Kazan

Kazan is eigenlijk vooral bekend om zijn kremlin en sinds kort bij de Belgen omwille van zijn voetbalstadion waar de match België-Brazilië gespeeld werd. Het eerste willen we graag bezoeken, het tweede zien we wel van de overkant van de rivier.

Een kremlin is eigenlijk niets meer en niets minder als een versterkte burcht binnen een stad. Maar binnen vind je vaak een stad op zich, met straten, kerken, paleizen,… noem maar op.

In het kremlin van Kazan hebben ze in 2005 een moskee bijgebouwd (een groot deel van de Tataren is Moslim, maar er waren tot dan aan deze kant van de rivier geen moskeeën te vinden). Volgens hun eigen folders zou het de parel aan de kroon van het kremlin moeten zijn, maar als je het mij vraagt is het een onding, zowel buiten als binnen. Ze hadden misschien eerst eens een toertje door Iran en centraal Azië moeten doen voor ze begonnen te tekenen.

Vanaf de muren van het Kremlin heb je een zicht over enerzijds de Wolga en anderzijds op de Kazanka. Aan de overkant van de Kazanga zie je de voetbaltempels van het WK liggen. Langs deze kant van de rivier ligt het ministerie van landbouw in een toch wel opvallend gebouw, de ingang is precies dichtgegroeid door een grote boom.

We keren langs het water terug en besluiten in de namiddag eens op zoek te gaan naar de strandjes langs de Wolga. Dat blijkt makkelijker gezegd dan gedaan. Langs de Wolga loopt een spoorlijn en we vinden niet echt een doorgang (hoewel deze op onze kaarten wel staan). We moeten onverricht terzake terugkeren tot we bijna aan ons hotel een voetgangersbrug over de sporen zien. Ondertussen is het gloeiend heet en zijn we verdorst. Helaas blijkt de yachtclub aan het strandje de enige yachclub ter wereld te zijn zonder mooi terras waar je iets kan drinken en het drankstalletje naast het strand zit vol zatte Russen die allen in een soort uniform gestoken zijn. We hebben er deze morgen nog zulke tegengekomen (maar dan nuchter). Ze dragen allemaal zo’n gestreept mouwloos t-shirt van de marine, hebben een barret op en lopen rond met vlaggen waar een parachute op staat. Sommige hebben ook een vestje aan met veel decoratie en medailles.

Fietje beslist toch het water in te springen en ik probeer af te koelen in de schaduw. Puur door de dorst moeten we naar ons hotel terugkeren om op het dakterras een grote kan huisgemaakte limonade soldaat te maken.

’s Avonds keren we terug naar de oevers van de Kazanka waar we zogenaamd typisch Tataars kunnen eten. De gerechten bestaan voornamelijk uit paardenvlees (we krijgen zelfs ‘paardenvleeschips’ als voorgerecht….) maar zijn voor de rest niet zo speciaal.

We hebben wel een prachtig zicht vanaf het terras op het ondertussen verlichte kremlin en op de promenade die ’s avonds tot leven komt.