Laatste dag Uzbekistan…

Ok, na wat discussie, want die hebben we soms (maar zelden) op onze reis, is Arno toch akkoord om hier in Samarkand nog een extra dag te vertoeven en dus niet te rushen naar Tadjikistan voor (ocharme) Mogje zijn onderhoudsbeurt.

Op die manier kunnen we nog op het gemak de mausolea bezoeken, drie keer douchen per dag, boodschappen doen en vooral de blog bijwerken.

Oezbeekse schoonheid…

We nemen afscheid van een aantal oud bekenden die per fiets of per auto de oversteek vandaag zullen maken. Goodbye, good luck, see you later on the road…

We stappen naar  het Shah-I-Zinda (graftombe van de levende koning), waar we na een ingangsticket de toegang krijgen tot een boulevard met de fijnst bewerkte mausolea ter wereld. Hier zou ook de graftombe zijn van de neef van de profeet Mohammed, ene Qusam Ihn-Abbas,je weet wel. wie ik bedoel é…

We nemen vaak plaats op een bankje in de schaduw om de meesterwerken van gesculpteerde en geglazuurde tegeltjes tot in de detail te bewonderen.

Daarna gaan we naar de overdekte bazaar waar het aangenaam vertoeven is en waar we ons tegoed doen aan allerlei lekkernijen, te koop aangeboden door goedlachse verkopers. Kruiden voor het thuisfront, slaatjes,  versgebakken samsas, kaas en worst en heerlijk zoete kersen.

Terug in ons hotelletje bergen we alles netjes op, doe ik nog een handwasje en wordt de rest van de tijd besteed aan dit: het updaten van de blog om jullie lievelingen op de hoogte te houden van ons mooie avontuur. Hopelijk genieten jullie ervan en geeft het lezen ervan toch een beetje het gevoel dat jullie erbij zijn.

Morgen Tadzjikistan  (ons 9de land buiten België), en eventjes dat woestijn-crossen on hold zetten.

Oezbekistan was  een immens aangename ervaring : vriendelijke en open mensen, de steden Khiva, Bukhara en Samarkand zijn de mooiste ooit gezien, en zoals eerder aangegeven heeft ook zijn binnenland met bergen , meren en  offroadbaantjes om  van te kwijlen, heel wat te bieden. Hier zijn ze voorzien op toeristen en ok, dit maakt het misschien iets duurder maar wel stukken gemakkelijker. We hoorden van velen dat het openbaar vervoer ook zeer correct is. Ideaal land voor een short stay vakantie, maar dan best in maart, april of mei om de hitte te ontwijken.

Jammer dat het land en dan vooral zijn leider het niet zo nauw neemt met mensenrechten. Slavernij is in Oezbekistan een feit waarbij iedereen, ook kleine kinderen, verplicht worden op de katoenplantages te werken onder het wakend oog van een ‘toeziender’of andere klussen uit te voeren onder de eufemistische noemer van ‘verplichte gemeenschapsdienst’.

‘Verplichte’ gemeenschapsdienst

 

Geef een antwoord