Turkmenistan transitvisum: check!

’s Morgens vertrekken we te voet naar het Turkmeense consulaat. En daar ontmoet je ze natuurlijk allemaal: de trekkers die hun visum voor Turkmenistan komen ophalen. We ontmoeten er Christiaan, een Belg van geboorte, maar opgegroeid in Nederland die nu in Tirol woont en met zijn voertuig een jaar rondtrekt, een grappige Nederlandse fietser die we onderweg in de woestijn al hadden ontmoet (echt geschift!), een Sloveense fietser en het Duitse koppel van gisteren. Opnieuw formulieren invullen, kopies paspoorten en foto’s afgeven en 55 dollar per persoon betalen. Alles speelt zich af aan een piepklein luikje aan de buitenkant van het consulaat. Behalve Christiaan lijkt het voor iedereen te lukken en om 16u moeten we onze paspoorten komen ophalen.
We doen nog wat boodschappen, gaan terug naar Vali’s Palace om er wat te surfen en praten nog lang met Max en Christiaan die er binnenwipte.Om 16u sharp terug naar het consulaat, waar we samen met de anderen onze paspoorts krijgen mét visum. We zijn allen heel opgetogen (behalve Christiaan die nu al wekenlang aan het lijntje wordt gehouden maar nog geen visum krijgt) en alhoewel onze inreisdata allemaal verschillend zijn spreken we af in het eerste beste café in Ashgabat om er samen een frisse pint te drinken, een fatamorgana van de laatste weken voor iedereen.

Terras bij Vali

We bezoeken nadien de Holy Shrine, wat op zijn minst een zeer indrukwekkende en overweldigende ervaring is. Als toerist kun je er niet vrij rondlopen maar wordt je begeleid door een uiterst vriendelijke gids die je gratis en in het Engels rondleidt. Als vrouw ben je verplicht een Charon te dragen die je netjes aan de ingang wordt overhandigd. In 1 van de vele gebouwen krijg je eerst een video te zien met uitleg over de site en nadien loopt de gids met je mee en geeft uitleg over het Sji-isme. Als niet moslim kan je echter niet overal binnen, dus ook niet in het mausoleum van Imam Reza.
We zijn verbluft door de grootsheid en de schoonheid van het complex vol moskees, gouden koepels en majestueuze minaretten. De pleinen liggen vol tapijten, overal zijn mooie fonteinen en waterbekkens voorzien.
Het wordt draaiende gehouden door een aanzienlijke ploeg vrijwilligers die uit respect voor hun Imam de honderden pelgrims en ook toeristen helpen met woord en daad. De sfeer is er heel rustig en gemoedelijk.
De site is volledig zelfbedruipend, er zijn ondergrondse parkings, hotels en eetgelegenheden, ze produceren zelfs hun eigen elektriciteit. Helaas hebben we de foto’s nog iet kunnen uploaden.

Ramadan: Opvallend in heel Iran is dat de Ramadan niet echt strikt wordt toegepast. Overdag zie je veel Iraniërs eten, drinken, roken,..en dit in tegenstelling tot wat we hadden verwacht. Ons voornemen om overdag altijd in de camion te eten laten we dus snel aan ons voorbijgaan.

Geef een reactie