Diyarbakir, stad waar Arno afscheid nam van zijn lange haren!

Ontwaken aan de voet van Diyarbakir. Na het ontbijt besluiten we nog even binnen te wippen in deze stad aan de Tigris. Hiervoor moeten we opnieuw langs de politiecontrole,die we wel vaker tegenkomen bij het in- en uitrijden van een stad. Maar deze keer moeten we aan de kant… Met dichtgeknepen billen overhandig ik onze paspoorts en toon hen de visumstempel voor Turkije. Hij antwoordt mij: Do you want thea and breakfast? Ik dacht hem niet goed te hebben begrepen maar warempel, het hele eskadron stond vol bewondering te kijken naar onze Unimog, we drinken samen thee en wisselen wat grapjes uit. Wat verder staat de ‘Jandarma’ in vol combattenue en met gepantserde voertuigen. Zij zijn andere koek, volgens de politie. Daar krijg je geen thee.

We rijden de stad binnen en slenteren over zijn befaamde stadsmuren met zicht op de Tigris. We lopen nog even verder het straatje in dat bruist van de commerciële bedrijvigheid. We kopen er brood, gehakt en…Arno gaat er naar de barbier. Jawel, Tonia, Greet, Nancy, Iris, Ann, het is eindelijk zover (en vooral ver), in Diyarbakir wordt geschiedenis geschreven: Op 5 mei 2018 heeft Arno Lambert, zijn haardos (of hoe je die uitgerafelde slierten in ossenvet gedrenkte, bruingrijze drendels waarvan de uiteinden nog meer gesplitst zijn dan de tong van een adder, ook mogen heten), laten afknippen. Het hele scenario bij de barbier verliep met zorg voor de kleinste details. Ook baard en snor worden minutieus, milimitreus, en met een behendigheid van jewelste, bijgeknipt. En zie eens aan wat een schoon ventje!

We rijden verder en de schoonheid van het omliggend landschap, gedomineerd door de vruchtbare groene vlaktes van Mesopotamië, laat ik even rechts liggen om mijn ogen te fixeren op dat knappe ding dat naast mij, op een uiterst lieftallige wijze een haarlokje van zijn voorhoofd wegblaast.
Onderweg nog wat boodschappen, tanken en ons Mogje krijgt nog een lekkere douche.

Langs de weg zien we heel vaak zwaar bewapende controleposten. Turkse militairen, zo blijkt nadien, die op die manier de Koerden wat in toom willen houden.

Hier in Turks Koerdistan ontmoeten we veel mensen en ze hebben allen hetzelfde gemeen: ze zijn uiterst charmant, grappig, behulpzaam en zeer open. Overal langs onze route zien we lachende gezichten en opgestoken handen, en waar je ook maar 1 voet op de grond neerpoot, snellen ze af om je uit te nodigen voor thee, een hapje en een babbeltje. Praat gewoon niet over de Turken want die lusten ze rauw.

Morgen nemen we de ferry in Tatvan, over het grootste meer van Turkije, Van genaamd. Dit bespaart ons én diesel, én tijd.
We informeren ons aan de gesloten ingang en morgen vertrekt een ferry om 8 u, perfect. We mogen ook slapen aan de ingang, En dan is er…thee natuurlijk, in het piepkleine en sobere kantoortje waar de nachtwaker met enkele van zijn vrienden samenhokt. Gelukkig praten ze wat Engels en het gesprek is zeer geanimeerd. De nachtwaker wilt trouwen met een Belgische. Ik doe hem een voorstel aan de hand van de fotootjes aan onze deur van de dames die nog vrijgezel zijn, maar hij kan niet direct een keuze maken.

@de dames in kwestie: hij is wel een knapperd hoor, maar kan niet tippen aan mijn Arno na zijn total remake 🙂

2 gedachten over “Diyarbakir, stad waar Arno afscheid nam van zijn lange haren!”

  1. Hoi Sophie en Arno,
    Jullie blog is schitterend en ik ben blij om te lezen dat het jullie goed gaat. De make-over van Arno is ‘uitermate geslaagd’ en Sophie, wat ga jij hier tegenover stellen? Tot in Troje kon ik nog een beetje volgen maar vanaf nu moet ik afhaken, ik ben er nooit geweest, onbekend terrein. Voor jullie wordt het nu ook weer wat spannender zeker. Mocht ik een blog hebben zou er voor vandaag zeker staan dat het mooi weer is maar dat ik er niet kan van genieten, mijn avonturen beperken zich tot de files en ik kampeer geregeld een uurtje voor de Kennedytunnel. Nog een dagje werken en dan kan ik mijn batterijen opladen tijdens het lange weekend. Groot gelijk dat jullie de wijde wereld intrekken. Brengt dit avontuur jullie ook rust, want jullie dagen lijken toch ook wel zeer gevuld. Ik hoor het wel. Ik ben ook benieuwd te horen welke plekjes jullie vooral zullen bijblijven. Wat zijn jullie lievelingsplekjes? Vele groeten en een knuffel vanuit het rustige Heuvelland, Westouter City. XXX Veerle

Geef een reactie