De schoorstenen van Arno

We ontwaken en staan nog altijd moederziel alleen op de enorme parking (‘Otto Parki’ in het Turks) waar we onze vierwieler hadden neergepoot. Voor ons gaapt de bangelijk diepe kloof van de Ihlara vallei, achter ons rijst de majestueuze met sneeuw bedekte berg. Het was er rustig slapen en de wind die gisteren nogal wild tekeer ging,was gelukkig uitgeraasd.
We lopen een 200 meter bergafwaarts en komen zo aan de ingang van de vallei. We betalen ons ingangsticket en bekijken het plan van het park. Blijkt dat de ‘schoorstenen’ (door warmwaterbronnnen geërodeerde zuilen)die Arno kost wat kost wou zien zich bevinden op 10 km lopen door de kloof! Het is vroeg,de zon schijnt, we zijn uitgeslapen en dan zien we wel alles zitten hoor. We vertrekken met 1 fles water en gekleed in short en T shirt.


We dalen er 380 trappen naar beneden en starten onze voettocht langs de rivier, geflankeerd door honderden metershoge rotswanden. Het is er prachtig. Langs onze tocht zijn er enkele, in de rots uitgehouwen, kerkjes met fraaie fresco’s.

Het betalend park stopt na ongeveer 4km en loopt verder over een pad dat iets moeilijker bewandelbaar is en waaraan wat klim- en klauterwerk te pas komen. Overal langs de rotswanden van de kloof zie je uitgehouwen woninkjes. We stappen verder en verder en verder…terwijl de hemel dichttrekt en het gerommel van de donder alsmaar luider klinkt. Na drie uren bereiken we eindelijk Arno zijn schoorstenen. Schoon hoor, maar bleek dat je die ook kan bezoeken door met de wagen tot vlakbij te rijden.

Arno zijn schoorstenen

We vullen onze, ondertussen leeggedronken fles, met water uit een bron en keren op onze stappen terug.
En dan begon het te spetteren,en dan begon het goed te regenen, en dan begon het te gieten, en dan begon het te waaien en…te hagelen. En natuurlijk net niet in de omgeving van zo’n uitgehouwen holletje. We schuilen onder een boom waarbij Arno zich als het ware over mij heen had gehuld zodat ik bespaard bleef van de meeste natte en kou. Wat eens schatje is ie soms toch.
Gelukkig kwam nadien de zon en droogden onze kleren supersnel.
Soit, rond 15u30 waren we terug aan onze 380 treden die we ditmaal naar boven moesten trotseren. We eten er snel nog iets in het restaurantje en wandelen terug naar Unimogie waar we moe maar voldaan van deze ongeplande trot nog een tukje doen.
Daarna zetten we koers naar Nemrut Dagi om er de site van de graftombe, gekend voor zijn onthoofde beelden, te bezoeken. Een kleine omweg richting Iran, maar zeker de moeite, zo lijkt het ons, om dit juweeltje ook nog mee te pikken tijdens onze reis door Turkije.
We rijden nog een stuk nadat de zon is ondergegaan. Omwille van de regen, maar vooral door toedoen van onze ruitenwissers, die het werk waarvoor ze dienen, nl ruiten wissen, niet echt onder de knie hebben, maar daarentegen een knarsend lawaai van je welste produceren, worden we te vermoeid om nog verder te rijden en stoppen we in Kaiseri om er te overnachten. Kaiseri is een megagrote industriestad en we vinden een plaatsje in een woonwijk net buiten het drukke centrum van de stad.
Waarschijnlijk gealarmeerd door buurtbewoners krijgen we er de politie op bezoek die vriendelijk onze paspoort vroegen. Na controle blijkt alles ok en mogen we er blijven staan.

Een gedachte over “De schoorstenen van Arno”

  1. Hallo Sophie en Arno, het is enorm leuk om jullie fantastische verhalen te lezen. Ik geniet er enorm van. Ondanks de tegenslagen van de eerste weken, maken jullie nu toch schitterende avonturen mee. Door jullie vertraging zal het wellicht niet meer lukken om elkaar te zien in Iran. Ik weet niet wanneer jullie hier zullen geraken. Ik kan je alvast beamen dat het hier ook fantastisch is en de mensen zijn supervriendelijk. Hier zal je zeker ook genieten !

Geef een reactie