Omdat het hier zo goed is…

En omdat de elektriciteit in Mog het nog altijd niet doet, niettegenstaande we de batterij de hele nacht aan externe elektriciteit hebben gelegd, besluiten we hier nog een nacht te blijven.

Op die manier kan Arno rustig zijn ding doen met die batterijen (ik snap nog altijd niet wat precies, behalve dat het lang kan duren). Ik kan er gebruik maken van de wasmachines en dus de vuile was die ondertussen alweer een dramatisch hoogtepunt had bereikt, onder handen nemen.

Het weer was opgeklaard, het elektriciteitsprobleem geraakte uitgeklaard en de vuile kreeg ik witgeklaard. Tussendoor wat lezen, wat praten met de eigenaars en wat bloggen.

Ufa

’s Morgens is de hemel bijlange nog niet opgeklaard en opnieuw dreigen zwarte donkere wolken over het park. Maar dat op zich is nog geen zo’n probleem. Wel mijn kletsnatte wandelschoenen die  tijdens de koele (10 graden!!!) en vochtige nacht al even doorweekt waren als de dag ervoor.

We besluiten om het park te verlaten en richting Ufa te rijden, verder naar het Westen en al dichterbij Moskou.

Het is zo’n 250 km rijden tot aan een heel gezellig hotelletje volgens iOverlander, net voor de stad Ufa. We rijden snel opnieuw de M5 op, de hoofdbaan laat ons zeggen van Oost Rusland naar Moskou. Ook nu is de weg wederom zeer oké, heuvelachtig en afgezoomd door een  dicht en donker sparrenwoud.

Overal langs de weg kraampjes waar je installaties kan kopen om alcohol (of ethanol?) te stoken

Aangekomen aan het hotel zien we direct dat de uitleg niet gelogen is. Het is een super cosy familiehotel en er is nog een kamer beschikbaar. Mogje mag binnen op de parking en we krijgen onmiddellijk een toer doorheen het hotel, een geweldige blokhut met torentje en al, schitterend gewoonweg. Ze serveren er ook avondeten maar we kiezen ervoor onze restjes op te eten. Onze frigo laat het immers afweten doordat de batterij het laat afweten, waarschijnlijk doordat de zonnepanelen het laten afweten. Na een heus gedetailleerde uitleg van Arno over de mogelijke oorzaken van dit euvel, beslis ik om nog wat verder te lezen in mijn boekje…

 

We kunnen het salon van het hotel gebruiken en praten nog wat met de zoon en dochter des huizes die behoorlijk goed Engels praten.

Tegen de avond komt er volk aan en binnen enkele ogenblikken zitten alle kamers bezet. het hotel wordt doorgaans gebruikt door Russische toeristen op doortocht naar West of Oost, gezien zijn ideale ligging vlakbij de M5 maar toch ver genoeg van de baan verwijderd zodat je er in alle rust en in het groen kan uitrusten van een zware autorit.

Taganay, nationaal park

We hebben heel lekker en rustig  geslapen op de parking van het cafeetje, zonder het gezoem van bloedzuigende muggen en zonder het getater van zatte Russen. Bovendien was de plaats afgesloten door een poort en hadden we daar dus een beetje ons privéterreintje met tuintje en terrasjes wat wel leuk was.

We besluiten op zoek te gaan naar het Nationaal Park Taganay, die wondermooi zou zijn volgens de gids en die ergens in de buurt, zo’n 50 à 60 km verderop. We hebben echter geen aanwijzing waar de ingang precies zou liggen en na wat studiewerk bepaalt Arno een punt waar we heenrijden. De weg transformeert in gravel en slingert door het dichtbeboste landschap. Uiteindelijk staan we bovenop een heuveltop waar enkele datcha’s staan en besluiten de Mog hier te parkeren en te voet verder te wandelen in de hoop de ingang van het park op onze weg tegen te komen. Enkele Russen die er hun datcha bezoeken bekijken ons met vragende ogen aan. Maar onze weg is eigenlijk een padje dat steeds moeilijker bewandelbaar wordt en we besluiten terug te keren op onze stappen.

We rijden het baantje een stukje terug tot aan de ingang van een soort park, wat blijkt een sportpark te zijn. Maar er is een kassa, en volk en dus ga ik er vragen waar de ingang van het Taganay park is. Een vriendelijke manskerel vraagt papier en pen en tekent zeer minutieus de weg naar het park in ons reisboekje (merci Conny en Co) uit. 14 km verder arriveren we inderdaad aan de ingang van hte park, dat zeer professioneel en ambitieus oogt. We gaan er het infokantoor binnen en via google translate boeken we er één overnachting (in onze MOG) en krijgen een plan van de wandelingen en trekkings die je in het park kan maken.  Er loopt veel jong volk, beladen met zware rugzakken die vertrekken voor wellicht meerdere dagen. We parkeren onze Mog tegen de rand van het bos en hebben een mooi uitzicht over de omringende bergen.

We besluiten nog een korte wandeling te maken maar moeten helaas na 2 km snel ommekeer maken omwille van het onweer dat losgebarsten is. Snel was niet snel genoeg om tot op ons ondergoed doorweekt de Mog te bereiken. We kleden ons om en brengen de rest van de dag binnen door. Wat lezen, beetje bloggen, kokkerellen, wat schnaps drinken,  en uiteindelijk wat slapen.

 

’t Klein Strand in de Oeral

We worden gewekt door de beiaard van het klooster naast de deur. Mooie klokken maar een beetje veel hetzelfde en het duurt eigenlijk wel een beetje lang. Na onze douche begeven we ons benieuwd naar het keukentje want we hebben een kamer met ontbijt. De jongen die ondertussen de receptie doet brabbelt het één en ander, vraagt of we koffie willen, zet tafel en verdwijnt dan met onze koffiekoppen. We hebben geen idee wat we moeten doen. In de rijstkoker vind ik wat (aangebrande) rijst en er ligt nog een vierde van een brood op tafel. We wachten nog even op de koffie die niet komt en houden het dan voor bezien. Net als we onze spullen bijeen hebben gepakt komt de receptie jongen toch nog af met twee koffies, geen idee waar die vandaan komen. We laten het niet aan ons hart komen en halen boterkoeken en koffie bij het zaakje waar we gisteren ook gegeten hebben en waar ze ook een bakkerij met echt brood hebben.

Volgende stop is de plaats waar ze de Romanovs indertijd begraven hebben. Ook dit is uitgegroeid tot een bedevaartsoord en de mijnschacht waarin ze gegooid zijn is omgeven door een klooster en enkele houten kerkjes met gouden koepels, eigenlijk wel mooi.

Ook hier wordt er alles aan gedaan om de Romanovs voor te stellen als de perfecte familie en worden ze echt vereerd.

Als we willen verder rijden blijkt er wel een weg naar de site te lopen maar geen weg terug, we moeten via een redelijk omweg eerst terug naar Jekatarinaburg.

Zo komen we op de site waar officiëel Azië overgaat in Europa, hoewel we de Oeral nog niet voorbij zijn. Blijkt dit een wat bizarre plaats naaste de snelweg waar iedereen vlug een foto komt nemen en weer verdwijnt.

We besluiten een shortcut te nemen richting Oefa en Cheljabinsk links te laten liggen. Op de kaart ziet deze weg er mooier uit met alle meren die er zouden moeten liggen.

Het is inderdaad een mooie weg, door de bossen, niet teveel verkeer en af en toe een mooi meer. Helaas wordt dit mooie plaatje plots verstoord als we door een mijnsite rijden, bergen mijnafval, rokende schoorstenen en een omgeving die van bos plots in een woestijn is veranderd.

Het is mijn toer om een mooi slaapplaatsje te vinden maar helaas zijn we vergeten dat het zaterdag is, verlof is en dat het snikheet is. Als we het bos inslaan richting een meer waar we volgens mij wel kunnen staan blijkt het zwart te lopen van het volk. We blijven hardnekkig doorrijden tot we voor een hekken staan en op een vierkante meter de Mog moeten draaien. Ook de volgende pogingen lopen op niets uit. Als we uiteindelijk een soort camping vinden blijkt de mannelijke helft van de bevolking al redelijk boven hun theewater met als gevolg dat iedereen als een zot dooreen roept wat op een moment zo op mijn systeem begint te werken dat ik maar begin terug te roepen. Maakt echter geen enkele indruk en als Fietje terugkomt van haar prospectie op het kampeerterrein besluiten we dat dit niet echt ons ding is.

We rijden terug naar een pad dat we wat verder het bos zagen inlopen maar ook dit blijkt niet te zijn wat we zoeken. We zijn allebei moe, het wordt laat en hebben veel te veel tijd als verloren met het zoeken naar een plaats. Volgende poging is een cafeetje dat we wat vroeger zijn tegengekomen. Hier zullen we wel ergens kunnen staan. We bestellen wat pintjes en eten en kunnen uiteindelijk de serveuze overhalen om ons op hun parking te laten slapen.

Jekatarinaburg

We moeten dringend een nieuwe autoverzekering hebben voor Rusland, dus dat is het eerste wat we doen als we Jekatarinaburg binnen rijden. De verzekering afsluiten verloopt wat minder vlot dan gedacht, eerst kan dat niet voor een maand, dan toch wel maar kunnen ze in hun computer het merk Daimler-Benz niet vinden laat staan het model Unimog. Soit, na wat gesukkel hebben we toch onze verzekering.

We zitten hier net naast de ‘All Saints’ kathedraal (ook wel “Kathedraal boven het bloed” genoemd). Deze is gebouwd op de plaats waar het huis stond waar indertijd de Romanovs vermoord zijn. In de jaren 70 heeft Jeltsin, die hier toen gouverneur was, het gebouw laten afbreken om te voorkomen dat het een bedevaartsoord zou worden. En dat is net wat er geworden is van de plaats, een bedevaartsoord. De volledige tsaren familie is door de Russisch Orthodoxe Kerk heilig verklaart en dat wordt hier met alle middelen verantwoord.

Ik heb er gelukkig aan gedacht een lange broek aan te doen en moet dus niet met een belachelijk rokje rondlopen zoals de meeste mannen hier. Vrouwen mogen ook geen korte rok aan hebben en moeten het hoofd bedekken. Hoe zat dat weeral met dat hoofddoeken debat….?

We besluiten om een hosteltje te zoeken en vinden iets in een rustige buurt waar we wat rond kuieren en vooral veel luieren en lezen. We eten iets in een trendy zaakje om de hoek waar we ’s middags al een huisgemaakte limonade zijn gaan drinken.

Helaas is de wandeling langs de rivier niet wat we ervan verwacht hebben. Er loopt wel een pad dat helemaal niet onderhouden is en het water ruikt een beetje naar de Brugse reitje op hun slechtste moment. We passeren wel aan het Sovjetstyle stadscircus dat ze aan het renoveren zijn. Jammer genoeg zijn er enkel voorstellingen op zaterdag en zondag, want de foto’s buiten doen ons een beetje denken aan het Cirque Du Soleil.

Bijna Jekatarinaburg

Het is zover. We hebben geen koffiefilters meer en moeten dus improviseren met toilet papier wat eindigt in een enorm zootje maar we hebben koffie (met veel grut 😉

Vandaag is het opnieuw Mog bezoekdag. De Oostenrijkers en een paar Russen willen persé de Mog nog eens van binnen zien en dus doet Fietje nogmaals haar rondleiding.

Het is een warme dag hoewel we constant door grote bossen en langs grote meren rijden vinden we nergens koelte. We vrezen dan ook dat Jekatarinaburg niet te harden zal zijn van de warmte.

Ondertussen heeft Fietje een zesde zintuig ontwikkeld om meertjes met strandje te ontdekken en dus besluiten we om te gaan zwemmen voor we de stad binnenrijden. Uiteindelijk komen we terecht bij een ommuurd domein waar je kan zwemmen en waar ook een groot grasveld is waar iedereen ligt te zonnen.

Naast dat domein ligt een openbaar park en we besluiten om vandaag niet naar de stad te rijden maar hier te blijven slapen. In het cafeetje een beetje verder halen we ijskoude pinten en genieten van ons prachtig zicht op het meer.

Blijkbaar hebben we het beste plaatsje want iedereen moet daar persé voor onze neus komen zitten, dansen, totten, whatever. Ach, zo hebben we geen “Thuis” op TV nodig 😉

Naar de Oeral

Omdat we aan de nieuwe kant van Omsk zitten geraken we vlug op de weg die we vandaag nodig hebben. De wegen zijn tot nu toe fantastisch in Rusland, behalve als je een dorp of stad in rijdt. En dat zullen we geweten hebben. Rond de middag rijden we de hoofdweg af naar een dorpje wat verder. Onze navigatie geeft aan dat we een pad moeten nemen maar ondertussen zijn we slim genoeg geworden om dat te negeren. We rijden iets verder en nemen daar een bultige asfalt weg naar het dorp.

Boodschappen doen we in een soort Colruyt, alles staat in hoge rekken gestapeld en ze verkopen er ook vanalles. Als ik ook zie dat ze koffiezet apparaten verkopen laait onze hoop op dat we toch nog koffiefilters zullen vinden voor we door onze voorraad heen zijn. Met handen en voeten proberen we uit te leggen dat we koffefilters zoeken voor zo’n apparaat maar het winkelmeisje kijkt ons niet begrijpend aan. Uiteindelijk haal ik het apparaat van het schap maar als ik wil tonen waar we die filter zouden insteken blijkt daar een herbruikbare plastiek filter in te zitten. Damned, ook hier geen papieren filters dus.

Als we terug naar de grote weg willen rijden geeft de navigatie een andere kortere weg aan. Die lijkt O.K. dus wagen we het er op. Eerst asfalt, dan brokkelig asfalt, gevolgd door een deftige grindweg. We worden voorbij gestoken door een Uaz jeep, net als de weg overgaat in een aardenweg. Grote putten en bulten maar we zijn ondertussen wel wat gewoon. Dan zien we de jeep in de verte sukkelen. En inderdaad, de weg is weg en vervangen door een grote modderpoel. Het is precies of de boer heeft hier net geploegd waarna er een wolkbreuk heeft plaatsgevonden.

Fietje sakkert op me, dat had ik moeten kunnen zien op de kaart maar omdat we zo dicht bij de baan zijn rijden we door. Nu zien we waar de jeep zo sukkelde. Over de ganse breedte van de weg staat een plas gevolgd door een slijkboel. We zetten de Mog voor alle zekerheid al in 4X4 en Fietje neemt een aanloop. We glijden door de plas en hebben geen enkele grip meer op waar we heen gaan. We voelen de wielen doorslippen maar blijven langzaam maar zeker vooruit gaan tot we weer een beetje grip op de baan krijgen. Terug op de grote weg laten we een spoor van klei na waar iedere Vlaamse boer jaloers van zou zijn.

Regelmatig zijn er wegenwerken en dat betekent file rijden. Meestal niet te ver en niet te lang en als dat betekent dat de wegen er bijliggen zoals ze er nu bijliggen nemen we dat er graag bij. Tijdens één van files valt het me op dat er voor ons een Oostenrijkse Volkswagen T4 rijdt maar omdat ze sneller zijn dan wij zijn we ze vlug kwijt. Bij de volgende tankbeurt blijken de Oostenrijkers daar ook net te staan. Fietje die tegen een hondje met een staart zou praten geraakt onmiddellijk aan de babbel. Omdat ze nog geen goede plaats hadden gevonden voor de nacht en wij via iOverlander iets hadden gevonden beslissen ze om ons te volgen.

We komen uiteindelijk terecht tussen de kamperende Russen bij een warmwaterbron. We halen de pinten, Vodka en straffe verhalen boven. Zij hebben ook Uzbekistan, Pamir, Kirgistan en Kazachstan gedaan en waren ook op weg naar Mongolië tot ze net als wij hebben besloten dat ze genoeg slechte wegen, yurts en nomaden hadden gezien en besloten langzaam maar zeker naar huis toe te keren.

Het is een prachtige kampeerplaats maar helaas vergeven van de paardevliegen en de muggen. De eersten kunnen we nog afwenden met een lange broek en hemd met lange mouwen maar de muggen laten niet af. We worden ongeveer opgegeten. De Russen lopen hier lustig rond in hun zwembroek terwijl gaan schuilen in onze campers.

Omsk 2

Het spettert nog steeds als we opstaan maar we besluiten om toch de stad te bezoeken. Het is echt koud (13 graden) dus doen we nog eens een lange broek en een trui aan. De regenjas nemen we mee want er wordt wisselvallig weer verwacht.

Blijkbaar hebben redelijk wat oude gebouwen de tand des tijds doorstaan in Omsk. Hier echter ook weer de mix van traditionele Siberische houten huisjes, Art Nouveau en betonnen Sovjet architectuur.

Als we het klein museumpje bezoeken in de residentie valt mijn ook plots op een schilderij dat me toch bekend voorkomt. Dit lijkt me een scene uit Brugge. We proberen de bordjes eronder te ontcijferen en met de hulp van de zaalwachtster vinden we uiteindelijk dat het inderdaad om Brugge gaat.

Wat verder hangen nog wat schilderijen die we als Holland herkennen. Voor de rest stelt het museumpje niet veel voor, het gebouwtje zelf ademt wel geschiedenis uit, hier hebben vele tsaren geslapen op doorreis naar het barre Siberië en hier hadden de Witten in de revolutie jaren hun regering gevestigd, voor de tijd dat het geduurd heeft.

We zijn vooral gecharmeerd door het tweede stuk van de Lenina Prospekt. Nu de zon door de wolken gebroken is en het wat warmer wordt is dit een ideale laan om te flaneren langs de betere boetieks en trendy bars. De laan eindigt in een groot Sovjet monument met daarachter de kathedraal van Omsk.

We slapen uiteindelijk in het hosteltje in de nieuwbouw wijk. Het blijkt er ook kraaknet te zijn. Er blijken wat communicatie problemen te zijn ivm onze registratie, mogen we daar wel slapen als buitenlanders, hoe wordt dat betaald, enz… Gelukkig helpen de andere gasten met het vertalen en blijven we ook zo nog een beetje keuvelen in gebroken Russisch en Engels en met de hulp van jawel Google Translate.

Omsk

Ook vandaag ziet het er grijs en grauw uit, een ideaal dagje dus om wat kilometers te malen. Uiteindelijk slagen we er zo in om in twee dagen naar Omsk te rijden in plaats van de voorziene drie dagen.

Fietje had in Omsk al een hostel gereserveerd en dus gaan we zien of we daar ook al een dagje eerder binnen kunnen. We dachten dat de hostel in het centrum lag maar blijkt dat toch niet het geval te zijn. We komen terecht in een project wijk waar men volop bezig is om naast de IKEA en de Leroy Merlin torenflats te bouwen. Het ziet er enorm mistroostig uit, zeker met dit grauwe weer.

Het adres is niet helemaal duidelijk want blijkt de volledige blok met zijn drie vleugels het nummer 32 te dragen. We rijden het gebouw rond en aan de achterkant hangt een bordje van het hosteltje, alleen is er daar geen deur…. Dus terug naar de voorkant, maar daar vinden we geen enkel teken van een hostel, er hangen ook geen deurbellen maar enkel een nummerklavier waar je het appartements-nummer moet ingeven, maar dat weten we niet. Gelukkig weet een vriendelijke bewoner waar het hosteltje is en opent voor ons de zware stalen deur en na wat zoeken kunnen we toch aankloppen aan de juiste deur.

Er is helaas voor deze dag geen plaats meer en de dame geeft ons te verstaan dat we in de omgeving genoeg hostels kunnen vinden. We denken dat het leuker moet zijn om wat meer in de stad te zitten en rijden dus terug naar de oude stad. Net naast de brug die het oude met het nieuwe deel verbindt vinden we hostel Globus. Een kraaknet klein hosteltje waar we onze Mog voor de deur kunnen zetten en waar we een kamer krijgen met zicht op de mog.

Het blijft maar regenen en als het ’s avonds toch wat opklaart gaan we op verkenning in de stad. We willen weten of we een bootje kunnen nemen naar de oude Goelag die nu terug een klooster is geworden. We vinden wel de bootjes maar er hangt nul komma nul info over vaartijden. Op weg naar ons hostel vinden we een trendy “Italiaans” restaurant waar we echt heerlijk eten. Het personeel heeft geen weet van een bootje dat zover zou varen, dus denken we er aan om dat deel maar te skippen, per slot van rekening is er van dat deeltje Goelag niets meer over en het klooster blijkt niets speciaals te zijn. Dat zien we morgen wel.

Barnaul – Omsk

Tomsk is een heerlijk stadje, in Sovjettijden nog verboden voor vreemdelingen, maar nu open in alle mogelijke opzichten. De sfeer is er zeer relax, er zijn vele leuke bars en restaurantjes, veel jong volk op straat. Het is hier wel moeilijk communiceren, want echt bijna niemand, ook niet het jonge volk, spreekt een woordje Engels, of Frans, of laat staan Oostends.

Oud en nieuw in Tomsk

We verlaten de stad en rijden 240 km terug richting Novosibirsk om dan net voor de grote stad de afslag te nemen richting Omsk. Het landschap is gekend: groen, bossen, maar nu meer en meer “mangroves” en moerassen, een streling voor het oog, een paradijs voor miljoenen muggen die je onverbiddelijk attaqueren het moment dat je even een halt houdt. Ik zweer het: wildplassen geeft hier echt wel een prikkelend gevoel. En je leert het supersnel te doen.

Al sinds de ochtend hangen er grijze wolken, de temperatuur is aanzienlijk gedaald en regelmatig regent het. Maar de weg is goed, zeer goed zelfs en we rijden verder dan gepland. Na 450 km houden we het voor bekeken en besluiten om eens bij de ‘echte mannen’ te gaan slapen op één van de vele truckstops die je langs de baan tegenkomt. Je betaalt er 100 roebel (1,5 euro) en krijgt dan een plaatsje toegewezen. Ons Mogje lijkt wel een lilliputter zo naast die wegreuzen van tien ton en meer… De truckstops zijn voorzien van sanitair en douches en een restaurant waar je voor een appel en een ei… een appel en een ei kan eten. Geen hoogstaande culinaire kost maar wel warme en zware kost, met veel bravoure op je bord gekwakt door de uitschep-dames die vanachter de selfservice balie hun blik onophoudelijk op de tv gericht hebben om er hun favoriete tv serie à la thuis (maar veel slechter geacteerd) te verslinden.

En terwijl Mog zijn avonturen in geuren en kleuren vertelt aan zijn Russische grote broers, dommelen we in slaap.