de blog en de tracker Philippe en Mich  ons staan op te wachten als we Bredene binnen rijden. Kelly, Gust en Felix staan ons op te wachten met een ontbijt en onze lieve buren  komen één voor één ons welkom heten. We drinken een glaasje bubbels, dat Mich had meegebracht,  op de trotoir. Het is leuk om iedereen terug te zien na al die tijd en het is een aangename thuiskomst hoewel ik eigenlijk liever nog een maandje of 6 verder zou willen trekken 🙂

(diepe donkere mannen stem) “Home is where the heart is.”

(schriel, hopeloos stemmetje) “In the Mog!”

(vrij naar Frank Zappa)

Laatste avondmaal

We ontwaken na een heerlijke nacht. Het is nog warm maar in de verte pakken donkere wolken zich samen. Ik ga snel nog zwemmen in zee en dat was niks te laat want even daarna wordt het warm zonnetje geruild voor een fris buitje.


We vertrekken kort voor de middag nadat we de Ferry hadden geboekt van Rodby naar Putgarden in Duitsland. Deze vertrekt maar om 15u15, we hebben dus alle tijd. ’s Middags houden we halt aan nog een enorme brug waar we aan de voet op een parking lunchen.


Het is wat zoeken naar de ingang voor de Ferry maar uiteindelijk staan we voor we het goed beseffen geparkeerd in de buik van Scanlines Ferry voor een overtocht van slechts 45 minuutjes. We drinken een koffie en kopen nog wat spulletjes in de taxfree-shop. Het ontschepen gaat al even vlot als het inschepen (daar kunnen ze in Italië en Griekenland nog iets van leren) en we rijden door naar Kaltenkirchen, een dorp net voor Hamburg. Daar is een camperparking met recht erover een Termencomplex. We installeren ons naast de vele ander mobilhomes die net als ons op weg zijn naar huis en gaan even piepen in het Spa-zwembad aan de overkant. We besluiten om er ’s avonds nog naartoe te gaan zodat we daar nog een douche kunnen nemen. Bovendien betaal je vanaf 21u maar halve prijs.
We eten in de Mog en gaan dan naar het zwemparadijs: een regenwoudbad, 6 jacuzi’s, verwarmd buitenbad, grote glijbaan, noem maar op, ze hebben het hier allemaal.
Na anderhalf uur genot nog even goed inzepen in de douche en naar bedje toe.

25/08
Vroeg uit de veren, ontbijten en ‘Hit the road’! Mog ruikt zijn stal al en eerlijk, ik ook, dus geen getalm, geen getreuzel. Vroemen maar. Mich bracht ons gelukkig op de hoogte van de vele wegenwerken in Duitsland en dus het risico op vertraagd of zelfs stilstaand verkeer in Merkelland. Het is ook druk op de weg die vooral bereden wordt door Mobilhomes en volgepakte wagens die, net als wij, richting thuis rijden. Door de tip van Mich rijden we maar kort door Duitsland en gaan we aan Enschede reeds Nederland binnen. Het verkeer loopt vlot, zeer vlot en eigenlijk kunnen we vandaag thuis geraken.
Maar dat zou wellicht teveel paniek teweegbrengen bij Kelly, Felix en Gust die ongetwijfeld heel druk in de weer zijn met poetsen en zo.
Echt lang moeten we niet zoeken naar een slaapplaats: we gaan  mosselen eten in Zierikzee, oooh yeah, waar het bovendien havenfeesten zijn.

Zierikzee by night

We zetten er ons op de camping (waar we veel te veel betalen voor veel te weinig comfort) en gaan op zoek naar een mosselrestaurantje.

Laatste avondmaal

De laatste avond van onze mini-wereldreis brengen we door met een kom dampende mosselen, een glas lekkere wijn/bier, in een decor van wel honderden feestlichtjes die weerspiegelen in de haven van Zierikzee. En op de achtergrond muziek en uitgelaten Hollanders met feetsneus op. Oh ja, ook wij zijn in onze nopjes: we prijzen ons de gelukkigste mensen van het universum na ons fantastisch avontuur en vooral…omdat we mogen terugkeren naar diegenen die ons oh zo nauw bij het hart liggen….

Zi Bridge…

Ok, vandaag gaan we dan echt weg, richting Malmö. We hebben ondertussen geskyped met de zonen en die zouden liefst hebben dat we zondagmiddag thuiskomen aangezien ze dan allebei thuis zijn. Martha komt nog een koffie drinken, we vullen onze watertank nog aan, ik ga nog snel even zwemmen. We verlaten de camping en het laatste dat we zien zijn de zwaaiende armen van Martha…
We rijden vlotjes naar Malmö dat maar een goeie 180 km verder ligt. Onderweg nog boodschappen, waaronder voldoende chips met truffel en rond de middag steken we ‘The Bridge’ over: helaas, geen romp zonder armen en benen te zien, geen Saga, waar zijn ze toch?

Ons plekje aan Kopenhagen beach

In Kopenhagen rijden we naar een parking aan het strandje met zicht op de brug. Het is er ideaal om te kamperen. We picknicken aan het tafeltje op het strand en gaan nog zwemmen in zee, want het is ondertussen opnieuw heel warm. Na de middag gaan we fietsen naar het centrum van de stad wat op zo’n 10 minuten van onze slaapplaats ligt. We fietsen rond in de stad en gaan iets drinken op één van de vele kades waar ligzetels afgewisseld worden met diverse drank- en eettentjes.


Nadien fietsen we door Christiania, wat toch wel een heel aparte buurt is en waar de geur ons doet denken aan het wietveld in Kyrgistan. Wel minder politie hier…
We fietsen terug. We eten ons avondmaal aan ons tafeltje op het grasveld, vlakbij het strand. De volle maan verlicht de zee en in de verte ‘The Bridge’ waar ongetwijfeld nu wel een mensenromp ligt…

 

En we gaan nog niet naar huis….

We ontwaken en daar is Marthe met vers en dus nog warme broodjes voor ons ontbijt. Ze blijft voor een kop koffie. Het weer is echt goed vandaag en ik ga nog een paar baantjes trekken in het zwembad om daarna te gaan douchen. Arno maakt alles klaar voor ons vertrek maar eigenlijk hebben we daar geen zin in. Dus komen we al snel tot het besluit dat we maar nog een nachtje extra zullen blijven op deze heerlijke plaats.

Mölle

We nemen onze fietsjes en rijden naar de punt van het schiereiland. De weg loopt langs het mooie Mölle (Soubry, ik heb alle info voor overnachtingen daar, kajaktochten op zee, en diners in de plaatselijke havnkrog ofte havenkroeg!) en gaat verder door het natuurpark dat vooral uit bos bestaat.

Soubry, links ons hotelletje (groen), rechts de havenkroeg met fantastisch terras, en in het midden onze sponsor.
Natuurpark op weg naar de punt

De weg stijgt gestaag en dus lopen we vaak naast onze fiets. Na 7 km bereiken we de vuurtoren die bovenaan de rotsen ligt. Een museum nabij geeft info over de plaatselijke fauna en flora en overal zijn er paadjes en bankjes vanwaaruit je een geweldig uitzicht geniet op het Kattegat, of de zee-engte tussen tussen Zweden en Denemarken.


Na een uurtje fietsen we terug, gelukkig iets meer bergaf nu en we nemen het fiets- en wandelpad langs de zee dat vanaf Mölle tot Raderup loopt. En weet je nu wat? We moeten opnieuw langs dat mooi kasteel met dat geweldig terrasje met die overheerlijke taarten. Ok, dat worden weer baantjes trekken als ik geen afscheid wil nemen van mijn maatje 40…

Arnootje, nog eventjes wachten tot na de foto…

Maar geloof me, ook nu smaken ze op en top.
Terug in de camping ga ik zwemmen en lezen aan het zwembad. ’s Avonds komt Marthe opnieuw op bezoek en maken we opnieuw thee voor opnieuw een leuke babbel.

Feel Good in Svenska

Vandaag 18/8 verlaten we Stockholm, maar we zijn niet gehaast. We ontbijten nog op ons gemak, maken de Mog klaar (toilet leeg, water bijvullen), ik knip Arno zijn haren (oeioei) en we douchen ons. Stockholm uitrijden valt al even reuze mee als de stad binnenrijden. Wegen zijn fantastisch, alsook de bestuurders die heel relaxed zijn. We hebben al andere meegemaakt… Iets buiten de stad parkeren we ons aan de Lidl waar de lage prijzen tot onze verbazing die van bij ons evenaren. We kopen er allerlei Zweedse lekkernijen, vers brood, en schoenen (schoontjes, met pon-ponnetjes).
Bedoeling is om stilaan af te zakken naar Malmö (iets verder dan 650 km), waar we ‘The Bridge’ willen oversteken naar Kopenhagen. We hebben geen zin in autosnelwegen en kiezen dus voor de rustige secundaire weg die ons door wondermooie bossen leidt. Het doet ons wat denken aan Siberië, behalve dat het hier wat rotsachtiger is. We rijden niet lang en niet ver en parkeren ons aan een meer in Vingaker, op een parking waar we ons potje klaarmaken, en overnachten.

De dag er op, 19/8 rijden we verder Westwaarts en zakken dan af naar het Zuiden langs de oevers van het grote Vatternmeer.
’s Middags stoppen we aan een Sloss, ofte kasteel dat ligt aan het begin van het meer. Het is er sprookjesachtig mooi. Na een korte wandeling plaatsen we ons tafeltje en stoelen onder de bomen in het uitgestrekte park om er te lunchen. In een nabijgelegen winkeltje kopen we nog wat lekkers uit de treek: gerookte zalm (röke frisk, zoals dit hier heet), lekkere confituur en die oh zo heerlijke chips met truffels.


We rijden verder en houden een stop in Hjo, dat met zijn wondermooie 19de eeuwse houten huizen en zijn zeer gezellig haventje, meer dan een bezoek waard is.

Eén van de mooie villa’s in Hjo

We stoppen voor de nacht in Habo, waar we nog een duik nemen in het ijs, maar dan ook ijskoude water van het meer. De hemel is grijs en de opkomende nevel van over het uitgestrekte meer creëert een mysterieuze sfeer, heerlijk!

Aan het meer in Habo

De dag erop 20/8, rijden we verder naar Lonköping, een grotere stad onderaan het meer en doen er inkopen alvorens verder af te zakken naar Halmstad, aan de Westkust van Zweden. Een 100 tal km onder Halmstad rijden we het schiereiland op en rijden er tot bijna op de punt waar we een plaatsje nemen op de camping ‘First Camp’. Het is een heerlijke camping: mooi, rustig, groen, met zwembad. We kokkerellen er , gaan nog wat baantjes zwemmen en nemen een heerlijke douche. Al snel besluiten we om hier morgen een extra nacht te blijven.
Onderweg en hier op de camping zien we veel mobilhomes, die blijkbaar het ideale transportmiddel zijn voor Scandinavië. helaas, geen overlanders en we missen de hartverwarmende contacten en boeiende verhalen die altijd gepaard gingen met de bestuurders van beslijkte Landrovers, Iveco’s, Unimogs, Landcruisers….

21/8: chillen, wat lezen, zwemmen, en voor de laatste keer de was doen, gelukkig met de hulp van een wasmachine hier…

Effe de was laten drogen

We maken een lunchpakket en stappen naar het nabijgelegen strandje waar we moederziel alleen zijn. We zwemmen er in de zee, met zicht op Denemarken in de verte, en luieren er in de zon.

Het strandje in Kanderup

Ik smelt (opnieuw) bij het aanzien van de mooie houten huisjes, met balkonnetjes en zicht op het kleine haventje. Zweden is echt koploper wat betreft hun gezellige en zeer goed onderhouden huizen en tuintjes. Hier zie je nergens afgebladerde verf, een lekkende dakgoot, afval in de tuin,… alles is hier tiptop in orde, alle ramen blinken, iedere vensterbank voorzien van bloempotjes of vaasjes met assortie gordijnen. Ok, allemaal Ikea, maar zeer smaakvol en licht en luchtig. Het geeft een zeer relaxte indruk.
Als we terug stappen lopen we door de tuinen van een kasteel en eindigen op de binnenplaats waar een knus terras onder een plafond van bladeren. We drinken er koffie/thee  samen met een kolossaal stuk taart dat bij bestelling nog eens wordt overgoten met vruchtencoullis en wel drie soeplepels half-opgeklopte room. Je theezakje vul je hier zelf waarbij je genoeg keuze hebt en ja hoor Tonia, ook hier is er de Feel Good thee van  Yogi!!!

Sloss in Kanderup

En helaas neem ik nu definitief afscheid van mijn maatje, mijn maatje 38…
’s Avonds komt Marthe op bezoek in de Mog. Ze is het onderhoudsmeisje van de camping en ik had ’s morgens kennis met haar gemaakt aan het zwembad. Marthe is Poolse en komt hier al twee jaar op rij werken. Het is een schatje, heel erg begaan met de natuur en het innerlijke evenwicht tussen lichaam en ziel en zo van die dingen. We praten nog een hele tijd samen met een kop ‘Feel Good thee’ …

Lieve Marthe!

Stockholm

Hup uit de veren, ontbijt en naar het centrum. We lopen naar de metro en hadden ondertussen het meer aangename pad door het bos gevonden in plaats van de macadam. We nemen er een dagticket voor de metro want hiermee kan je ook de pendelbootjes nemen die je van het ene eiland naar het andere brengen.

Nee, da’s niet de pendelboot…

Door ons bezoek gisteren en het verder bestuderen van het stadsplan hadden we al meer zicht op Stockholm. We zijn op zoek naar de pendelboot die de uitbater van de camperplaats had aangestipt op het plannetje. Maar de man moet heel dringend eens zijn hoofdstad herbezoeken, want het klopte van geen kanten. Soit, we lopen terug, het is heel erg warm en voor we de pendelboot nemen drinken we nog een koffie met heerlijk gebak in de ‘Bröt en Saltz’ vlakbij de pendelboot aan halte Shlusse. Echt een aanrader, het is er een open bakkerij waar in grote massa pizza’s en zoet gebak (met héél véél kaneel)worden bereid.


We nemen de pendelboot naar de overkant waar het Abba-museum ligt en schuiven aan in de lange wachtrij, tot ik zie dat een bezoek 25 euro kost. Mamma Mia! Ik vind Abba wel leuk hoor maar dat hadden we er niet voor over. We eten onze picknick wat verder op, vlakbij het groteske pretpark met als achtergrond het getier vanuit de hoge roetsjbanen.


Later bezoeken we er de vele boten die voor het scheepsmuseum tentoon worden gesteld: een ijsbreker, een lichtschip, een fregat. We pendelen verder met ons bootje naar andere delen van de stad. Het is nog altijd heel warm en donkere wolken pakken zich samen. Tegen de avond zakken we terug af naar het plaatsje waar de optredens plaatsvinden en drinken er een goed gekoeld biertje.

Oppassen geblazen voor dit soortje!

Als het begint te regenen reppen we ons onder het ene kleine party tentje dat er staat en delen er een tafeltje met drie USA-ers die in Stockholm zijn voor het huwelijk van een vriend. We vertellen wat over ons avontuur en worden weggeblazen door de vele Amazing’s en Awsome’s die ze honderduit uitspreken, samen met de bijhorende expressies als zijnde: de ogen wijd opengesperd, mond volledig open, licht gebogen door de knieën, handen wijd voor zich uitgesperd ’t Zijn patteekes die Americano’s. Maar de sfeer zit er echt wel in en na heel wat high fives en knuffels verlaten we de partytent en bestellen ons nog een overheerlijke burger aan 1 van de vele food-kraampjes.

Amazing Americanos

De regen is echt niet van plan om te stoppen en dus keren we Mogwaarts na een mooie en verrassende dag in Zweden’s capital.

Nightboat to Stockholm

Om 6u maakt Arno me wakker! Op ons ticket staat vermeld dat het ontbijtbuffet start om 6u30. Als ik zeg dat we ook later kunnen ontbijten wordt ie ambetant. Dus wij naar het buffetrestaurant waar geen levende ziel te bespeuren valt. Waarom? Ewel omdat het uur is veranderd en het nu eigenlijk pas 5u30 is. Nors kruip ik terug in mijn kajuit en probeer nog wat te slapen, maar niet voor lang.
Of wat had je gedacht, om 6u15 opnieuw uit mij nestje. Ja, stel je voor dat het buffet is leeggeroofd tegen dat wij er aankomen…
Het buffet blijkt eindeloos te zijn, ook na een uur dat we er zitten te ontbijten en Arno al het lekkers van de 11 lange buffettafels heeft gesmaakt. Zijn geluk kan niet op.

Gelukkig hebben we een tafeltje aan het raam. Het weer is opgeklaard en traagjes baant de Ferry zich een weg tussen de vele eilandjes die voor de kust van Zweden liggen. Het zicht is magnifiek! Nadien nog even op het sundeck, waar nu echt zon is in tegenstelling tot gisterenavond en we lezen er nog wat, verder genietend van een koffie en het spectaculaire schone zicht op de vele piepkleine eilandjes en hun gekleurde houten huisjes.

Rond 10u varen we Stockholm binnen en al snel verlaten we de Ferry. We rijden tot iets buiten de stad waar ik een plaats had gereserveerd op een camping. De campings IN Stockholm zaten helaas overvol. Na een 20 tal minuten komen we er aan. Op het eerste zicht een wat troosteloze megaparking, niet goedkoop, maar wel met warme douches en propere toiletten. Vlakbij ligt een meer met zwemstrandje.

Maar aangezien we er vroeg arriveerden besluiten we kort na de middag de metro te nemen naar Stockholm centrum. De metro ligt op een 15 minuutjes stappen van de camperplaats. De rit naar het centrum duurt een half uurtje en we stappen, gewapend met twee soorten stadsplannen van de stad, af in de oude stad. Stockholm is nogal complicé om aan uit te geraken. Eigenlijk bestaat de stad uit een aantal eilandjes die met elkaar verbonden zijn door bruggen.
We dwalen, en verdwalen er in de kleine steegjes die uitpuilen van het volk die menig terrasjes bevolken.

Er zijn mooie winkeltjes en imposante gebouwen. We lopen langs het water en luisteren er naar een optreden. Blijkbaar is er een kunstenfesitval gaande in de stad en overal zie je kraampjes, optredens, en veel volk.


We keren terug naar de metro, kopen nog wat eten in het supermarktje. Morgen zullen we ons bezoek verderzetten.

Oh, les gourmands

Het was heerlijk rustig slapen daar in het park in Tallin, vlakbij het kunstmuseum, verkozen tot mooiste (moderne) architecturale gebouw in Tallin..

Kumu in Tallin

We maken ons klaar om onze vrienden van gisteren te bezoeken, samen met ons toiletgerief en een flesje wijn.
Als we door het park stappen, beseffen we pas hoe mooi en exclusief deze omgeving is. We sliepen letterlijk naast het paleis van de presidente van Estonia, een 19de eeuws paleis, bewaakt door twee wachten (wiens afwisseling we ook nu konden aanschouwen) maar dat voor de rest zeer open en toegankelijk is: geen hekkens, geen poorten, je kan zelfs parkeren in hun voortuin als je dat zou willen. Enkel een bord geeft aan dat je de trappen van het paleis niet mag betreden, dan komen de wachten in actie. Ik was heel erg benieuwd naar die actie, maar heb de drang kunnen verbijten.
We lopen verder het park door dat behalve hier en daar nog een paleisje dat opgefleurd wordt door vele bloemenperken en waterpartijen.

Onze buren voor de nacht, het stulpje van de presidente

Aangekomen aan het appartement van Marku en Alina worden we er zeer hartelijk onthaald. Afwisselend kunnen we er ons douchen en nadien worden we getrakteerd op een heerlijk ontbijt. Het gesprek vlot als kennen we mekaar al jaren. Marku spreekt zeer goed Engls en vertaalt voor zijn vrouw die wel Engels begrijpt maar iets moeilijker praat. Na enkele uurtjes moeten we afscheid nemen en wisselen we snel onze adreskaartjes uit. Behoudens hun ruim en smaakvol ingericht appartement hebben ze nog een prachtig countryhouse, 167 km verderop in Estonia, dat ze verhuren als B&B. Geïnteresseerd? Laat maar weten, we bezorgen jullie de adressen.

Marcu en Alina, prachtige mensen

We stappen terug naar Mog en maken op de parking kennis met Mieke en Sonja, moeder en dochter op reis met de camper.Ook dit wordt weer een leuke babbel maar nu moeten we echt weg, gaan lunchen in Olde Hansa, in het hart van de oude stad. Ik had gisteren nog een reservatie kunnen boeken in het unieke en speciale restaurant waar we enkele jaren terug al eens hadden gedineerd. Een aanrader, voor elkeen die Tallin aandoet. Bovendien is de chefkok een Belg! Naast het lekkere eten (en speciale biertjes)geniet je er van een spectaculair interieur(waar het enige licht gecreëerd wordt door honderden kaarsen) en de show van de obers die je , getooid in middeleeuwse kostuums, verwennen tot in het oneindige: Here you go mylord, mylady…

Olde hansa


Na de lunch lopen we nog even door de oude stad, waar je, in tegenstelling tot ons vorig bezoek, op de hoofden kan lopen. wat een mensenmassa was er daar zeg. Uiteindelijk vluchten we in de oudste teamroom van Tallin (ook een adresje van vorig bezoekje) en eten er heerlijke taart, oa Pavlova, een mix van merinque, room en verse bessen.

Schoonheid in hartje oud Tallin

Stilletjesaan begeven we ons met de Mog naar de incheckbalie van de Ferry naar Stockholm. We kunnen snel boarden en settelen ons op de sundeck nadat we onze bagage in de kajuit hebben gedeponeerd. Met een frisse pint en onder een bewolkte hemel vaart de Baltic Queen de haven van Tallin uit.

Bye bye Estonia

Om 20u30 gaan we eten in het ‘Grand Buffet’ wat we samen met ons ticket hadden geboekt. Hemeltje, dodelijk is dat, zoveel lekkers (vooral het buffet met gerookte vis, om nog maar van de desserts te zwijgen)) en zoveel je maar wilt. We overeten ons en slepen ons nadien naar onze kajuit, genoeg gegeten vandaag, oh les gourmands!

Laatste echte grens

Het is zover, vandaag verlaten we Rusland en keren terug naar de Europese Unie. Net voor de grens tanken we de Mog nog eens vol goedkope Russische diesel en doen wat boodschappen in de hoop het dure leven in Scandinavië een beetje draaglijker te maken.

onze favoriete supermarkt, de ‘vuvve’

De grens ligt letterlijk in het midden van de rivier die tussen Rusland en Estland ligt. De Russische kant ziet er redelijk geörganiseerd uit, er zijn twee rijen voor mensen die goederen te declareren hebben en één voor mensen die niets te declareren hebben. Even denken we dat we in die laatste, zeer korte, rij moeten gaan staan, we hebben niets aan te geven, maar dan zien we dat in de eerste twee rijen allemaal Estse auto’s staan en in de laatste enkel Russische. We moeten natuurlijk net als de Esten onze auto uitklaren dus blijven we maar mooi in de tweede rij aanschuiven.

Als het onze beurt is begeef ik me met autopapieren, ons bewijs dat we alle taxen in de douane unie met Kazachstan en Kirgistan hebben betaald en mijn paspoort naar het loket. De bediende vraagt nog onze auto registratie. Ik hoor het donderen in Keulen. Hij toont me een document dat ik niet herken en ik weet zeker dat we dat niet hebben. Alle papieren die ik voor de auto heb gekregen zitten altijd samen en dit document zit daar niet bij. Om zeker te zijn check ik gewoon alle papieren die we de ganse reis hebben verzameld, maar dit document hebben we niet.

De douanier vertrekt met mijn paspoort en de autopapieren en wij staan daar gewoon te staan. Ondertussen groeit de rij achter ons natuurlijk met de minuut maar de douanier is nergens te bespeuren. Als een Russische vrouw van haar oren komt maken dat ze daar al 20 minuten staat moeten we onze Mog tot voorbij de controles rijden en daar wachten zodat de rest van de rij kan afgewerkt worden. Nog eventjes komt er een douanier met onze papieren langs maar deze verdwijnt en wij hebben geen idee wat er gaande is.

Als er iets is waar Fietje niet goed in is dan is het compleet Zen ergens op wachten. Na een uur kookt ze over en gaat nogmaals vragen wat er gaande is. Eerst wordt ze straal genegeerd en vervolgens laten ze weten dat er een ‘litlle problem is’ en daarmee is de kous af. Na nog een uurtje geduld komt er douanier nog eens vragen waar en hoe we Rusland en de douane unie zijn binnengereden, ze vinden onze wagen namelijk nergens terug in hun registraties en deze is dus eigenlijk nooit in Rusland geweest. Hij vraagt of we echt niet meer papieren hebben over die grensovergang en als we hem onze oude paspoorten geven blijkt er toch nog enige hoop te zijn.

Net als ik koffie en thee wil zetten en een koekje uithalen in een poging Fietje haar humeur een beetje op te krikken komen ze vertellen dat alles toch in orde is, we moeten enkel nog onze paspoorten laten afstempelen en kunnen vertrekken. Nu alles in orde is maak ik toch eerst nog onze thee en koffie en eten we op ons gemak ons koekje op voor we naar de Estse kant vertrekken.

We denken dat het ergste nu toch wel achter de rug is want we hebben overal gelezen over de vriendelijke Estse douane maar dat is buiten de waard gerekend. Met een snak en een beet worden onze paspoorten en de autopapieren gevraagd. Ik moet de koffer openmaken en de douanier wil binnen een kijkje nemen, tot daar geen probleem.

Maar dan begint hij onze autopapieren van voor naar achter te lezen en nogmaals en nogmaals en begint hij vragen te stellen over het gewicht. Van alle grenzen die we nu al gepasseerd zijn is dat de eerste keer dat ze ons dat vragen. De man spreekt zeer weinig Engels en op de papieren staat inderdaad nergens een gewicht. De term MTM kent hij niet en hij vraagt hoeveel de wagen minimum weegt. We voelen nattigheid en zeggen dat hij minimum 3,5 ton weegt (grove leugen natuurlijk want leeg weegt een Unimog vlug 5 ton…), maximum 7,5 ton. Er staat wel op een plaatje dat naast de deur bevestigd is wat het MTM is en hoeveel iedere as mag dragen maar ook verstaat hij niets van. Hij blijft met zijn hoofd schudden en verdwijnt met onze papieren. Als hij terug komt moeten we eerst voorbij de slagboom rijden, dan terug ervoor dan weer vooruit. Hij blijft maar pruttelen over het gewicht tot hij eindelijk een collega haalt die wel Engels spreekt.

We moeten gewoon wegentaks betalen omdat we meer als een gewone wagen wegen. Had dat dan gezegd. Nu moeten we achteruit uit het douanestation rijden en zijn collega volgen die naast onze wagen loopt alsof hij een hondje aan het trainen is. Al is hij te voet, hij stopt evengoed voor de rode lichten, stipt op de lijn, toont dan tot waar we exact moeten rijden en wanneer we door mogen rijden. Een grappig spectakel. Dan moet ik hem volgen in een kantoortje waar drie vrouwen zich nu over het probleem buigen. Ze geraken er ook niet echt onmiddellijk uit maar spreken wel Engels en als ze snappen dat we maar een paar dagen in Estland zullen zijn wordt de zaak voor hen duidelijker. Uiteindelijk moeten we 18 euro wegentaks betalen. Dit grapje heeft zeker meer als 18 euro aan loonkosten gekost.

waar is die zee?

Het is ondertussen als redelijk laat aan het worden en de kans dat we vanavond nog in de Olde Hansa zullen kunnen gaan eten wordt steeds kleiner. We slagen er wel in om alvast een boot te boeken naar Stockholm. We vinden een plaatsje om te slapen bij het hypermoderne Estse Kunstmuseum, eigenlijk in de voortuin van de presidente van Estland. Net als we willen uitstappen komt een wat oudere kalende man een praatje maken. Hij heeft in 1974 met zijn tweejarig dochtertje in een Citroën camionette de volledige hippytrail afgelegd, in beide richtingen. We blijven een eindje praten en tegen dat ze afscheid nemen worden we uitgenodigd om morgenochtend bij hen te komen ontbijten en te douchen, een voorstel dat we met plezier aannemen natuurlijk.

Van Petersburg naar Petershof

Vandaag vertrekken we uit St. Petersburg maar ver zullen we niet rijden. De tocht gaat naar Petershof even buiten de stad, aan de andere kant van de baai. Reeds in de aanloop naar Petershof verschijnen de eerste parken en paleizen langs het water. We proberen bij eentje binnen te geraken maar alles zit potdicht, kan zijn omdat het maandag is en veel musea gesloten zijn natuurlijk.

Als je dan uiteindelijk Petershof binnenrijdt passeer je reeds aan het aangrenzende Alexandriapark om dan midden in het stadje aan het paleis zelf te arriveren. Op het eerste zicht en van buiten gezien lijkt het niet veel soeps, behalve dat het paleis niet ver van de zee ligt. Maar eens je het park binnen bent zie je waarom dit zo druk bezocht is.

Voor het paleis ligt een enorme fontein, in meerdere verdiepingen, die uiteindelijk uitmondt in een waterpartij die tot de zee loopt. In het park zelf zijn nog meer fontijnen en waterspielereien te vinden.

waar hebben we dat nog gezien, zo’n boom fontein?

Het is er heerlijk toeven maar het park is enorm uitgestrekt wat Fietje ertoe verleidt om het treintje te pakken naar de andere kant van het park. We verstaan natuurlijk geen jota van de Russische uitleg maar we zien wel een groot deel van het park dat we anders zouden overgeslagen hebben.

We gaan nog even op zoek naar een slaapplaats maar na nog een rondje in de stad besluiten we dat we best goed stonden aan het kleine parkje naast de paleistuinen. We genieten nog van avondzon op de bankjes in het parkje om nadien van een rustige nacht in ons Mogje te genieten.