Gate of Hell

We lagen nog diep in dromenland toen er om 5u30 geklopt werd op onze deur… Onze Nederlandse Silk Road trotter die we gisteren hadden leren kennen vroeg ons of we op de hoogte waren van het feestelijk gegeven dat het vandaag ‘fietsdag’ was in Ashgabat en er vanaf 7u geen enkel voertuig in de volledige stad mag rijden en dit tot ’s avonds laat. Miljaar, wegwezen dus, en snel.

We tuffen door de stille en, op hordes politiemannen na, verlaten stad en gaan aan de rand eerst nog tanken. We zien dat we op de verkeerde weg zitten en willen terug naar de ring. maar dat was buiten de arm der wet gerekend die nors en niet mis te verstaan aangaf dat we maar moesten doorrijden.
Gelukkig vinden we op aangeven van een van de agenten iets verderop een verbindingsweggetje naar de juiste baan. Onderweg zagen we alle toegangen naar de stad hermetisch afgesloten met barrières. Ook veel Turkmenen stonden daar verwonderd dat ze de stad niet in mogen. Blijkbaar zal het een idee van vorige nacht geweest zijn?

We rijden Noordwaarts en hebben 600 km door de Karakumwoestijn te rijden richting Uzbeekse grens, een route die door weinig toeristen wordt gevolgd omdat de weg in ‘slechte staat’ zou zijn. Later blijkt dat de weg eerder in staat van ontbinding is, of dat er helemaal geen sprake is van een weg… We heten hem dan ook de Highway to Hell.

Maar het is de enige manier om er de Gate of Hell te bezichtigen in Derweze,  een krater midden in de woestijn, waar de Russen in de jaren 1950 gas exploiteerden. Bij één van deze gaswinningen is er een grondverzakking gebeurd waarna er ze niet beter op gevonden hebben dan de boel in de fik te steken wat nu al jaren een ware vuurzee teweegbrengt. De Russen hadden beslist om het ding te laten uitbranden, maar tot op heden brandt het nog altijd.

’s Middags stoppen we in Jerbent, een oasedorp. Dus ik had al het beeld voor mijn geest van water, palmboompjes, grazende schaapjes,… en de GPS geeft aan dat er een ‘tearoom’ in het dorp is. Oooh yeah…of toch niet:
Enkel zandwegen, mannen die liggen te sleutelen aan autowrakken, het geratel van oude roestige kettingen, ijzerafval overal in het rond, tot krot vervallen woningen, scheve palen met loshangende draden, en een flinke woestijnwind die het zand doorheen het dorp jaagt en zorgt voor een gratis bodypeeling… Precies of we waren in een Mad Max film terecht gekomen!

‘Romantisch’ oasedorp Jerbent

De tearoom blijkt uiteindelijk de woonkamer te zijn van een lokaal Mad Max personnage die buiten op een inderhaast gelast BBQ stel brochettes met kip en köfte staat te roosteren.
We zijn scheel van de honger en bestellen er 4 spiesen, die ons na het roosteren worden geserveerd in geblutste ijzeren kommen met een homp oud brood. Het smaakt heerlijk.

Mad Max personage

Na 300 km midden doorheen de woestijn gaan we voor een 7 tal km offroad en volgen een uitdagend parcours in 4×4 over zandheuvels heen. Als we merken dat de grond een andere kleur kreeg, iets blauwachtigs, weten we dat we in de buurt zijn. We parkeren Mogje op een veilige afstand en gaan behoedzaam tot aan de rand van deze krater: wat een ongewoon spektakel! De hitte van de vuurzee is er niet te harden en het geluid lijkt op die van een gazebrander.
We parkeren de Mog op een heuvel nabij zodat we bij duisternis een mooie kijk hebben op dit inferno, te midden van een oneindig lijkende woestijn.

Het gat naar de hel
De hel en twee duiveltjes

Aan de horizon zie ik een stofwolk en…Mel Gibson, met zijn vrachtwagen, achternagezeten door een bende wilde, in zwart leder geklede, woestelingen racend in zelf gemaakte vehikels en brommers, op weg naar het gat om deze brandstofbron eigen te maken…
Of heb ik teveel gas ingeademd? Het blijkt een gemotoriseerde herder te zijn die zijn kudde schapen met zijn brommer over de zandheuvels leidt.

Geef een reactie