Naar de Oeral

Omdat we aan de nieuwe kant van Omsk zitten geraken we vlug op de weg die we vandaag nodig hebben. De wegen zijn tot nu toe fantastisch in Rusland, behalve als je een dorp of stad in rijdt. En dat zullen we geweten hebben. Rond de middag rijden we de hoofdweg af naar een dorpje wat verder. Onze navigatie geeft aan dat we een pad moeten nemen maar ondertussen zijn we slim genoeg geworden om dat te negeren. We rijden iets verder en nemen daar een bultige asfalt weg naar het dorp.

Boodschappen doen we in een soort Colruyt, alles staat in hoge rekken gestapeld en ze verkopen er ook vanalles. Als ik ook zie dat ze koffiezet apparaten verkopen laait onze hoop op dat we toch nog koffiefilters zullen vinden voor we door onze voorraad heen zijn. Met handen en voeten proberen we uit te leggen dat we koffefilters zoeken voor zo’n apparaat maar het winkelmeisje kijkt ons niet begrijpend aan. Uiteindelijk haal ik het apparaat van het schap maar als ik wil tonen waar we die filter zouden insteken blijkt daar een herbruikbare plastiek filter in te zitten. Damned, ook hier geen papieren filters dus.

Als we terug naar de grote weg willen rijden geeft de navigatie een andere kortere weg aan. Die lijkt O.K. dus wagen we het er op. Eerst asfalt, dan brokkelig asfalt, gevolgd door een deftige grindweg. We worden voorbij gestoken door een Uaz jeep, net als de weg overgaat in een aardenweg. Grote putten en bulten maar we zijn ondertussen wel wat gewoon. Dan zien we de jeep in de verte sukkelen. En inderdaad, de weg is weg en vervangen door een grote modderpoel. Het is precies of de boer heeft hier net geploegd waarna er een wolkbreuk heeft plaatsgevonden.

Fietje sakkert op me, dat had ik moeten kunnen zien op de kaart maar omdat we zo dicht bij de baan zijn rijden we door. Nu zien we waar de jeep zo sukkelde. Over de ganse breedte van de weg staat een plas gevolgd door een slijkboel. We zetten de Mog voor alle zekerheid al in 4X4 en Fietje neemt een aanloop. We glijden door de plas en hebben geen enkele grip meer op waar we heen gaan. We voelen de wielen doorslippen maar blijven langzaam maar zeker vooruit gaan tot we weer een beetje grip op de baan krijgen. Terug op de grote weg laten we een spoor van klei na waar iedere Vlaamse boer jaloers van zou zijn.

Regelmatig zijn er wegenwerken en dat betekent file rijden. Meestal niet te ver en niet te lang en als dat betekent dat de wegen er bijliggen zoals ze er nu bijliggen nemen we dat er graag bij. Tijdens één van files valt het me op dat er voor ons een Oostenrijkse Volkswagen T4 rijdt maar omdat ze sneller zijn dan wij zijn we ze vlug kwijt. Bij de volgende tankbeurt blijken de Oostenrijkers daar ook net te staan. Fietje die tegen een hondje met een staart zou praten geraakt onmiddellijk aan de babbel. Omdat ze nog geen goede plaats hadden gevonden voor de nacht en wij via iOverlander iets hadden gevonden beslissen ze om ons te volgen.

We komen uiteindelijk terecht tussen de kamperende Russen bij een warmwaterbron. We halen de pinten, Vodka en straffe verhalen boven. Zij hebben ook Uzbekistan, Pamir, Kirgistan en Kazachstan gedaan en waren ook op weg naar Mongolië tot ze net als wij hebben besloten dat ze genoeg slechte wegen, yurts en nomaden hadden gezien en besloten langzaam maar zeker naar huis toe te keren.

Het is een prachtige kampeerplaats maar helaas vergeven van de paardevliegen en de muggen. De eersten kunnen we nog afwenden met een lange broek en hemd met lange mouwen maar de muggen laten niet af. We worden ongeveer opgegeten. De Russen lopen hier lustig rond in hun zwembroek terwijl gaan schuilen in onze campers.

Geef een antwoord