tatataaaaa Tabriz

Na ons uitgebreid grensavontuur zijn we, op de parking van weetikveel, als het ware in coma gevallen, zo moe waren we. Goed uitgerust vertrekken we en gaan eerst een autoverzekering kopen, 57 euro voor een maand en wisselen er ook enkele euro’s op de zwarte markt. 100 Euro wordt 6 200 000 Rial (officiële koers is 5 000 000 Rial voor 1 Euro). Dat wordt heus reken- en telwerk de volgende weken. Het feit dat ze eigenlijk de helft van de keer dingen in Toman zetten (1 Toman = 10 rial) maakt de zaak niet simpeler.

Arno maakt het bed maar vergeet dat ik er nog in lig…

Eenmaal voorbij de laatste grensbarrière, nemen we de weg naar Tabriz, een stad in de provincie West-Azerbeidjan, bevolkt door Azeri’s, sterk verwant aan de Turken.
De weg is wondermooi, loopt door een hoogvlakte, geflankeerd door heerlijke bergen. In tegenstelling tot Turkije, waar je als vierwieler werkelijk verwend wordt door wegen van een uitmuntende kwaliteit, vertoont het wegdek hier wat puttekes en bultekes die moeilijk te spotten zijn en na enkele kilometers voelen onze ingewanden als een gemixte bodyshake.

Tankstations beschikken ook over een moskeetje
Je ziet ze niet die puttekes, maar ze zijn er wel!

In Tabriz gaan we naar een camperparking, gekend op vele sites als dé ontmoetingsplaats voor avonturiers die het land net binnenkomen of verlaten. We ontmoeten er inderdaad Caroline, een 23jarige Duitse die met een ingerichte bestelwagen – met daktent – in Iran zal rondtrekken. Later maken we kennis met Jean Pierre en Maité, twee uiterst sympathieke Bretoenen die net 4 weken Iran achter de rug hadden. Heel interessant dus. Ze helpen ons heel erg met tips en trics allerhande en geven ons alle coördinaten van mooie staanplaatsen in de te bezoeken steden. En bovenal deed het ons deugd een praatje te slaan met ‘den toerist’, een soort die we sinds de start van Griekenland niet meer hadden gezien.
We bezoeken Tabriz en nemen hiervoor de bus naar het centrum. En jawel, hier stappen mannen en vrouwen apart op, vrouwen achteraan. Er zit veel volk op de bus en het lukt ons amper om elkaar een teken te geven om af te stappen uit de bus, want dat was een beetje gissen op het moment zelf. We hadden juist gegist en zaten pal in het bruisende middelpunt van de stad. We lopen de zeer druk bezochte winkelstraten door en kopen een internetkaart (die pas de dag er op zal geactiveerd worden).

Minaretten moskee in Tabriz

De dag erop bezoeken we de blauwe moskee, en lopen we een bank binnen om ‘legaal’ geld te wisselen en op die manier de juiste wisselkoers te kennen. Een jonge bankbediende die perfect Engels praat zegt ons dat helaas geen enkele bank in Iran geld mag wisselen en we dit dus beter op de zwarte markt kunnen doen. Hij nodigt ons uit om boven, bij ‘foreign exchange’ (?) thee te drinken met hem en zijn manager. Hij vertelt ons honderduit over Iran, het bankwezen, de religie, de moeilijkheden die jongeren ondervinden en de enorme kloof tussen hen en de oudere generatie. We praten alsof we elkaar al jaren kennen. Bovendien neemt ie gratis kopieën van ons paspoort, hetgeen we nog dringend nodig hadden. Wat later bezoek we de de bazaar, door Unesco erkend als oudste en grootste bazaar van de wereld. Hier geen sprake van joelende en opdringerige verkopers die hun koopwaar als het ware al in je handtas stoppen nog voor je hebt kunnen betalen. Wat een aangenaam verschil met Marokko. We eten er in een leuke tent, we kuieren, we verdwalen, maar vinden na enig zoekwerk uiteindelijk toch de bushalte terug.

Bazar Tabriz

Helaas werkt het internet niet zoals beloofd en gaat Arno deze morgen terug naar de winkel. Na wat telefoontjes kunnen we eindelijk surfen, mails checken en…de krant lezen. Dit en mede dankzij een mailtje van Karine, mijn nichtje, vernemen we het nieuws van de uitspraken van Mister T. en zijn boycot tegen Iran. We krijgen wat angst om naar Teheran te vertrekken aangezien we niet goed weten hoe het land momenteel reageert. Een mailtje naar de ambassade met de vraag of het veilig is wordt niet beantwoord, maar dankzij het opzoekwerk van Karine en Mick vernemen we van hen dat er geen reden tot paniek is. Dikke kus hiervoor lieve nicht en Mick. X
We hadden ondertussen beslist om nog een dag in Tabriz te blijven en morgenvroeg, voor alle verkeersdrukte, de stad te verlaten richting Teheran. Vandaag heb ik de was gedaan: jawel dames, in een emmertje die we in de bazaar hebben gekocht. Want vanaf nu zijn wasmachines, droogkasten en wasserettes enkel nog dromen die pas over enkele maanden opnieuw realiteit zullen worden.

Daar heb ik mijn nieuwe ‘wasmachine’ gekocht

En we bereiden onze reis in Iran verder voor, aan de hand van kaart, gids, internet en de info van de lieve Bretoense mensen.

Eerste indrukken Iran:

  • Farsi is moeilijk, de cijfers kennen we ondertussen wel.
  • Superlieve mensen die je onmiddellijk welkom heten, uitnodigen, praatje maken en helpen waar ze kunnen, maar de kennis van hun Engels is zeer miniem.
  • Eénmaal in hun wagen veranderen ze in Mister Hyde en kennen geen greintje genade voor andere bestuurders, noch voetgangers. Spookrijden in een donkere tunnel zonder autolichten is hier geen ongewone zaak, om maar aan te geven hoe levensgevaarlijk het verkeer hier is!
  • De meeste vrouwen lopen in een chador, heeft iets spookachtigs.
  • Jonge meisjes dragen hun sluier vaak iets nonchalanter.
  • En ik,  ik worstel nog steeds met de gebruiksaanwijzingen voor de Hijab wat al menigmaal tot gefoeter en gevloek heeft geleid…

4 gedachten over “tatataaaaa Tabriz”

Geef een reactie