carwash

We besluiten om hier nog een dagje te blijven, we zitten op een paar uur rijden van de grensovergang die we moeten nemen maar hebben geen zin om daar dan een dag te moeten wachten, we mogen immers enkel en alleen op 2 juni de grens over, geen dag eerder, geen dag later.

Daar we toch aan een riviertje staan en dus gemakkelijk aan water geraken besluit ik om alvast de vrachtwagen wat te kuisen zodat we met een beetje propere wagen aan de grens kunnen verschijnen. Nog maar net ben ik begonnen of er strijkt een Iraanse familie naast ons neer en die komen alvast hartelijk goedendag zeggen.

De Koerdische oma is onmiddellijk zot van Fietje en laat dat dan ook uitbundig blijken. In de kortste keren krijgen we thee voorgeschoteld, gevolgd door een brood, een bord vol chips en nog een diep bord zonnebloempitten. Als het tegen de middag loopt steekt de pater familias het vuur aan en begint zijn kippenbrochettes klaar te maken. We proberen weg te geraken omdat we nog tot het museum willen lopen maar worden door de volledige familie tegengehouden en verplicht om 4 reuze brochettes met kip binnen te spelen.

Het museum dat we willen bezoeken is gesloten, je kunt zelfs in dat deel van het park niet komen want alles is grondig afgesloten door een serieus hekken met poort. Er zit niet anders op dan terug te keren en hopen dat onze Iraanse buren ondertussen gedaan hebben met eten, we kunnen zo dichtaan niets meer binnen krijgen.

Het park staat vol met stichtende affiches die we proberen te ontcijferen, maar eigenlijk spreken de beelden voor zich. Een gesluierd meisje wordt vergeleken met een mooi verpakt snoepje, een wat wulpsere dame met een soort bounty waar al is van gebeten en waar vliegen op zitten. Dit in combinatie met een roltrap naar de hemel en eentje naar beneden naar de hel maakt de boodschap wel duidelijk. Ik heb een bleekblauw vermoeden dat zij die hier komen kamperen echt geen boodschap hebben aan de borden, in volle ramadan wordt hier geschranst en gerookt dat het een lieve lust is en de koppeltjes die hier rondlopen zijn heus niet allemaal getrouwd.

Na een hartelijk afscheid van onze buren die huiswaarts keren is het de beurt aan de volgende lading. Deze maal een paar zussen met hun schoonzonen. Ze spreken ook geen woord Engels maar Fietje kan zich toch behelpen met het point-it boekje dat we van Ilona hebben gekregen. Ze komen uit het bos met een schop en een plastiek zak vol ‘tulpenbollen’. Blijkt dit een soort look te zijn wat geraspt wordt in yoghurt. Meteen krijgen we een een handvol van.

De plaats naast ons wordt nu bezet door een nieuwe familie. Zij hebben muziek en licht mee en alles werkt op de batterij van de auto. Ze hebben zich nog niet geïnstalleerd of we krijgen een kop thee in de handen geduwd, samen met wat snoep. Ook zij spreken geen Engels dus het wordt een summiere conversatie.

We maken voor de lol een vuurtje met het hout dat we hadden voorzien om onze kip klaar te maken maar omdat we geen honger meer hebben van alles wat we hier al gegeten hebben is alles al weer opgeborgen. Als het vuurtje goed op gang is komt er plots nog een Iraniër van een beetje verder aangelopen en wordt er een halve watermeloen op onze tafel gezet, groeten en weg is hij.

De nacht is minder lollig, het is donderdag avond en dan gaat de jeugd los. De ganse nacht wordt er weg en weer gereden door het bos met brommertjes die toch net teveel lawaai maken. Af en toe stopt er één naast ons, horen we wat stemmen, starten en weg zijn ze. Echt jammer dat we die misthoorn van de Hanomag niet meer hebben, dat zou nog eens lachen zijn….

Geef een antwoord