Afscheid van de zee

Opnieuw ontbijten we op het strand, deze maal in het gezelschap van een stel flink uit de kluiten gewassen wilde honden. Ze zien er gevaarlijk uit en kunnen lelijk naar elkaar uithalen maar eens je ze begint te aaien worden het lammetjes. En al zeker als je hen een stukske salami geeft…

Het is Gust zijn verjaardag en als we willen een fotootje doorsturen blijkt zelfs het aanzetten van de dataroaming mijn resterend Belgisch krediet op te souperen. De prijzen voor dataroaming zijn belachelijk hoog : 13 euro voor 1 MB. We kunnen nu zelfs niet meer bellen naar hem, een sms’je lukt nog net maar dat is dan ook het definitieve einde van ons krediet.

We volgen de weg langs de kust en Fietje kan maar niet beslissen hoe en wanneer we het binnenland zullen inrijden. Sinds we in Turkije zijn hebben we onze Garmin niet meer gebruikt om de weg te zoeken, Fietje is dan ook in haar nopjes met het zoeken van de weg op onze enorm grote kaart van Turkije. Ze mist de zee nu al, dat belooft voor de volgende maanden. De weg slingert meer dan 100  kilometers doorheen oneindige olijfgaarden, zover het oog reikt. Natuurlijk stoppen we om in één van de vele kraampjes en winkeltjes naast de weg olijfolie en olijven te kopen.

In het volgende stadje stoppen we om een Turkse sim kaart te kopen. De twee broers en hun moeder spreken geen woord Engels en we krijgen moeilijk uitgelegd wat we precies willen. Tot Google translate in “gespreksmodus” de redding blijkt te zijn. Om beurten spreken we in wat we willen zeggen en Google vertaalt alles mooi naar de ander zijn taal. Als de formaliteiten een beetje lang beginnen duren (wat is je vader zijn naam, moeder haar naam, etc, etc) gaat moeder in het theekraampje een beetje verderop thee bestellen.

Plots maken de olijfgaarden plaats voor een soort serres. We steken een auto met een compleet overladen aanhangwagentje voorbij. Die blijkt vol te staan met vaten braambessen. Een beetje verder staan er allemaal kraampjes waar we voor 7 lira (ongeveer 1,5 euro) een enorme bak aardbeien kopen.

We blijven maar de kust volgen in hoop opnieuw een plaatsje aan het strand te vinden. ’s Middags eten en zwemmen we nog op een bijna verlaten strand. We skypen er ook nog even met het thuisfront en wensen ons Gustje een gelukkige 20ste verjaardag. Wij in badpak, zij onder een fleece dekentje in de zetel van ons salon. Leuk om Felix, Kelly, Gust en de twee snoezen van poezen nog eens ‘live’ te zien…

Maar we moeten echt het binnenland in. Rond Manisa besluiten we dat het wel geweest is voor vandaag en kijken we uit naar een slaapplaats. Naast de grote stad ligt het Spit Dagi Milli Parki, daar moet wel iets te vinden zijn. Het gaat natuurlijk opnieuw stijl naar boven en op ongeveer 1200 meter zien we een ideaal plaatsje. Het weggetje er naartoe is gewoon gemaakt voor ons autootje, hoewel het stukje over een droog riviertje toch wel zeer nauw is. Eigenlijk neem ik het baantje een beetje te snel en we slingeren letterlijk van links naar rechts in onze cabine. Eens we het ideale plekje menen gevonden te hebben merkt Fietje dat er overal water uit ons woongedeelte loopt. Als we de deur openen is het binnen een waar slachtveld (een deel van onze papieren en de iPad hebben besloten hun schuilplaats te verlaten en hebben zich verbroederd met het water dat van overal blijkt te komen en de aarde van onze Vergeetmenietjes die we van mijn zus hebben gekregen). Ik ga op zoek naar de bron van deze ellende en tot mijn grote verwondering zit er op onze linkse watertank geen deksel. Waarschijnlijk heb ik het er vergeten op de draaien na onze laatste vulling in Troje.

Fietje trekt een beetje bleek maar start toch met het avondeten, hoewel de wagen eigenlijk te schuin staat en de potten en pannen vervaarlijk schuiven. Als ze zich op de koop toe verbrandt heeft ze het echt gehad en neem ik over. Een beetje later hoor ik toch een lichte paniek in haar stem als ze vanaf het dal een onweer ziet afkomen. Hoe mooi onze staanplaats ook is, hier wil ik in een onweer ook niet staan en ik wil hier zeker niet in het donker moeten vertrekken. Voor de eerste druppels vallen, maar midden de bliksemschichten pakken we zo vlug als we kunnen ons boeltje om veiliger oorden op de zoeken. We zien als een doemscenario voor ons waarbij ons mooi plaatsje in een kolkende rivier verandert…

We keren terug naar een plaatsje een beetje lager. We zijn daarnet hier al eens komen kijken en buiten een terrasje met wat locals was het daar zeer rustig. We parkeren ons naast een enorme metalen vlaggenmast waar een gigantische Turkse vlag aan wappert. Ondertussen vallen de dikke druppels uit de hemel en zien we meer bliksemschichten, mss is parkeren naast zo’n mast met zo’n weer geen zo’n goed idee maar we besluiten te blijven staan.

Fietje slaagt er toch nog in een lekkere maaltijd te maken met wat we nog liggen hebben (de worsten die we wilden eten vanavond waren niet zeer kosher meer en hebben we aan de wilde honden gegeven). Net als we lekker hebben gegeten en ons installeren om wat aan de blog te werken en de financiën nog eens te bekijken breekt een hels lawaai los. Turkse muziek uit een compleet overstuurde installatie, het zal toch niet waar zijn zeker. Blijkt er een honderdtal meter verder een “salon” te liggen waar vanavond een trouwfeest doorgaat.

Wat later begint het volk toe te stromen en krijgen we constant bezoek van de gasten van het trouwfeest. Opnieuw is Google translate iedereens vriend, niemand blijkt een zinnige zin Engels (of gelijk welke andere taal de wij een beetje machtig zouden kunnen zijn) te spreken of te verstaan. Telefoons worden heen en weer gegeven met vertaalde zinnen op, meestal valt dit mee, soms staat er klinkklare onzin op natuurlijk. Soms worden de jongsten een beetje ambetant maar als Fietje haar keel eens openzet zijn ze vlug de piste in.

Als ik buiten sta te “praten” met de broer en neven van de bruidegom word ik door de eigenaar van het terras en “salon” uitgenodigd voor een theetje. Samen met enkele van zijn vrienden zetten we ons op zijn terras en gaan ook hier de telefoons heen en weer met vertaalde zinnen. Als ik zeg niet te roken en ook geen cola, water, fanta, nog meer thee enz meer wil, vraagt hij of ik alcohol drink. Hij wil met mij straks wel een fles whiskey kraken, gelukkig kan ik hem overtuigen dat dit geen goed idee is omdat ik morgen nog moet rijden.

Rond middernacht is het trouwfeest afgelopen en kunnen we rustig in ons bedje kruipen terwijl de laatste gasten vertrekken.

Geef een reactie