Tagarchief: Nemrud

Effe roadtrippen

We vertrekken opnieuw redelijk vroeg uit Kayseri. Opdracht voor vandaag : zoek nieuwe ruitenwissers om de oude verstorven dingen te vervangen. Als we stoppen om boodschappen te doen zie ik een winkeltje dat precies ook een garage is.

Ik demonteer één van de ruitenwissers en nog voor ik het winkeltje heb bereikt halen ze al nieuwe rubbers boven. Voor 5 lira hebben we spiksplinternieuwe rubbers en een nieuw klemmetje om de ruitenwissers vast te zetten.  Als later op de dag het weer opnieuw omslaat (zoals het al een paar dagen doet, ’s morgens brandende zon, tegen de middag pikzwarte wolken en dan maar donderen en regenen/hagelen) weten we met ons geluk geen blijf, wat een verschil, nu kunnen we ook in de regen veilig rijden (wat gisteren avond echt niet het geval was, best dat de Turken van elkaar gewoon zijn dat ze rare manoeuvres uitvoeren in het verkeer…).

De rest van de dag rijden we om beurten tot we Kahta bereiken. Even speel ik nog met de gedachte om toch door te rijden naar  Nemrud Dagh maar het is verder dan ik dacht en aan de kaart te zien zal het er zeker niet plat zijn. Bovendien hadden we net een zeer mooi, doch zwaar, want bergachtig, parcours achter de rug van Malatya naar Adiyaman.

We besluiten  toch nog eens een camping op te zoeken. Blijkt het Commagene Wooden
Hotel pal in het centrum te liggen, op de kruising van de twee belangrijkste banen maar veel keus is er niet. Blijkbaar zijn er in de tuin kampeerplaatsen voorzien en voor 50 lira kunnen we daar overnachten. Bij nader inzien ziet de manager het toch niet zitten dat we op de mooie pelouze rijden met onze leuke
bandjes en krijgen we een plaatsje op de parking. Niet echt wat we hadden verwacht van een ‘camping’.

zicht op de mooie Turkse camping

Als we vragen waar de douches zijn wordt er opnieuw gebeld naar de manager en even later krijgen we de sleutel van een kamer die volgens mij door het personeel zelf af en toe gebruikt wordt. Mooie wc en een douche om U tegen te zeggen, warm en met een stevige straal (een beetje zoals onze douche in de Unimog, maar dan zonder dat warm en zonder stevige straal 😉

Terwijl we in de tuin zitten te eten maken we kennis met een jonge Chinees die op zijn eentje aan het rondreizen is. Hij reist kriskras door verschillende landen zonder ook maar enig plan. Hij praat honderduit, waarschijnlijk is hij blij eindelijk eens met mensen te kunnen praten die ook Engels verstaan. Als we hem onze Unimog laten zien, wordt hij werkelijk extatisch en  trekt zeker 100 foto’s van de binnen- en buitenkant terwijl hij  in het Chinees aan het brabbelen is.