Tagarchief: Kapadokia

99 luftballons

het is nog niet eens 05:30 of ik word gewekt door het geluid van zware wagens die op en aan rijden. Het is zover, de ballonvaarders zijn aangekomen en maken zich gereed. Tegen de tijd dat we uit ons bed zijn zien we voor onze neus al 10 ballons die beginnen op te bollen van de warme lucht.

We lopen het hellingetje achter ons autootje op en daar ontdekken we dat we gewoon omsingeld zijn door letterlijk meer als 100 ballonnen die zich klaarmaken om bij het eerste daglicht op te stijgen. Wat een prachtig zicht als de ballonnen oplichten door de enorme gasvlam die er in wordt gejaagd.

Als de ballonnen beginnen op te stijgen wordt het zo mogelijks nog spectaculairder. De lucht hangt vol kleurrijke warmeluchtballonnen, zover het oog reikt. Als alle ballonnen in de lucht hangen en hoog genoeg zijn verdwijnt alle volk al even snel of ze gekomen zijn en kunnen we op ons gemak ontbijten met zicht op al die ballonnen.

We hebben geen plannetje van wat er allemaal te zien is en vooral waar het te zien is en ook online vind ik eigenlijk geen zinnige info. We besluiten dan maar terug te rijden van waar we gisteren gekomen zijn omdat we langs de weg daar wel wat wegwijzers gezien hadden. We rijden de enorm steile helling terug op maar het blijkt dat alles eigenlijk toch beneden te vinden is. Weerom die verdomde helling af.

We parkeren ons niet ver van de inkom van het Open Air museum maar dat blijkt ook niet wat we willen zien. Fietje raakt aan de babbel met één van de taxi chauffeur en na wat heen en weer gebabbel, waarbij de prijs aanzienlijk naar omlaag ging, laten we hem ons rondvoeren naar de dingen die we willen zien.

Achteraf gezien de juiste keuze, we gingen ongelooflijk veel tijd verloren hebben en voor de prijs van de diesel de we anders zouden verreden hebben werden we op onze wenken bediend.

Er zijn nog twee sites die we willen zien maar deze liggen eigenlijk net hier maar 50 km verderop.

De ondergrondse stad in Derinkuyu kunnen we diezelfde dag nog bezoeken maar de Ihlara vallei met de ‘Fairy Chimneys’ zal voor morgen zijn. We rijden alvast naar Ilhara maar op het adres van de camping treffen we een restaurant en een musichall aan, niemand heeft weet van een camping in de buurt.

We hebben niet veel zin om nog lang te zoeken en besluiten om wild te kamperen aan de ingang van het park. Opnieuw blijkt dit een perfecte plaats te zijn, zo kunnen we de vallei morgen vroeg bezoeken.

Kapadokia

We zijn vroeg uit de veren en ontbijten met zicht op het meer. Stilte voor de storm want vandaag wordt een vermoeiende dag. We zijn zinnens om door te rijden tot we in Göreme zijn en dat is toch nog een eindje van hier.

De landschappen die we passeren zijn ongelooflijk. Het ene moment rijden we langs een bergmeer met zicht op besneeuwde bergtoppen, een beetje later zijn we omringd door allemaal appelboomgaarden. Als we opnieuw een heuvelrug overrijden wanen we ons in de steppes die we later op onze reis verwachten.

We hebben dringend water nodig want door wild te kamperen geraken we door onze voorraad heen. Normaal tanken we bij als we eens op een camping staan, maar het water op de camping in Hierapolis had een raar smaakje en dus hebben we dat maar geskipped. Als we diesel tanken vraagt de bediende in een soort Duits of we ook water nodig hebben. Hij verwijst ons naar een hydrant waar ook een kleiner kraantje aan hangt. Daar komt mooi leiding water uit maar we hebben geen idee hoe we daar een waterslang aan vast moeten maken. Uiteindelijk speelt Fietje voor koppelstukje wat haar een redelijk nat pak oplevert.

We rijden een stadje binnen om te gaan shoppen maar vinden onze vertrouwde “SOK” (den Aldi van Turkije) nergens. Er is wel een “A101” (de Lidl van Turkije) en ik spring binnen in de hoop iets te vinden waarmee we die ‘effen’ waterkranen aan onze Gardena waterslang kunnen koppelen. Omdat we niet alles vinden wat we zoeken in de “A101” shoppen we ook nog in een ander grootwarenhuis een beetje verder. Hier moeten we niet te lang blijven of we doen al ons geld op aan allerlei soorten olijven, kaas en gevulde druivenbladeren (om nog te zwijgen van alle soorten baklava).

Rond Konya willen we stoppen om iets te eten maar we zien telkens net te laat als er een mooie stopplaats is. Tot ons oog op iets valt waar we nog net kunnen afrijden. Blijkt het een soort stadsbos te zijn, voorzien van tientallen picknick tafels, bbq’s, gebedsruimtes, vreselijke toiletten en een mini kinderboerderij, dit alles in een dicht naaldbos. Daarbij is het Oostends stadsrand bos een lachertje.

Tegen een uur of 4 neemt Fietje het stuur over, ik begon waarlijk te dommelen. Het duurt dan ook niet lang of ik lig in dromenland terwijl Fietje volle bak naar ons einddoel vlamt.

Bij aankomst in Göreme gebruiken we onze GPS om de coördinaten in te geven van de plaats waar we zouden willen overnachten. Fietje is extatisch over alles wat er langs de baan te zien is en wil constant stoppen, ik wil gewoon een slaapplaats vinden want een volle dag onderweg begint op mijn gemoed te werken. Ik word wat kribbig maar als we uiteindelijk onze bestemming bereiken zijn we allebei in wolken.

We staan midden de pieken waar dit gebied bekend om staan. Helaas zijn er zo’n duizend quads rond aan het vlammen, maar de zon is aan het zakken, dus de kindjes moeten binnenkort naar bed en dan hebben we dit paradijs voor ons alleen. Tot morgen vroeg want dan vertrekken van hier de ballonvaarten. Het is hier pikdonker en het gaslampje dat we van Steven hebben gekregen komt hier goed van pas (een veel leuker licht om ons avondmaal bij te eten dan die koude LED spots die op de camion staan).