Alle berichten van Arno Lambert

Home is where the heart is

Het is koud als we wakker worden en ook de douches zijn helaas koud. Naast me staan een paar mannen te praten, blijken de andere campinggangers hier allemaal van een  ijsberenclub te zijn….

We maken koffie maar laten het ontbijt voor wat het is want Kelly en de jongens hebben ons een uitgebreid ontbijt beloofd als we thuis komen. De zon komt met moeite boven de horizon als we reeds op weg zijn. Ik doe nog een laatste poging om Fietje te overtuigen dat Vlissingen ook wel mooi is om nog een tijdje door te brengen of dat er ook een boot naar Schotland is vanaf Rotterdam maar moeder moet nu echt wel haar kindjes en katjes terugzien, daar is geen kruid tegen opgewassen.

Eens Sluis gepasseerd beslissen we om de kustweg te nemen wat makkelijker gezegd is dan gedaan. Overal staan er bordjes dat we met onze Mog niet door mogen. Onze GPS geeft constant waarschuwingen dat we verder niet door zullen mogen. De oplossing is simpel, GPS uit en alle bordjes straal negeren.

Nu we op de kustweg zitten komen we toch echt wel dicht bij huis. Even rijden we nog een cirkeltje in Blankenberge omdat de wegomlegging ons na vele nauwe en kleine straatjes opnieuw naar de kustweg zendt.

De laatste kilometer hebben we gefilmd en we zijn aangenaam verrast als onze ‘stalkers’ ofte trouwe volgers van de blog en de tracker Philippe en Mich  ons staan op te wachten als we Bredene binnen rijden. Kelly, Gust en Felix staan ons op te wachten met een ontbijt en onze lieve buren  komen één voor één ons welkom heten. We drinken een glaasje bubbels, dat Mich had meegebracht,  op de trotoir. Het is leuk om iedereen terug te zien na al die tijd en het is een aangename thuiskomst hoewel ik eigenlijk liever nog een maandje of 6 verder zou willen trekken 🙂

(diepe donkere mannen stem) “Home is where the heart is.”

(schriel, hopeloos stemmetje) “In the Mog!”

(vrij naar Frank Zappa)

Laatste echte grens

Het is zover, vandaag verlaten we Rusland en keren terug naar de Europese Unie. Net voor de grens tanken we de Mog nog eens vol goedkope Russische diesel en doen wat boodschappen in de hoop het dure leven in Scandinavië een beetje draaglijker te maken.

onze favoriete supermarkt, de ‘vuvve’

De grens ligt letterlijk in het midden van de rivier die tussen Rusland en Estland ligt. De Russische kant ziet er redelijk geörganiseerd uit, er zijn twee rijen voor mensen die goederen te declareren hebben en één voor mensen die niets te declareren hebben. Even denken we dat we in die laatste, zeer korte, rij moeten gaan staan, we hebben niets aan te geven, maar dan zien we dat in de eerste twee rijen allemaal Estse auto’s staan en in de laatste enkel Russische. We moeten natuurlijk net als de Esten onze auto uitklaren dus blijven we maar mooi in de tweede rij aanschuiven.

Als het onze beurt is begeef ik me met autopapieren, ons bewijs dat we alle taxen in de douane unie met Kazachstan en Kirgistan hebben betaald en mijn paspoort naar het loket. De bediende vraagt nog onze auto registratie. Ik hoor het donderen in Keulen. Hij toont me een document dat ik niet herken en ik weet zeker dat we dat niet hebben. Alle papieren die ik voor de auto heb gekregen zitten altijd samen en dit document zit daar niet bij. Om zeker te zijn check ik gewoon alle papieren die we de ganse reis hebben verzameld, maar dit document hebben we niet.

De douanier vertrekt met mijn paspoort en de autopapieren en wij staan daar gewoon te staan. Ondertussen groeit de rij achter ons natuurlijk met de minuut maar de douanier is nergens te bespeuren. Als een Russische vrouw van haar oren komt maken dat ze daar al 20 minuten staat moeten we onze Mog tot voorbij de controles rijden en daar wachten zodat de rest van de rij kan afgewerkt worden. Nog eventjes komt er een douanier met onze papieren langs maar deze verdwijnt en wij hebben geen idee wat er gaande is.

Als er iets is waar Fietje niet goed in is dan is het compleet Zen ergens op wachten. Na een uur kookt ze over en gaat nogmaals vragen wat er gaande is. Eerst wordt ze straal genegeerd en vervolgens laten ze weten dat er een ‘litlle problem is’ en daarmee is de kous af. Na nog een uurtje geduld komt er douanier nog eens vragen waar en hoe we Rusland en de douane unie zijn binnengereden, ze vinden onze wagen namelijk nergens terug in hun registraties en deze is dus eigenlijk nooit in Rusland geweest. Hij vraagt of we echt niet meer papieren hebben over die grensovergang en als we hem onze oude paspoorten geven blijkt er toch nog enige hoop te zijn.

Net als ik koffie en thee wil zetten en een koekje uithalen in een poging Fietje haar humeur een beetje op te krikken komen ze vertellen dat alles toch in orde is, we moeten enkel nog onze paspoorten laten afstempelen en kunnen vertrekken. Nu alles in orde is maak ik toch eerst nog onze thee en koffie en eten we op ons gemak ons koekje op voor we naar de Estse kant vertrekken.

We denken dat het ergste nu toch wel achter de rug is want we hebben overal gelezen over de vriendelijke Estse douane maar dat is buiten de waard gerekend. Met een snak en een beet worden onze paspoorten en de autopapieren gevraagd. Ik moet de koffer openmaken en de douanier wil binnen een kijkje nemen, tot daar geen probleem.

Maar dan begint hij onze autopapieren van voor naar achter te lezen en nogmaals en nogmaals en begint hij vragen te stellen over het gewicht. Van alle grenzen die we nu al gepasseerd zijn is dat de eerste keer dat ze ons dat vragen. De man spreekt zeer weinig Engels en op de papieren staat inderdaad nergens een gewicht. De term MTM kent hij niet en hij vraagt hoeveel de wagen minimum weegt. We voelen nattigheid en zeggen dat hij minimum 3,5 ton weegt (grove leugen natuurlijk want leeg weegt een Unimog vlug 5 ton…), maximum 7,5 ton. Er staat wel op een plaatje dat naast de deur bevestigd is wat het MTM is en hoeveel iedere as mag dragen maar ook verstaat hij niets van. Hij blijft met zijn hoofd schudden en verdwijnt met onze papieren. Als hij terug komt moeten we eerst voorbij de slagboom rijden, dan terug ervoor dan weer vooruit. Hij blijft maar pruttelen over het gewicht tot hij eindelijk een collega haalt die wel Engels spreekt.

We moeten gewoon wegentaks betalen omdat we meer als een gewone wagen wegen. Had dat dan gezegd. Nu moeten we achteruit uit het douanestation rijden en zijn collega volgen die naast onze wagen loopt alsof hij een hondje aan het trainen is. Al is hij te voet, hij stopt evengoed voor de rode lichten, stipt op de lijn, toont dan tot waar we exact moeten rijden en wanneer we door mogen rijden. Een grappig spectakel. Dan moet ik hem volgen in een kantoortje waar drie vrouwen zich nu over het probleem buigen. Ze geraken er ook niet echt onmiddellijk uit maar spreken wel Engels en als ze snappen dat we maar een paar dagen in Estland zullen zijn wordt de zaak voor hen duidelijker. Uiteindelijk moeten we 18 euro wegentaks betalen. Dit grapje heeft zeker meer als 18 euro aan loonkosten gekost.

waar is die zee?

Het is ondertussen als redelijk laat aan het worden en de kans dat we vanavond nog in de Olde Hansa zullen kunnen gaan eten wordt steeds kleiner. We slagen er wel in om alvast een boot te boeken naar Stockholm. We vinden een plaatsje om te slapen bij het hypermoderne Estse Kunstmuseum, eigenlijk in de voortuin van de presidente van Estland. Net als we willen uitstappen komt een wat oudere kalende man een praatje maken. Hij heeft in 1974 met zijn tweejarig dochtertje in een Citroën camionette de volledige hippytrail afgelegd, in beide richtingen. We blijven een eindje praten en tegen dat ze afscheid nemen worden we uitgenodigd om morgenochtend bij hen te komen ontbijten en te douchen, een voorstel dat we met plezier aannemen natuurlijk.

Van Petersburg naar Petershof

Vandaag vertrekken we uit St. Petersburg maar ver zullen we niet rijden. De tocht gaat naar Petershof even buiten de stad, aan de andere kant van de baai. Reeds in de aanloop naar Petershof verschijnen de eerste parken en paleizen langs het water. We proberen bij eentje binnen te geraken maar alles zit potdicht, kan zijn omdat het maandag is en veel musea gesloten zijn natuurlijk.

Als je dan uiteindelijk Petershof binnenrijdt passeer je reeds aan het aangrenzende Alexandriapark om dan midden in het stadje aan het paleis zelf te arriveren. Op het eerste zicht en van buiten gezien lijkt het niet veel soeps, behalve dat het paleis niet ver van de zee ligt. Maar eens je het park binnen bent zie je waarom dit zo druk bezocht is.

Voor het paleis ligt een enorme fontein, in meerdere verdiepingen, die uiteindelijk uitmondt in een waterpartij die tot de zee loopt. In het park zelf zijn nog meer fontijnen en waterspielereien te vinden.

waar hebben we dat nog gezien, zo’n boom fontein?

Het is er heerlijk toeven maar het park is enorm uitgestrekt wat Fietje ertoe verleidt om het treintje te pakken naar de andere kant van het park. We verstaan natuurlijk geen jota van de Russische uitleg maar we zien wel een groot deel van het park dat we anders zouden overgeslagen hebben.

We gaan nog even op zoek naar een slaapplaats maar na nog een rondje in de stad besluiten we dat we best goed stonden aan het kleine parkje naast de paleistuinen. We genieten nog van avondzon op de bankjes in het parkje om nadien van een rustige nacht in ons Mogje te genieten.

Rasputin en eitjes

We hebben besloten om nog een dagje langer in St. Petersburg te blijven om nog het één en ander te gaan zien. Als we opstaan is het buiten aan het gieten maar na het ontbijt is het enkel nog aan het spetteren dus drogen we onze fietsjes af en gaan op stap.

 

Eerste stop voor vandaag is het Yoesoepov paleis dat vooral bekend is door de moord op Rasputin die hier heeft plaatsgevonden. Ze hadden de arme man naar ginder gelokt met de belofte van drank en vrouwen maar hij werd uiteindelijk afgemaakt gelijk een hond en nadien in een wak in de bevroren Neva gegooid.

Het paleis is één kitscherig rococo decor en het loopt er zwart van het volk. Ik probeer de meute voor de blijven of ik doe één van hen dood als ze nog eens vlak voor mijn neus komen staan als ik iets aan het bekijken ben. Het huistheater is wel charmant, moet leuk zijn om daar een concertje bij te wonen.

We fietsen op ons gemak en ons geen bal aantrekkend van de verkeersregels langs de kanalen en Nevsky Prospekt naar het Fabergé museum.

Hier moet je eerst plastiekjes over je schoenen trekken om het tapijt niet vuil te maken en je rugzak waar een ei in past mag ook niet binnen.

Ook hier duizend man die in groepen een half uur voor een ei staan gapen terwijl een gids de meest onnozele details over een ei vertelt. Verdien daar je kost maar mee.

De werken die er staan zijn wel prachtig en het gaat niet enkel over eitjes. Aan het aantal versierde sigarettedoosje te zien moet er vroeger toch redelijk wat gepaft geweest zijn.

Op weg naar het hotel kopen we wat om te eten vanavond, de roebels zijn op, dus geen restaurant met caviaa vanavond 😉 We houden wel halt aan Novaya Gollandia.

Wat een prachtig stads park is dat. De bedoeling was dat Sir Norman Foster hier vanalles moderns zou doen maar het bedrijf dat ze hiervoor hebben opgericht is ter ziele gegaan en nu wordt de oude scheepswerf/houtdepot/gevangenis/testbassin/… omgebouwd tot een oase van rust en moderne cultuur in deze grote stad.

Het is er heerlijk toeven maar de weergoden hebben andere plannen. Terwijl we in een zeteltje buiten wat aan het keuvelen zijn pakken er zwarte wolken samen boven de stad.

We vertrekken vlug naar ons hotel en tegen dat we goed binnen zijn begint het opnieuw te gieten dat het geen naam heeft.

Museumdag

Vandaag is het museum dag. We plannen een bezoek aan het Hermitage (complex) en als het even mooi weer wordt als gisteren gaan dan nog de SS Petrus- en Paulusvesting bezoeken met aanvullend een duikje in de Neva. Het weer ziet er helaas niet echt schitterend uit maar we pakken toch ons zwemgerief al mee. Omdat het Hermitage maar om 10:30 opent hebben we alle tijd om rustig te ontbijten en rustig met de fietsjes door het park tot daar te rijden.

We zijn erg vroeg maar er staat al een rij wachtenden tot halverwege het toch niet kleine plein. We schuiven geduldig aan wetende dat de meeste mensen toch hun ticket gaan kopen aan het loket (wat hier altijd een eeuwigheid duurt) terwijl er buiten ticket automaten staan (net als bij het Kremlin in Moskou).

En inderdaad als het hekken opent gaat iedereen in de rij gaan staan voor een ticket, wij gaan voor de automaat gaan staan die ook maar om 10:30 tickets geeft. Blijkbaar zijn er weinig mensen die dat snappen want één na één druipen ze af zodat we al vlug als eerste aan de automaat staan.

Onze fietsjes hebben we in de inkom geparkeerd net achter het bord dat zegt dat je hier niet met fietsen binnen mag en dat is niet naar de zin van de ‘garde’. Hij komt ons uit de rij halen om ze te verzetten. Ik mag ze een paar meter verder zetten, net buiten het gebouw maar nog steeds in zijn gezichtsveld, iedereen content.

Als de automaten eindelijk beginnen werken zijn we de eersten die een ticket hebben en de eersten die dus in het lege Hermitage mogen rondlopen. Het is er heerlijk rustig tot de hordes gele medemensen van de andere kant het museum bestormen. Nu is het vechten voor een plaatsje.

Omdat de plannetjes in het Engels, Frans, Duits, Spaans op waren hebben we een Russisch plannetje (andere optie was Chinees…). Ondertussen lezen we vlot genoeg cyrilisch om onze weg door het museum te kunnen banen richting de Vlaamse Sectie die vooral door Rubens ingepalmd wordt.

Midden de oude Vlaamse meesters staat één modern werk, ik zie onmiddellijk dat het van Jan Fabre moet zijn (omwille van de duizenden kevertjes). Op het bordje staat dat het werk in bruikleen is gegeven aan het museum door de kunstenaar. Licht het aan mij of is dat niet een beetje blasé?

Het is al na de middag als we het Winterpaleis, het kleine Hermitage en het grote Hermitage hebben doorworsteld. Tijd om de innelijke mens een beetje te versterken.

In het museum zelf hebben ze echt lekkere broodjes en nog betere kriekentaartjes. We eten daar omdat er rond het museum zelf niet echt veel keus is om een snack te eten (of toch niet dat we gezien hebben).

Fietje wil er de brui aan geven maar als ik haar zeg dat er nog Monets hangen in het volgende gebouw gaat ze toch overstag. Het laatste deel van het Hermitage dat we zullen bezoeken is het prachtig modern gerestaureerd gebouw aan de andere kant van het Winterpaleis. Hier zat vroeger de general staff van het leger. Binnen is alles hyper modern met een mooie combinatie van beton, hout en inox. Via glazen bruggetjes loop je van het ene deel naar het ander en via een enorm trap die eigenlijk een aula is kom je bij de expositie ruimtes.

Er hangt echt teveel gekend werk om op te noemen maar de zalen zijn luchtig en er staan genoeg bankjes om af en toe wat uit te blazen.

We een stuk na de middag buiten en omdat het geen weer is om te gaan zwemmen fietsen we naar de SS Petrus- en Pauluskathedraal om de graven van de verschillende tsaren en hun familie te gaan bekijken. De kerk staat vol sobere praalgraven en in een kapel appart liggen de laatste Romanovs samen met hun bedienden en lijfarts begraven in één graf.

Het is vreemd om zien dat zelfs op het graf van Peter 3 nog een recente rouwkrans ligt met groeten uit Sleeswijk-Holstein.

We rijden de volledige citadel rond en keren dan langzaam via hetzelfde park terug waar we een prachtig restaurant vinden. Ongelooflijk lekker en belachelijk goedkoop (behalve de drank dan die ongeveer de helft van de rekening uitmaakt en dat voor een paar pintjes).

St. Petersburg

Het is prachtig weer deze morgen en na ons ontbijt stappen we langs de kanalen van de oude admiraliteit en Novaya Gollandiya (Nieuw Holland) naar de Neva. Via de oevers van de Neva komen we zo aan het admiraliteits-gebouw en uiteindelijk aan het Winterpaleis.

Het is ondertussen snikheet en we besluiten een boottocht te maken door de kanalen van St. Petersburg.

Omdat we toch moeten wachten op een afvaart waar ze ook in het Engels uitleg geven hebben we nog tijd om wat info in te winnen over het Hermitage en zeker nog tijd om in Kafe Rasputin iets te gaan eten.

De boottocht valt eigenlijk beter mee dan verwacht en duurt dan ook meer als een uur.

De uitleg verstaan we niet altijd maar toch genoeg om ons een beetje een beter beeld van de stad te kunnen vormen.

Omdat het eigenlijk gewoonweg te warm is lopen we langs de kanalen terug naar ons hotel. Onderweg springen we binnen in ‘Au Pont Rouge’, een prachtige winkel met veel te dure kleren en leuke hebbedingetjes. Maar wij komen enkel voor het gebouw natuurlijk….

Achter St. Isaac’s kathedraal vinden we een ‘shortcut’ naar ons hotel door een lang park waar het best wel koel is. We schuilen de rest van de namiddag voor de grote hitte om pas tegen de avond terug buiten te komen.

Met de fietsjes gaan we nog het één en ander bekijken dat we deze middag met de boot zijn gepasseerd om nadien over de schouwburg iets te gaan eten.

Ondertussen is het donker genoeg om de mooi verlichte oevers van de Neva nog eens te gaan bekijken samen met het vuurwerk. We steken de Neva over en fietsen zo tot aan het Winterpaleis waarna we in het donker, zonder lichten aan onze fiets door het drukke verkeer naar ons hotel terugkeren.

Naar St. Petersburg

Deze nacht is er heel wat volk bijgekomen op ‘onze’ parking en de meesten vertrekken ook weer ’s morgens vroeg (de één al stiller dan de ander….). We staan niet echt vroeg op en genieten tijdens ons ontbijt van het prachtige zicht dat we hebben. Fietje beslist om nog te gaan zwemmen, we hebben alle tijd van de wereld want zo ver moeten we niet meer rijden tot St. Petersburg.

Voor we doorrijden naar St. Peterburg houden we halt in Veliki Novgorod, de oudste ‘stad’ van Rusland. We kunnen de Mog parkeren voor het Kremlin dat we willen bezoeken.

We hadden gedacht hier iets te kunnen eten maar er staat in het Kremlin zelf zelfs geen stalletje met drinken en het is echt warm vandaag.

Uiteindelijk spenderen we meer tijd van verwacht in Novgorod zodat we toch nog redelijk laat toekomen in St. Petersburg. Het verkeer is zeer te doen maar de miljoenen verkeerslichten daarentegen. Gelukkig heeft Fietje reeds gezorgd voor een hotelletje dat redelijk centraal ligt. We kunnen de mog binnen parkeren (al is het niet met de volle goesting van de parkeerplaatsbeheerder en eigenlijk blokkeren we de volledige parking, niemand kan er nog via de uitgang uit, behalve wij dan 😉

Omdat het zo laat is besluiten we in het hotel te eten en niet te laat ons bed op te zoeken.

Weg uit Moskou

Vandaag vertrekken we echt wel uit Moskou. Friedl komt afscheid nemen voor hij naar de stad vertrekt en ook Martin is op tijd wakker om afscheid te komen nemen. Voor we vertrekken zetten we de wagens nog eens allemaal op een rijtje gewoon om het verschil in grootte te kunnen zien.

Eenmaal Moskou uit krijgen we te maken met een fenomeen dat we al lang niet meer hebben gezien : ‘de tolweg’. Naast de M10 van Moskou naar St. Petersburg is men bezig met de M11 aan te leggen. Een echt snelweg, maar deze moet wel nog afbetaald worden. Wat een plezier om op te rijden, geen putten en bulten en vooral weinig verkeer.

We rijden op automatische piloot op zulke wegen natuurlijk en als het mijn beurt is om co-piloot te spelen val ik gewoon in slaap. Hierdoor missen we de afslag naar onze slaapplaats die Friedl ons had getoond. Er zijn helaas zeer weinig afslagen voorzien op deze weg en onze GPS geeft dan ook aan dat we een serieuze omweg zullen moeten maken maar er is geen alternatief.

 

 

Al snel zijn we blij dat we deze omweg hebben moeten maken. We rijden door een natuurpark en passeren een paar ‘dorpjes’ die vooral uit datsjas bestaan.

Als we uiteindelijk onze slaapplaats vinden weten we onmiddellijk dat Friedl het bij het rechte eind had. Dit is een wondermooie plaats. We hebben zicht op het klooster dat weerspiegelt in het water van het meer.

Voor we eten bezoeken we eerst nog het klooster en als de avondmis begint besluit ik om toch eens binnen te gaan kijken. Opnieuw ben ik betoverd door de prachtige gezangen van het amateur koortje dat telkens antwoord op wat de priester al zingend zegt.

Na het eten wordt het klooster dan ook nog eens verlicht wat het geheel nog mooier maakt.

Naar Vladimir en Moskou

We vertrekken richting Moskou maar zullen daar in één dag wellicht niet geraken. Ook Vladimir wat we zeker willen bezoeken ligt waarschijnlijk te ver. Stiekem hopen we op zo’n mirakel als toen we naar Kazan reden maar er zijn geen uurgrenzen te bespeuren op onze kaart dus dat wordt ergens in de bled slapen, want Nizjni Novgorod ziet er niet zo tof uit op het eerste gezicht, dus dat zullen we mijden.

Na ons heerlijk ontbijtbuffet rijden we de ganse dag min of meer langs de Wolga, die hier een brede traagstromende rivier is. Dat wil zeggen dat we regelmatig langs enorme meergebieden passeren, afgewisseld met prachtige bossen. De ganse dag zien we dan ook de mooiste plaatsjes om te slapen, maar het is nog een beetje te vroeg, eerst moeten we minimum tot bij Novgorod geraken.

Op de kaart vinden we een paar kandidaat plaatsjes om te slapen maar als we daar toekomen blijken die onbereikbaar of omgeven door industrie of drukke banen. We besluiten dat we voorbij Novgorod iets zullen zoeken, we hebben nog tijd.

Dat dachten we tenminste. We zien boven het bos plots een zwarte rookpluim opduiken en na de volgende bocht staat het verkeer plots stil. De rookpluim komt niet vanuit het bos maar van een paar meter verder van een vrachtwagen die in brand staat. Dit moet nog maar net gebeurd zijn want de vlammen slaan hoog uit de cabine en niemand durft er voorbijrijden. Er is snel politie ter plaatse die iedereen tegenhoudt en we zien tot onze opluchting dat de chauffeur ongedeerd is en een beetje hulpeloos rond zijn wagen loopt (hij is blijkbaar niet bang voor ontploffingen).

 

Als de vlammen eindelijk weg zijn en het wrak nog een beetje rookt komen er ambulances en brandweerwagen rijkelijk laat aangereden. Ze hebben waarschijnlijk ook vast gezeten in de file en bij de wegenwerken. Als ze beginnen blussen laaien de vlammen warempel weer op, maar dit is gelukkig maar tijdelijk.

Ondertussen is het redelijk laat geworden en besluiten we voor alle zekerheid eerst iets te gaan eten om vervolgens een plaats te zoeken voor de nacht. Het landschap is na Novgorod fel veranderd en er zijn niet echt veel mooie plaatsjes meer te vinden en degene die ik dacht te zien blijken bij een militair kamp te horen dus dat zal niet echt gaan.

Uiteindelijk belanden we terug op zo’n truck stop, krijgen opnieuw het ‘stilste’ plaatsje toegewezen maar tegen dat we in ons bed kruipen zijn we omgeven door de 10-tonners waarvan sommige frigowagens zijn en deze maken wel redelijk wat lawaai. Mij niet gelaten, ik val als een blok in slaap en morgen zijn we toch vroeg weg.

Kazan

Kazan is eigenlijk vooral bekend om zijn kremlin en sinds kort bij de Belgen omwille van zijn voetbalstadion waar de match België-Brazilië gespeeld werd. Het eerste willen we graag bezoeken, het tweede zien we wel van de overkant van de rivier.

Een kremlin is eigenlijk niets meer en niets minder als een versterkte burcht binnen een stad. Maar binnen vind je vaak een stad op zich, met straten, kerken, paleizen,… noem maar op.

In het kremlin van Kazan hebben ze in 2005 een moskee bijgebouwd (een groot deel van de Tataren is Moslim, maar er waren tot dan aan deze kant van de rivier geen moskeeën te vinden). Volgens hun eigen folders zou het de parel aan de kroon van het kremlin moeten zijn, maar als je het mij vraagt is het een onding, zowel buiten als binnen. Ze hadden misschien eerst eens een toertje door Iran en centraal Azië moeten doen voor ze begonnen te tekenen.

Vanaf de muren van het Kremlin heb je een zicht over enerzijds de Wolga en anderzijds op de Kazanka. Aan de overkant van de Kazanga zie je de voetbaltempels van het WK liggen. Langs deze kant van de rivier ligt het ministerie van landbouw in een toch wel opvallend gebouw, de ingang is precies dichtgegroeid door een grote boom.

We keren langs het water terug en besluiten in de namiddag eens op zoek te gaan naar de strandjes langs de Wolga. Dat blijkt makkelijker gezegd dan gedaan. Langs de Wolga loopt een spoorlijn en we vinden niet echt een doorgang (hoewel deze op onze kaarten wel staan). We moeten onverricht terzake terugkeren tot we bijna aan ons hotel een voetgangersbrug over de sporen zien. Ondertussen is het gloeiend heet en zijn we verdorst. Helaas blijkt de yachtclub aan het strandje de enige yachclub ter wereld te zijn zonder mooi terras waar je iets kan drinken en het drankstalletje naast het strand zit vol zatte Russen die allen in een soort uniform gestoken zijn. We hebben er deze morgen nog zulke tegengekomen (maar dan nuchter). Ze dragen allemaal zo’n gestreept mouwloos t-shirt van de marine, hebben een barret op en lopen rond met vlaggen waar een parachute op staat. Sommige hebben ook een vestje aan met veel decoratie en medailles.

Fietje beslist toch het water in te springen en ik probeer af te koelen in de schaduw. Puur door de dorst moeten we naar ons hotel terugkeren om op het dakterras een grote kan huisgemaakte limonade soldaat te maken.

’s Avonds keren we terug naar de oevers van de Kazanka waar we zogenaamd typisch Tataars kunnen eten. De gerechten bestaan voornamelijk uit paardenvlees (we krijgen zelfs ‘paardenvleeschips’ als voorgerecht….) maar zijn voor de rest niet zo speciaal.

We hebben wel een prachtig zicht vanaf het terras op het ondertussen verlichte kremlin en op de promenade die ’s avonds tot leven komt.