Tagarchief: park

carwash

We besluiten om hier nog een dagje te blijven, we zitten op een paar uur rijden van de grensovergang die we moeten nemen maar hebben geen zin om daar dan een dag te moeten wachten, we mogen immers enkel en alleen op 2 juni de grens over, geen dag eerder, geen dag later.

Daar we toch aan een riviertje staan en dus gemakkelijk aan water geraken besluit ik om alvast de vrachtwagen wat te kuisen zodat we met een beetje propere wagen aan de grens kunnen verschijnen. Nog maar net ben ik begonnen of er strijkt een Iraanse familie naast ons neer en die komen alvast hartelijk goedendag zeggen.

De Koerdische oma is onmiddellijk zot van Fietje en laat dat dan ook uitbundig blijken. In de kortste keren krijgen we thee voorgeschoteld, gevolgd door een brood, een bord vol chips en nog een diep bord zonnebloempitten. Als het tegen de middag loopt steekt de pater familias het vuur aan en begint zijn kippenbrochettes klaar te maken. We proberen weg te geraken omdat we nog tot het museum willen lopen maar worden door de volledige familie tegengehouden en verplicht om 4 reuze brochettes met kip binnen te spelen.

Het museum dat we willen bezoeken is gesloten, je kunt zelfs in dat deel van het park niet komen want alles is grondig afgesloten door een serieus hekken met poort. Er zit niet anders op dan terug te keren en hopen dat onze Iraanse buren ondertussen gedaan hebben met eten, we kunnen zo dichtaan niets meer binnen krijgen.

Het park staat vol met stichtende affiches die we proberen te ontcijferen, maar eigenlijk spreken de beelden voor zich. Een gesluierd meisje wordt vergeleken met een mooi verpakt snoepje, een wat wulpsere dame met een soort bounty waar al is van gebeten en waar vliegen op zitten. Dit in combinatie met een roltrap naar de hemel en eentje naar beneden naar de hel maakt de boodschap wel duidelijk. Ik heb een bleekblauw vermoeden dat zij die hier komen kamperen echt geen boodschap hebben aan de borden, in volle ramadan wordt hier geschranst en gerookt dat het een lieve lust is en de koppeltjes die hier rondlopen zijn heus niet allemaal getrouwd.

Na een hartelijk afscheid van onze buren die huiswaarts keren is het de beurt aan de volgende lading. Deze maal een paar zussen met hun schoonzonen. Ze spreken ook geen woord Engels maar Fietje kan zich toch behelpen met het point-it boekje dat we van Ilona hebben gekregen. Ze komen uit het bos met een schop en een plastiek zak vol ‘tulpenbollen’. Blijkt dit een soort look te zijn wat geraspt wordt in yoghurt. Meteen krijgen we een een handvol van.

De plaats naast ons wordt nu bezet door een nieuwe familie. Zij hebben muziek en licht mee en alles werkt op de batterij van de auto. Ze hebben zich nog niet geïnstalleerd of we krijgen een kop thee in de handen geduwd, samen met wat snoep. Ook zij spreken geen Engels dus het wordt een summiere conversatie.

We maken voor de lol een vuurtje met het hout dat we hadden voorzien om onze kip klaar te maken maar omdat we geen honger meer hebben van alles wat we hier al gegeten hebben is alles al weer opgeborgen. Als het vuurtje goed op gang is komt er plots nog een Iraniër van een beetje verder aangelopen en wordt er een halve watermeloen op onze tafel gezet, groeten en weg is hij.

De nacht is minder lollig, het is donderdag avond en dan gaat de jeugd los. De ganse nacht wordt er weg en weer gereden door het bos met brommertjes die toch net teveel lawaai maken. Af en toe stopt er één naast ons, horen we wat stemmen, starten en weg zijn ze. Echt jammer dat we die misthoorn van de Hanomag niet meer hebben, dat zou nog eens lachen zijn….

Van berg naar park

’s Morgens doen we eerst wat huishoudelijk werk, legen het toilet, vullen de watertanks (die plots gisteren allebei leeg waren) en bezoeken dan het Zonnepaleis en de oude moskee. Het Zonnepaleis is eigenlijk nooit afgeraakt en heeft een atypisch vorm. Het is mooi gerestaureerd en de oorspronkelijke versieringen zijn prachtig.

Het kleine meisje van gisteren vergezelt ons lustig verder aan het tetteren in het Farsi. Als we het museum onder het paleis bezoeken wordt ze door de zaalwachtster wandelen gestuurd, het is welletjes geweest.


We denken de oude moskee wel een beetje gezien te hebben en willen net vertrekken als daar een oud mannetje aankomt die ons teken doet dat we mee moeten. We krijgen een rondleiding bij de graven van gesneuvelden uit de Iran-Irak oorlog. Hij opent alle deuren en neemt ons overal mee naartoe.

Zonder ook maar een woord te zeggen of zelfs geluid te maken geeft hij bij alles een duidelijke uitleg met handen, voeten. Bij de foto’s van de oorlog maakt hij duidelijk dat hij daar ook was maar gelukkig levend terug is gekeerd.

Volgens de uitleg in het Zonnepaleis komt het water voor de fontein van een waterval een beetje verderop, dus wij daar naartoe. De weg stopt aan een toiletten complex met moskee (of is het andersom) maar een waterval zien we niet. We lopen te voet naar beneden en volgens een stroompje (een pad is er niet). Blijkt dat de waterval nog een paar kilometer verderop ligt. We hebben beiden geen goede schoenen aan en hebben ook niets mee en besluiten terug te keren.

Als we ons Mogje beneden aan het water parkeren probeert de lokale Mettemaffia ons te laten betalen om daar te staan. We gebaren van krommen aas maar Moeder Overste geeft niet op. Tot er een familie die een beetje verder picknickt zich ermee bemoeien en Mette hoofdschuddend afdruipt. Een beetje later komt de familie nog een goede dag zeggen met een grote zak kruiden die ze geplukt hebben. Blijkbaar moet je dat in je thee doen, wat de vrouw dan ook onmiddellijk voor ons doet. Ik ben er niet zot van maar hou de schijn toch hoog.

 

 

Fietje wilt vannacht zeker ergens in de bergen slapen, niet in een dorp of stad en we besluiten door te rijden naar …. waar niet ver vandaan een nationaal park zou moeten liggen. We gokken dat we daar aan het Wildlife Museum wel een plaatsje zullen vinden. Er is maar één ingang (betalend, belachelij weinig) naar het park en de bewakers maken ons duidelijk dat we hier ook mogen blijven slapen. Het blijkt een prachtig groen park te zijn middenin een kloof waar één weg doorslingerd en waar er regelmatig plaats is om te picknicken of te kamperen. Uiteindelijk kiezen we een plaatsje tegen het water, net naast een watervalletje. Dit is echt wel een van de betere slaapplaatsen die we hebben gehad tot nu toe.

Kashan

We verlaten de hoofdstad en rijden Zuidwaarts naar Kashan, een tussenstop om nadien verder te rijden naar Ispahan. Kashan is uiterst charmant, precies een groot dorp. En als we er in de late namiddag binnenrijden worden we er net als populaire zangidolen onthaald. Iedereen wuift, roept en lacht terwijl we Mogje door de smalle straatjes wringen. We bezoeken er het wondermooie badhuis waarbinnen we een groep Iraanse dames aantreffen die, vrouwen ondereen, wat lol aan het tappen waren. Toen ze hoorden dat we uit België kwamen haalden ze met fierheid hun Frans uit hun sjakosj: ‘Bonzour Madaaame’. We lachen ons een kriek en er volgt (uiteraard) een heuse fotosessie.

We maken ook kennis met 2 Franse mademoisellekes die Iran met openbaar vervoer rondtrekken en aan couchsurfing deden, wat blijkbaar een makkelijke en aangename manier van overnachten is in Iran (hoewel officieel verboden en onbestaande).

Traditionele huizen

De traditionele huizen waarvoor de stad bekend staat sluiten helaas net hun deuren. Dus vervolgen we onze weg naar de bazaar. Onderweg leren we Enrique kennen, een jonge Mexicaan, die na zijn studies als industrial designer, nog even de wereld intrekt. We bezoeken samen de bazaar, waarin een grote mooie caravanserai gelegen is. Na wat zoekwerk vinden we die en worden er snel aangesproken door een ‘gids’ die ons vraagt wat we zoeken: kruiden, rozenwater,noem maar op. Arno had al direct door dat het een kleefmug was. Ik zeg dat ik enkel brood nodig heb en vol enthousiasme leidt hij me naar de bakker iets verderop. Ik koop er drie broden en betaal er veel te veel voor. Die ‘gids’ had natuurlijk zijn broodje gebakken en voor ik het goed en wel doorhad was het al te laat natuurlijk. Twee uren heb ik zitten foeteren tegen mezelf van hoe ik nu zo stom kon zijn en me zo in de luren laten leggen, grrrrrrrr.

Caravancerai in Kashan

Het is al knap donker als we een slaapplaats zoeken. We rijden hiervoor naar de Finn Gardens, oude traditionele Perzische tuin. Daar aangekomen lijkt de parking maar een triestig gegeven en rijden we verder, een tip van iOverlander volgend. En waarlijk, wat een mooi stadspark treffen we daar. Het is er zeer groot en rustig, tegen de helling met zicht op Kashan. De dag er op douchen we er. Dat doe je door in het hurktoilet de ‘poepslang’ te gebruiken. Ok, je moet je wat bukken en het gegeven dat je boven een vies kakhol staat is niet zo aantrekkelijk. Maar het water is lekker warm en de straal behoorlijk. Pas als Arno erna gaat douchen leidt de bewaker van het park hem naar een apart hokje waar het hurktoilet is dichtgemaakt met stenen plaveisel en waar een douchestang is voorzien….tja

Slaapplaats in Kashan