Categoriearchief: Reis

De Jura

Vrijdag 6 april.

Hier staan we nog, op camping les Fuvettes, in Malbuissson, te midden van enkele andere mobilhomes die bijlange niet kunnen tippen aan de schoonheid van onze Unimog. En toch bekijk ik ze met enige jaloezie, want hun ding rijdt wel…

Het is ondertussen, na enkele telefoontjes met Monsieur Pipo ( zo noem ik de chef d’atelier van de Unimog garage in Pontarlier), wel duidelijk dat ze niet echt wakker liggen van ons. Ook het smoesje dat we volgende week de Ferry vanuit Italië gereserveerd hebben, lijkt geen spoed achter de zaak te zetten. De onderdelen die besteld zijn komen pas volgende week woensdag aan, dixit Monsieur Pipo. En de man is niet onderhevig aan mijn dreigementen noch smeekbedes. Hélas…

Dus het ziet ernaar uit dat we hier nog effe resideren. Geen zijde of specerijen te bespeuren in de Jura, maar wel een wondermooie natuur en…we zitten in de streek van heerlijke kazen. De Compté en Mont d’Or maken dagelijks deel uit van onze lunch en diner. De  camping is heel mooi gelegen, aan de lac Saint Point, met zicht op de bergen. Bovendien en gelukkig heeft het een splinternieuw binnenzwembad met spa faciliteiten. Onze dagelijkse stek in de late namiddag.

Gisteren was een prachtige lentedag en hebben we de chemin du tour du lac afgewandeld. 20 km doorheen bos en weideland. Het deed deugd om nog eens in de buitenlucht te zijn na enkele dagen in onze sardienendoos te schuilen tegen regen, sneeuw en vrieskou.

Ook vandaag is het warm en zonnig en hangen we, net zoals de andere campinggasten ( gemiddelde leeftijd 87 jaar) wat rond in de camping. (Hangouderen= Les vieux pendatives.)

Vandaag ook plooifiets getest en hoera, verliest geen olie…

@ Caroline: merci voor de kruiswoordraadsels! Werkt zeer stress-reducerend.

@ Ciltje en Peter: merci voor de lekkere wijn. Ideaal tegen claustrofobie.

@ Josianne en Ludo: die smeerolie hebben we al nodig gehad….

@Gust: nog even wachten alvorens Frankrijk weg te krassen, jongen

Hadden we toch niet beter….

Eigenlijk hebben we ons autootje niet echt uitgetest, we hadden dat misschien toch beter gedaan.

Per ongeluk heeft iemand de kraan van tank1 naar de lege tank2 gezet waardoor we na een paar seconden plots geen water meer hebben. Ik denk niet aan de kraan en zie dat ook de filter geen water meer heeft. Er is nergens geen water te bespeuren dus we kunnen geen lek hebben en de pomp horen we draaien dus die heeft stroom. Misschien is er toch vuil in het membraan gekropen en is die gescheurd…. Gelukkig lost een blik op de kraan het probleem onmiddellijk op.

We hebben nu wel water, maar het toilet spoelt nog niet door….kabeltjes na de laatste opkuis niet meer aangesloten, check opgelost.

We hebben geen vaste vuilwatertank maar een speciale yerrycan. Blijkt deze eigenlijk mottig ontworpen en nergens te onluchten zodat er steeds water zijn weg vindt naast de tank. Zal voorlopig zo blijven, het  blijft bij water, geen schuim of etensresten dus zelfs op een camping zal het geen probleem zijn.

We hebben in theorie ook warm water, maar omdat het maar bleef vriezen heb ik de leidingen niet vol water willen laten staan en dus het warm water maar half getest (en toen was de helft van de waterleiding nog niet aangesloten). Omdat we vandaag reeds op een camping staan (zie verder om te weten waarom) en we toch aan de walstroom hangen het warme water getest, het is gewoonweg heet!

Last but not least, het autootje zelf. Voor we vertrokken is de Unimog tweemaal binnen geweest in de garage en hebben de mecanicien Rik en ik alles overlopen wat zou kunnen stuk gaan of gesmeerd moest worden, alle olies vervangen, riemen, filters etc. Maar de tweede dag loopt het al fout.

Als we stoppen voor het middageten merk ik een klein olieplasje onder de auto. Omdat we op een parking staan wil dat nog niet zeggen dat wij een probleem hebben. Als we echter even buiten de volgende stad stoppen zie ik gewoon olie druppen. Dit is niet leuk. We staan net voor een Renault garage maar deze weten niets van truks en zenden ons een paar kilometer terug naar een Renault Truck garage. Er komt onmiddellijk iemand kijken maar die weet niet hoe dit allemaal aaneen hangt, spant een paar spanringen aan maar geeft ons toch het adres van de Mercedes Trucks garage in Dijon.

Daar worden we ook onmiddellijk geholpen en hier weten ze duidelijk al een beetje meer hoe de vork in de steel zit maar helaas hebben ze geen toestemming om aan Unimogs te werken en hebben ze zeker al geen onderdelen, maar ze vrezen dat er een dichting aan de versnellingsbak stuk is. Na wat telefoontjes naar een Unimog specialist kruipt er toch een mecanicien onder de auto en merkt dat er helemaal geen olie weg is uit de “boite”. We krijgen voor alle zekerheid een litertje versnellingsbak olie mee en worden doorgezonden naar de Mercedes garage in Pontarlier. We overnachten op het terrein van een kaasboer even buiten Pontarlier (Maison de Bois) en zoeken ’s morgens de garage die vol oude en nieuwe Unimogs staat.

Ik wordt letterlijk depri als ik onmiddellijk te horen krijg dat we de eerste dagen niet geholpen kunnen worden en dat de auto zeker voor 3 dagen binnen moet want ze zullen de vooras en de achteras demonteren enz….. We hebben helaas niet veel keus en zolang ik niet weet wat er juist scheelt heb ik niet veel zin om door te rijden naar de garage in Grenoble waar we misschien nog langer moeten wachten. Alvorens te beslissen kruipt er toch nog een iemand onder de wagen en weerom stelt die vast dat er geen olie terkort is in de boite. Hij zoekt wat verder en merkt dat de olie in de portaalassen niet klopt. Omdat ik zelf die olie er heb ingedaan weet ik zeker dat er olie genoeg in stond en dus moet er olie van daar via de assen naar de boite geduwd zijn wat wil zeggen dat er dichtingen aan de assen stuk zijn.

Omdat we toch zullen moeten wachten zoeken we ons een camping aan een meertje en zullen geduld moeten hebben.  Gelukkig is dit hier een zeer mooie streek en vinden we een plaatsje tegen het meer maar tot mijn groter ergernis slaat het weer compleet om tegen dat we ons goed en wel hebben geïnstalleerd en begint het zowaar te stormen…. en zelfs te sneeuwen. Zal wel “part of the game” zijn zeker 😉

Et c’est parti

Na o nze Zwaaizwaai van zaterdag hadden we niet verwacht dat er nog zoveel volk zou afkomen het moment dat we echt vertrokken. Ik werd er zowaar emotioneel van. Rond 10:15 ons autootje gestart, vlug nog hier en daar een knuffel et c’est parti.

Om toch wat vaart te maken nemen we toch een stuk snelweg en over Kortrijk en Doornik rijden we naar de kanten van Reims. Via France Passion vinden we een plekje bij het Champagnehuis Blondel. Om onze eerste dag te vieren kopen we daar een frisse rosé champagne.

Na een wandeling door de vignerons proberen we voor het eerst ons bed uit. Na een beetje sukkelen (blijkt al één van de lakens een compleet verkeerde maat 🙂 kunnen we toch ons bedje in.  Fietje mist haar katjes en wordt midden in de nacht in volle paniek wakker. We slapen dus allebei zeer weinig en vertrekken dan ook vroeg in de morgen richting Dijon.

Wie, wat en waarom?

De kinderen zijn geen kinderen meer en kunnen op eigen benen staan en zelf willen we wel nog een beetje van de wereld zien voor wij niet meer op onze eigen benen kunnen staan.

Daarom besloten we een paar jaar geleden om loopbaanonderbreking ( of hoe dit nu ondertussen mag heten) aan te vragen en overland via alle mogelijke ‘stans’ op weg te gaan naar China. Omdat het overland reizen in China met eigen vervoer eerder een opdracht is hebben we ons einddoel verlegd naar de steppes van Mongolië.

We vertrekken op 2 april 2018 (oorspronkelijk was het 1 april, maar iedereen dacht meteen dat het een grap was) met een omgebouwde Unimog ziekenwagen. De bedoeling is door Frankrijk en Italië te rijden om vervolgens een boot naar Griekenland te nemen. Daarna volgen Turkije en Iran, een vlugge doortocht door Turkmenistan om via Oezbekistan in Tadzjikistan te geraken. Misschien maken we een klein uitstapje naar Afghanistan om dan Kirgistan (Kirgizië?) aan te doen en na een stukje Kazachstan via Rusland in Mongolië te geraken. Als we nog tijd over zouden hebben keren we via Rusland en Finland terug naar huis.