Laatste echte grens

Het is zover, vandaag verlaten we Rusland en keren terug naar de Europese Unie. Net voor de grens tanken we de Mog nog eens vol goedkope Russische diesel en doen wat boodschappen in de hoop het dure leven in Scandinavië een beetje draaglijker te maken.

onze favoriete supermarkt, de ‘vuvve’

De grens ligt letterlijk in het midden van de rivier die tussen Rusland en Estland ligt. De Russische kant ziet er redelijk geörganiseerd uit, er zijn twee rijen voor mensen die goederen te declareren hebben en één voor mensen die niets te declareren hebben. Even denken we dat we in die laatste, zeer korte, rij moeten gaan staan, we hebben niets aan te geven, maar dan zien we dat in de eerste twee rijen allemaal Estse auto’s staan en in de laatste enkel Russische. We moeten natuurlijk net als de Esten onze auto uitklaren dus blijven we maar mooi in de tweede rij aanschuiven.

Als het onze beurt is begeef ik me met autopapieren, ons bewijs dat we alle taxen in de douane unie met Kazachstan en Kirgistan hebben betaald en mijn paspoort naar het loket. De bediende vraagt nog onze auto registratie. Ik hoor het donderen in Keulen. Hij toont me een document dat ik niet herken en ik weet zeker dat we dat niet hebben. Alle papieren die ik voor de auto heb gekregen zitten altijd samen en dit document zit daar niet bij. Om zeker te zijn check ik gewoon alle papieren die we de ganse reis hebben verzameld, maar dit document hebben we niet.

De douanier vertrekt met mijn paspoort en de autopapieren en wij staan daar gewoon te staan. Ondertussen groeit de rij achter ons natuurlijk met de minuut maar de douanier is nergens te bespeuren. Als een Russische vrouw van haar oren komt maken dat ze daar al 20 minuten staat moeten we onze Mog tot voorbij de controles rijden en daar wachten zodat de rest van de rij kan afgewerkt worden. Nog eventjes komt er een douanier met onze papieren langs maar deze verdwijnt en wij hebben geen idee wat er gaande is.

Als er iets is waar Fietje niet goed in is dan is het compleet Zen ergens op wachten. Na een uur kookt ze over en gaat nogmaals vragen wat er gaande is. Eerst wordt ze straal genegeerd en vervolgens laten ze weten dat er een ‘litlle problem is’ en daarmee is de kous af. Na nog een uurtje geduld komt er douanier nog eens vragen waar en hoe we Rusland en de douane unie zijn binnengereden, ze vinden onze wagen namelijk nergens terug in hun registraties en deze is dus eigenlijk nooit in Rusland geweest. Hij vraagt of we echt niet meer papieren hebben over die grensovergang en als we hem onze oude paspoorten geven blijkt er toch nog enige hoop te zijn.

Net als ik koffie en thee wil zetten en een koekje uithalen in een poging Fietje haar humeur een beetje op te krikken komen ze vertellen dat alles toch in orde is, we moeten enkel nog onze paspoorten laten afstempelen en kunnen vertrekken. Nu alles in orde is maak ik toch eerst nog onze thee en koffie en eten we op ons gemak ons koekje op voor we naar de Estse kant vertrekken.

We denken dat het ergste nu toch wel achter de rug is want we hebben overal gelezen over de vriendelijke Estse douane maar dat is buiten de waard gerekend. Met een snak en een beet worden onze paspoorten en de autopapieren gevraagd. Ik moet de koffer openmaken en de douanier wil binnen een kijkje nemen, tot daar geen probleem.

Maar dan begint hij onze autopapieren van voor naar achter te lezen en nogmaals en nogmaals en begint hij vragen te stellen over het gewicht. Van alle grenzen die we nu al gepasseerd zijn is dat de eerste keer dat ze ons dat vragen. De man spreekt zeer weinig Engels en op de papieren staat inderdaad nergens een gewicht. De term MTM kent hij niet en hij vraagt hoeveel de wagen minimum weegt. We voelen nattigheid en zeggen dat hij minimum 3,5 ton weegt (grove leugen natuurlijk want leeg weegt een Unimog vlug 5 ton…), maximum 7,5 ton. Er staat wel op een plaatje dat naast de deur bevestigd is wat het MTM is en hoeveel iedere as mag dragen maar ook verstaat hij niets van. Hij blijft met zijn hoofd schudden en verdwijnt met onze papieren. Als hij terug komt moeten we eerst voorbij de slagboom rijden, dan terug ervoor dan weer vooruit. Hij blijft maar pruttelen over het gewicht tot hij eindelijk een collega haalt die wel Engels spreekt.

We moeten gewoon wegentaks betalen omdat we meer als een gewone wagen wegen. Had dat dan gezegd. Nu moeten we achteruit uit het douanestation rijden en zijn collega volgen die naast onze wagen loopt alsof hij een hondje aan het trainen is. Al is hij te voet, hij stopt evengoed voor de rode lichten, stipt op de lijn, toont dan tot waar we exact moeten rijden en wanneer we door mogen rijden. Een grappig spectakel. Dan moet ik hem volgen in een kantoortje waar drie vrouwen zich nu over het probleem buigen. Ze geraken er ook niet echt onmiddellijk uit maar spreken wel Engels en als ze snappen dat we maar een paar dagen in Estland zullen zijn wordt de zaak voor hen duidelijker. Uiteindelijk moeten we 18 euro wegentaks betalen. Dit grapje heeft zeker meer als 18 euro aan loonkosten gekost.

waar is die zee?

Het is ondertussen als redelijk laat aan het worden en de kans dat we vanavond nog in de Olde Hansa zullen kunnen gaan eten wordt steeds kleiner. We slagen er wel in om alvast een boot te boeken naar Stockholm. We vinden een plaatsje om te slapen bij het hypermoderne Estse Kunstmuseum, eigenlijk in de voortuin van de presidente van Estland. Net als we willen uitstappen komt een wat oudere kalende man een praatje maken. Hij heeft in 1974 met zijn tweejarig dochtertje in een Citroën camionette de volledige hippytrail afgelegd, in beide richtingen. We blijven een eindje praten en tegen dat ze afscheid nemen worden we uitgenodigd om morgenochtend bij hen te komen ontbijten en te douchen, een voorstel dat we met plezier aannemen natuurlijk.

Een gedachte over “Laatste echte grens”

  1. Arno, Sophie
    Ik heb al genoten van jullie reisverhalen en al medelijden gehad met de bureaucratische hindernissen richting Mongolië. Qua Unimog pech mogen jullie niet klagen denk ik, straf machien! Nu jullie terug in de ‘bewoonde’ wereld beland zijn, klaar voor een volgende uitdaging? Een avonturenboek of een VRT reisdocu?
    Geniet er nog vollenbak van!
    Groeten, Dimi

Geef een reactie