Yazd

Na ons ontbijt kloppen we terug aan bij onze gastheer en -vrouw van gisteren. We hadden het kunnen denken: hoewel we duidelijk hadden gemaakt dat we GEEN ontbijt wilden wordt de tafel opnieuw rijkelijk gedekt met plat brood, een soort falafel, allerlei sausjes,  sandwiches, etc…. We worden letterlijk verplicht nogmaals te ontbijten en hoewel het echt lekker is laten we 90% van het eten staan. Ze praten onderwijl over de goede oude tijd onder  het bewind van de Shah en hopen dat zijn zoon ooit terugkeert naar Iran. Ze zijn duidelijk niet gelukkig in dit land dat onder toezicht van de religieuze leiders streng gecontroleerd wordt.

Onze gastvrouw rijdt opnieuw de auto uit de garage en we rijden de stad uit naar een toren die de laatste rustplaats was van een plaatselijke heerser en zijn moeder. Wat een prachtig zicht hier. Als we teruglopen naar de auto zien we onze gastheer praten met een man die strak in het pak zit en als we aan de auto komen blijkt dat dit een politie agent is en dat hij onze paspoorten wilt zien. We zouden ondertussen geleerd moeten zijn en mogen nooit geloven dat iemand een politie agent is zonder zijn id te vragen maar omdat onze gastheer zegt dat het ok is maak ik me weinig zorgen. We hebben onze paspoorten niet bij en moeten dus terug naar onze Unimog. De ‘agent’ neemt gewoon een foto van onze paspoorten en verdwijnt dan. Fietje is duidelijk niet opgezet met wat er gebeurt en begint de flik te bestoken met vragen die allemaal onbeantwoord blijven.

Wij vervolgen onze rondleiding eerst via een 4000 jaar oude cypres om daarna een prachtig huis te gaan bezoeken. Daar kunnen we zien hoe de beruchte windtorens werken. Wat een vernuftig systeem en als we onder één van de open kleppen gaan staan voel je onmiddellijk de koele wind. De daken van al die oude huizen blijken allemaal met elkaar verbonden en ik voel me een beetje de Prince of Persia als ik van dak naar dak “spring” om prinses Fietje te gaan redden.

Ondertussen begint Fietje te piekeren over het voorval met de paspoorten en de ‘agent’. Het staat voor haar als een paal boven water dat dit een opgezet spel is. De flik is geen flik en het is helemaal geen toeval dat die daar plots opduikt aan die toren. Voor haar is het duidelijk dat er misbruik zal gemaakt worden van onze paspoorten, voor welk doel dan ook. Ik maak me minder zorgen (hoewel we wel die agent zijn papieren hadden moeten vragen) en wijs Fietje erop dat we hier in een totalitaire politiestaat rondtoeren. We zullen wel zien. Als Fietje nu ook onze gastheer en gastvrouw met lastige vragen bestookt verziekt dat een beetje de sfeer en in een bekoelde atmosfeer nemen we afscheid van hen om onze weg naar Yazd verder te zetten.

 

Zowel via iOverlanders als via Fransen die we in Tabriz waren tegengekomen hebben we de coördinaten van een slaapplaats in het centrum van de oude stad van Yazd (een beetje zoals je op de Eiermarkt in Brugge zou gaan kamperen, maar dan zonder al de café’s). Bij iOverlander staat er een duidelijke waarschuwing dat je niet via gelijk welke weg moet proberen daar te geraken maar dat het enkel via een straat kan die eigenlijk afgesloten is. Als we de klokkentoren vinden die het begin van deze éénrichtingsstraat markeert gedraag ik me als een volleerde Iraanse chauffeur. Ik rij gewoon door de middenberm van deze 2X2 baan om een paar meter te spookrijden en links in te slaan in deze sense-unique. Na wat zoeken vinden we het kleine zijstraatje dat stijl omhoog gaat en kort draait onder een paar laaghangende elektriciteitsdraden. We kunnen overal net door en kunnen ons parkeren met zicht op de koepel van het mausoleum.

Aan de overkant van het plein is een hotel/restaurant waar we iets gaan drinken. Het is een koele oase in de bloedhete stad. Als ze horen dat we kamperen op het plein voor het hotel wordt ons gevraagd onze paspoorten te komen brengen zodat ze deze kunnen kopieren ivm de veiligheids camera’s die op het plein hangen. Ditmaal is Fietje gelukkig minder ongerust en na deze formaliteit mogen we eigenlijk gratis gebruikmaken van de faciliteiten van het hotel. Er hangt hier een sfeertje zoals je vindt in de backpacker hostels in Indië en Nepal.

We eten hier wat en Fietje besluit onmiddellijk ook gebruik te maken van de douche. Uiteindelijk blijven we nog zitten met een dessert en werken een beetje aan de blog.

Als de avond valt genieten we vanop één van de vele dakterrasjes van het prachtige zicht over de stad. Je hebt niet het gevoel dat je in een grote stad zit, net of je bent in een dorpje in de woestijn.

Een gedachte over “Yazd”

  1. allemaal boeiend om te volgen. “Nep-politie” hoort er precies bij. Ben benieuwd of de controle in Abarkuh gevolgen zal hebben. Ik denk eerder van niet. Volgens mij wilden ze gewoon, om een reden onbekend, zomaar een foto hebben van jullie pasporten. Het is soms moeilijk hun cultuur en manier van leven helemaal te snappen. Ik zou me niet te druk maken; trouwens jullie deden helemaal niets mis. Jullie volgen is een belevenis op zich. Verder goed opletten is de boodschap. Philippe

Geef een reactie