Dusjanbe

Rond vijf uur worden we gewekt, niet door Anar zijn werkmannen maar door een voetbaltrainer die letterlijk naast ons hoofd bevelen begint te roepen voor de training die op dit onchristelijk uur begint. We proberen nog wat slaap te halen maar als de volledige reserve bank beslist om in de schaduw van onze Mog hun ploeg aan te vuren mogen we dat wel vergeten.

We hebben gisteren geen boodschappen gedaan, alles dicht en wij nog steeds geen geld gewisseld, maar Anar zijn verkoper is ondertussen aangekomen, zet waarempel een terrasje buiten, maakt echte koffie voor ons en voorziet ons van een stapel gebakjes die bij het Suikerfeest horen. Voor de rest kunnen we niet veel doen, Anar had beloofd dat er volk zou komen maar het zou waarschijnlijk eerder tegen de middag zijn.

Als eerste arriveert de lasser die wat verder een shop heeft en door Anar gevraagd is om te komen kijken naar ons dakrek. Samen halen we de band van het rek, demonteren het rek en hij verdwijnt ermee naar zijn shop om hier en daar wat dingen te verstevigen.

Fietje heeft ondertussen haar fietsje genomen en gaat op verkenning in de stad, op zoek naar geld en eten. Ondertussen zal ze nog de grote vlaggenmast gaan bezoeken en wat andere bezienswaardigheden, veel kan ze hier nu toch niet doen en deze plaats is nu ook niet de mooiste van het land.

Als de lasser terugkomt met het rek (en het vuile Iraanse werk een beetje fatsoenlijk heeft gemaakt, hij heeft het rek zelfs volledig geschilderd) monteren we samen de boel. Blijkt dat het rek van de twee lasbeurten toch wat gaan trekken is en we hebben wat moeite om het op zijn plaats te krijgen. Ondertussen zijn ook de bouten te kort geworden omdat hij plaatjes heeft bijgelast. Gelukkig is het een bijdehandse kerel en voor Fietje terug is ligt de band al terug op zijn plaats.

Iets later komt de volgende werkman aan, hij gaat alle vloeistoffen controleren en de olie in de motor vervangen. Anar heeft alles mooi op een blaadje geschreven maar toch moeten ze hem af en toe bellen. Blijkt de oliefilter niet de juiste te zijn (stond nochtans zo in de MB databank) en moet er koelvloeistof bij maar weten ze niet welk kleur (en dat vragen ze dan aan mij.. )

Tegen dat hij klaar is met alles te checken of te vervangen komt Anar toe. Met allemaal samen kijken we nog eens wat er lawaai maakt als de kabine beweegt. Conclusie niets ergs, we kunnen dus vertrekken nadat we betaald hebben en toch nog wat geld wisselen. Anar kent een betere weg om uit de stad te komen en rijdt voor ons, eerst naar een tankstation en dan naar een echte Auchan, midden in Duschanbe. We kunnen onze ogen niet geloven als we daar binnenstappen en moeten ons inhouden om niet allemaal peperdure europese producten te kopen. Maar eindelijk hebben ze hier koffie (echte koffie, geen Nescafe of Turkse rommel) en beschuiten en en en ….

Anar heeft ons afgeraden om de ‘hoofdweg’ (M41, eigenlijk het begin van de Pamir Highway) te nemen wegens in zeer slechte staat. We rijden dus eerst wat zuidwaarts en zullen dat morgen de Afghaanse grens volgen tot de baan samenkomt met de M41.


Als we een paar prachtige meren passeren is Fietje vlug verkocht, dit wordt onze slaapplaats, niet midden in de stad tussen een paar garages met een nest voetballers rond ons maar midden in de natuur, al moeten we ervoor 4 km’s afdalen langs een geitenpad…

 

Geef een reactie