Tagarchief: Kalat

Van berg naar park

’s Morgens doen we eerst wat huishoudelijk werk, legen het toilet, vullen de watertanks (die plots gisteren allebei leeg waren) en bezoeken dan het Zonnepaleis en de oude moskee. Het Zonnepaleis is eigenlijk nooit afgeraakt en heeft een atypisch vorm. Het is mooi gerestaureerd en de oorspronkelijke versieringen zijn prachtig.

Het kleine meisje van gisteren vergezelt ons lustig verder aan het tetteren in het Farsi. Als we het museum onder het paleis bezoeken wordt ze door de zaalwachtster wandelen gestuurd, het is welletjes geweest.


We denken de oude moskee wel een beetje gezien te hebben en willen net vertrekken als daar een oud mannetje aankomt die ons teken doet dat we mee moeten. We krijgen een rondleiding bij de graven van gesneuvelden uit de Iran-Irak oorlog. Hij opent alle deuren en neemt ons overal mee naartoe.

Zonder ook maar een woord te zeggen of zelfs geluid te maken geeft hij bij alles een duidelijke uitleg met handen, voeten. Bij de foto’s van de oorlog maakt hij duidelijk dat hij daar ook was maar gelukkig levend terug is gekeerd.

Volgens de uitleg in het Zonnepaleis komt het water voor de fontein van een waterval een beetje verderop, dus wij daar naartoe. De weg stopt aan een toiletten complex met moskee (of is het andersom) maar een waterval zien we niet. We lopen te voet naar beneden en volgens een stroompje (een pad is er niet). Blijkt dat de waterval nog een paar kilometer verderop ligt. We hebben beiden geen goede schoenen aan en hebben ook niets mee en besluiten terug te keren.

Als we ons Mogje beneden aan het water parkeren probeert de lokale Mettemaffia ons te laten betalen om daar te staan. We gebaren van krommen aas maar Moeder Overste geeft niet op. Tot er een familie die een beetje verder picknickt zich ermee bemoeien en Mette hoofdschuddend afdruipt. Een beetje later komt de familie nog een goede dag zeggen met een grote zak kruiden die ze geplukt hebben. Blijkbaar moet je dat in je thee doen, wat de vrouw dan ook onmiddellijk voor ons doet. Ik ben er niet zot van maar hou de schijn toch hoog.

 

 

Fietje wilt vannacht zeker ergens in de bergen slapen, niet in een dorp of stad en we besluiten door te rijden naar …. waar niet ver vandaan een nationaal park zou moeten liggen. We gokken dat we daar aan het Wildlife Museum wel een plaatsje zullen vinden. Er is maar één ingang (betalend, belachelij weinig) naar het park en de bewakers maken ons duidelijk dat we hier ook mogen blijven slapen. Het blijkt een prachtig groen park te zijn middenin een kloof waar één weg doorslingerd en waar er regelmatig plaats is om te picknicken of te kamperen. Uiteindelijk kiezen we een plaatsje tegen het water, net naast een watervalletje. Dit is echt wel een van de betere slaapplaatsen die we hebben gehad tot nu toe.

Opnieuw de bergen in

We nemen afscheid van Vali, zijn vrouw en Max, die besluit toch nog langer te blijven. We hebben het een beetje moeilijk met in een stad te zijn na onze doortocht in de woestijn en besluiten een complete ommetoer te maken naar de Turkmeense grenspost die we MOETEN nemen.

Nog een laatste maal het hectische verkeer in een Iraanse stad doorstaan. Fietje koopt een voorraad groenten en kip voor een leger, we zullen de volgende dagen geen honger hebben dat staat vast. Een vlugge blik op de kaart leidt ons naar Kalat, geen idee waarom. Onze gids heeft warempel dingen te vertellen over Kalat dus dat valt mee.

De bergen (Köpet Dag gebergte) de we inrijden zijn ongeveer de mooiste die we tot nu toe gezien hebben. Wat een variatie, wat een kleuren, we zijn allebei echt onder de indruk. De ganse weg tot de afslag naar Kalat blijven we verwonderd ronds ons kijken. De bergen zijn zeer groen, overal water, vee, en heel veel rijstvelden, …

De entree tot Kalat zelf is ook niet mis. We moeten een tunnel door. De ingang van de tunnel is beschilderd als ware het een soort fort en bovenop prijkt het beeld van Shah Abbat.

De tunnel lijkt met schop en pikhoweel uit de berg gehouwen. Ze is net breed genoeg voor één wagen en af en toe is er een verbreding om tegenliggers door te laten. In alle twee de richtingen staan er borden dat de andere richting voorrang heeft. Eens uit de tunnel moet je nog een brug over de vol vlaggen hangt.

We rijden het stadje door en zoeken ondertussen naar een plaatsje om de nacht door te brengen. We zijn op weg naar het Zonnepaleis van Shah Abbat en gokken dat we daar wel iets zullen vinden. We parkeren ons eerst boven het paleis zodat we een mooi zicht hebben op het paleis over de muur. We staan nog niet stil of een klein meisje en jongetje (ik schat dat ze 7 jaar zijn) komen ons begroeten en hoewel we duidelijk maken dat we geen Farsi verstaan blijven ze honderduit praten.

Ze klimmen uiteindelijk in de camion en prutsen aan alles wat los en vast hangt. Doen alle kastjes open steken er dingen in, halen er dingen uit, de ruitenwisser en klaxon moeten getest worden samen met de koekjes die we nog liggen hebben.

We houden een politiewagen tegen (nu zijn de rollen eens omgekeerd) en vragen of we hier mogen blijven staan om te slapen. De jonge agenten zien dat wel zitten. Uiteindelijk besluiten we toch wat lager te gaan staan aan de ingang van het park van het paleis.

We vragen voor alle zekerheid nog eens toestemming aan de tuinman. Hij heeft geen bezwaar maar net zoals andere mensen die ons gepasseerd zijn doet hij teken naar het oosten en maak het cijfer 8 met de vingers, we hebben geen idee wat ze willen zeggen. De meute kinderen is ons natuurlijk gevolg (ondertussen zijn er een paar oudere jongens bijgekomen) en we proberen hen duidelijk te maken dat het welletjes geweest is. Het meisje blijft maar tetteren zelfs als we de deur dichtdoen. Af en toe kloppen ze ook eens op de deur. We proberen ze dan nog eens duidelijk te maken dat het afgelopen is.

Dan wordt er op de achterdeur geklopt, we denken opnieuw dat het de kinderen zijn en negeren het. Nogmaals, dan op de deur, dit is geen kinderhandje. Ik ga kijken en zie onmiddellijk de zwaailichten van een politie auto. Het zal toch niet waar zijn zeker. Bijna haal ik de paspoorten boven als ik één van de jonge agenten van daarnet zie aanlopen met een klein emmertje warme maaltijd soep. Dat was het wat de anderen ons wilden uitleggen. Het is rammadan, de zon gaat onder om 8 uur en er is een soort maaltijd bedeling (Ifta) die doorgaat in de oude moskee een beetje verderop. Nog voor ik de agenten kan bedanken zijn ze al weg.