Tagarchief: Diryabakir

Nemrud Dagh

Vandaag bezoeken we Nemrud Dagh. De gasten van het hotel die Nemrud bezoeken zijn deze morgen rond 02:30 vertrokken (waarbij ze ons bijna hebben vergast met hun rokende diesel) om zeker de zon te zien opkomen daar.

Wij vertrekken een stuk later. We zitten nu op ongeveer 1100 meter en zouden moeten stijgen tot 2100 meter dus dat moet op 54 km geen probleem zijn. Mis poes, we zakken eerst tot ongeveer 550 meter om dan de laatste 15 km nog naar 2100 meter te moeten stijgen, dit betekent een gemiddelde helling van 10%. Onze Unimog heeft van een hellinkje meer of minder geen schrik maar als ik naar 3-de (dat is de versnelling waar we normaal mee vertrekken…) moet terugschakelen bij sommige hellingen wordt het wel serieus, zeker als ik dan nog eens mis schakel en mag starten op een helling van 13%, dat hebben ze me in de rijschool indertijd niet geleerd.

Boven aangekomen vinden we een compleet lege parking en is er geen mens te zien. We vrezen even dat de boel dicht is maar vinden dan toch een ingang die leidt naar een zaal met uitleg, een congrescentrum, toiletten en een restaurant annex museumshop. In het restaurant vinden we uiteindelijk iemand die ons de weg toont naar de shuttles die je naar boven brengen. Blijkt dat de andere mensen gewoon over de omheining klimmen omdat ze ook net verstaan hoe ze anders binnen geraken.

Na onze onvoorziene trot in Ihlara zijn we een beetje geleerd en we nemen met plezier het busje dat ons naar bover brengt. ‘naar boven brengt’ is blijkbaar voor interpretatie vatbaar. Het busje dropt je aan de voet van een serieuze helling die je zelf nog naar boven mag terten.

Ondertussen pakken de donkere wolken zich weer boven ons samen, net als de voorbije dagen. Deze keer hebben we wel een pull mee en een paraplu maar gelukkig klaart het weer helemaal op tegen dat we boven zijn.

Eens boven zien we mensen van de ander kant komen, zij zijn de berg langs de andere zijde opgereden en konden parkeren net onder het terras waar de beelden staan. De koppen zijn prachtig, jammer van de miljoenen kevertjes die overal op zitten. Pas als we van het terras aan de oostzijde naar deze aan de westzijde lopen heb ik door dat ze eigenlijk boven op een berg een tumulus gemaakt hebben. Wat een geschift idee, maar wel een geschift idee met een zeer mooi zicht.

What goes up must come down. Met een slakkengangetje rijden we de berg terug af. Op sommige stukken moet ik echt naar 2-de schakelen om de Unimog in bedwang te houden. Dit tot groot ongenoegen van Fietje die niet liever zou willen als die berg afroetschen in 8-ste versnelling. Gelukkig kan ze zich concentreren op het moskeetje dat ze zo graag zou fotograferen samen met de bergen.

Eindebestemming vandaag is Diryabakir, een enorme stad aan de Tigris. Daar begint voor ons Tweestromenland, dit is Koerdisch gebied op slechts een hondertal km van de Syrische/Iraakse grens.

Onderweg stoppen we om brood te kopen voor ons middageten. In het winkeltje ernaastverkopen ze enkel maar baclava, we kopen zeker een kilo voor 10 lira (2 euro), voor die prijs kunnen we ze zelf niet maken. We dachten een ferrietje te moeten nemen over het water maar blijkt dat er nu een nagelnieuwe brug ligt.
Het parkje dat er zo aantrekkelijk uitzag vanop de brug blijkt nog volop in aanleg, helaas kunnen we dus hier net stoppen om te eten. Voor de rest is hier geen gram schaduw te vinden.

Iets verder vinden we de weg naar het water en naar de plaats waar
vroeger de ferry kwam aanleggen. Zalig in de schaduw gezeten doen we zelfs een tukje.

Tegen dat we aankomen in Diryabakir is het opnieuw al laat en zeer druk. We weten eigenlijk niet goed wat zoeken om te slapen en Fietje heeft ergens iets over een brug over de Tigris gelezen. Zo goed en zo kwaad als ik kan gids ik haar rond deze enorme stad om uiteindelijk over de Tigris te rijden over één van de twee bruggen die geschikt zijn voor autoverkeer.

Hier moet toch een weggetje naar het water zijn? Aan de universiteit slaan we een weggetje in dat door de velden loopt richting Tgris tot aan een bord in het Turks dat waarschijnlijk zegt dat je daar niet voorbij mag. Als we daar even staan dralen komt een koeienhoeder die een beetje verder zijn tentje voor de nacht aan het opzetten was naar ons kijken en begroet ons vriendelijk. Fietje probeert in haar beste Turks (dat verdacht veel op Oostends gelijkt) te vragen of we hier kunnen overnachten.
Een beetje later komt er iemand uit één van de gebouwen in aanbouw met zijn 3 honden kijken wat er gaande is. Met handen en voeten vragen we of we toch verder mogen om te slapen en we verstaan dat het geen probleem is. Maar eerst moeten we komen thee drinken. Iets later bevinden we ons met 4 Koerden in wat
hun verblijfplaats is.

Een goedafgesloten hokje in de nieuwbouw die ze blijkbaar bewaken en onderhouden. We krijgen thee en al vlug gaat het gesprek, met de hulp van Google Translate, over politiek. Als Erdogan dan nog
verschijnt op televisie weten we meteen wat ze van hem denken, zelfs al verstaan we geen woord van hun Koerdisch. Na een best leuke avond en als het onweer, dat zoals de laatste dagen in de namiddag is opgestoken, gaan liggen is keren we naar ons huisje terug onder begeleiding van twee van de Koerden. Als Fietje opmerkt dat het tuintje wel zeer mooi onderhouden is plukken ze
onmiddellijk enkel rozen voor haar.