Tagarchief: Siberië

Naar de Oeral

Omdat we aan de nieuwe kant van Omsk zitten geraken we vlug op de weg die we vandaag nodig hebben. De wegen zijn tot nu toe fantastisch in Rusland, behalve als je een dorp of stad in rijdt. En dat zullen we geweten hebben. Rond de middag rijden we de hoofdweg af naar een dorpje wat verder. Onze navigatie geeft aan dat we een pad moeten nemen maar ondertussen zijn we slim genoeg geworden om dat te negeren. We rijden iets verder en nemen daar een bultige asfalt weg naar het dorp.

Boodschappen doen we in een soort Colruyt, alles staat in hoge rekken gestapeld en ze verkopen er ook vanalles. Als ik ook zie dat ze koffiezet apparaten verkopen laait onze hoop op dat we toch nog koffiefilters zullen vinden voor we door onze voorraad heen zijn. Met handen en voeten proberen we uit te leggen dat we koffefilters zoeken voor zo’n apparaat maar het winkelmeisje kijkt ons niet begrijpend aan. Uiteindelijk haal ik het apparaat van het schap maar als ik wil tonen waar we die filter zouden insteken blijkt daar een herbruikbare plastiek filter in te zitten. Damned, ook hier geen papieren filters dus.

Als we terug naar de grote weg willen rijden geeft de navigatie een andere kortere weg aan. Die lijkt O.K. dus wagen we het er op. Eerst asfalt, dan brokkelig asfalt, gevolgd door een deftige grindweg. We worden voorbij gestoken door een Uaz jeep, net als de weg overgaat in een aardenweg. Grote putten en bulten maar we zijn ondertussen wel wat gewoon. Dan zien we de jeep in de verte sukkelen. En inderdaad, de weg is weg en vervangen door een grote modderpoel. Het is precies of de boer heeft hier net geploegd waarna er een wolkbreuk heeft plaatsgevonden.

Fietje sakkert op me, dat had ik moeten kunnen zien op de kaart maar omdat we zo dicht bij de baan zijn rijden we door. Nu zien we waar de jeep zo sukkelde. Over de ganse breedte van de weg staat een plas gevolgd door een slijkboel. We zetten de Mog voor alle zekerheid al in 4X4 en Fietje neemt een aanloop. We glijden door de plas en hebben geen enkele grip meer op waar we heen gaan. We voelen de wielen doorslippen maar blijven langzaam maar zeker vooruit gaan tot we weer een beetje grip op de baan krijgen. Terug op de grote weg laten we een spoor van klei na waar iedere Vlaamse boer jaloers van zou zijn.

Regelmatig zijn er wegenwerken en dat betekent file rijden. Meestal niet te ver en niet te lang en als dat betekent dat de wegen er bijliggen zoals ze er nu bijliggen nemen we dat er graag bij. Tijdens één van files valt het me op dat er voor ons een Oostenrijkse Volkswagen T4 rijdt maar omdat ze sneller zijn dan wij zijn we ze vlug kwijt. Bij de volgende tankbeurt blijken de Oostenrijkers daar ook net te staan. Fietje die tegen een hondje met een staart zou praten geraakt onmiddellijk aan de babbel. Omdat ze nog geen goede plaats hadden gevonden voor de nacht en wij via iOverlander iets hadden gevonden beslissen ze om ons te volgen.

We komen uiteindelijk terecht tussen de kamperende Russen bij een warmwaterbron. We halen de pinten, Vodka en straffe verhalen boven. Zij hebben ook Uzbekistan, Pamir, Kirgistan en Kazachstan gedaan en waren ook op weg naar Mongolië tot ze net als wij hebben besloten dat ze genoeg slechte wegen, yurts en nomaden hadden gezien en besloten langzaam maar zeker naar huis toe te keren.

Het is een prachtige kampeerplaats maar helaas vergeven van de paardevliegen en de muggen. De eersten kunnen we nog afwenden met een lange broek en hemd met lange mouwen maar de muggen laten niet af. We worden ongeveer opgegeten. De Russen lopen hier lustig rond in hun zwembroek terwijl gaan schuilen in onze campers.

Omsk 2

Het spettert nog steeds als we opstaan maar we besluiten om toch de stad te bezoeken. Het is echt koud (13 graden) dus doen we nog eens een lange broek en een trui aan. De regenjas nemen we mee want er wordt wisselvallig weer verwacht.

Blijkbaar hebben redelijk wat oude gebouwen de tand des tijds doorstaan in Omsk. Hier echter ook weer de mix van traditionele Siberische houten huisjes, Art Nouveau en betonnen Sovjet architectuur.

Als we het klein museumpje bezoeken in de residentie valt mijn ook plots op een schilderij dat me toch bekend voorkomt. Dit lijkt me een scene uit Brugge. We proberen de bordjes eronder te ontcijferen en met de hulp van de zaalwachtster vinden we uiteindelijk dat het inderdaad om Brugge gaat.

Wat verder hangen nog wat schilderijen die we als Holland herkennen. Voor de rest stelt het museumpje niet veel voor, het gebouwtje zelf ademt wel geschiedenis uit, hier hebben vele tsaren geslapen op doorreis naar het barre Siberië en hier hadden de Witten in de revolutie jaren hun regering gevestigd, voor de tijd dat het geduurd heeft.

We zijn vooral gecharmeerd door het tweede stuk van de Lenina Prospekt. Nu de zon door de wolken gebroken is en het wat warmer wordt is dit een ideale laan om te flaneren langs de betere boetieks en trendy bars. De laan eindigt in een groot Sovjet monument met daarachter de kathedraal van Omsk.

We slapen uiteindelijk in het hosteltje in de nieuwbouw wijk. Het blijkt er ook kraaknet te zijn. Er blijken wat communicatie problemen te zijn ivm onze registratie, mogen we daar wel slapen als buitenlanders, hoe wordt dat betaald, enz… Gelukkig helpen de andere gasten met het vertalen en blijven we ook zo nog een beetje keuvelen in gebroken Russisch en Engels en met de hulp van jawel Google Translate.

Omsk

Ook vandaag ziet het er grijs en grauw uit, een ideaal dagje dus om wat kilometers te malen. Uiteindelijk slagen we er zo in om in twee dagen naar Omsk te rijden in plaats van de voorziene drie dagen.

Fietje had in Omsk al een hostel gereserveerd en dus gaan we zien of we daar ook al een dagje eerder binnen kunnen. We dachten dat de hostel in het centrum lag maar blijkt dat toch niet het geval te zijn. We komen terecht in een project wijk waar men volop bezig is om naast de IKEA en de Leroy Merlin torenflats te bouwen. Het ziet er enorm mistroostig uit, zeker met dit grauwe weer.

Het adres is niet helemaal duidelijk want blijkt de volledige blok met zijn drie vleugels het nummer 32 te dragen. We rijden het gebouw rond en aan de achterkant hangt een bordje van het hosteltje, alleen is er daar geen deur…. Dus terug naar de voorkant, maar daar vinden we geen enkel teken van een hostel, er hangen ook geen deurbellen maar enkel een nummerklavier waar je het appartements-nummer moet ingeven, maar dat weten we niet. Gelukkig weet een vriendelijke bewoner waar het hosteltje is en opent voor ons de zware stalen deur en na wat zoeken kunnen we toch aankloppen aan de juiste deur.

Er is helaas voor deze dag geen plaats meer en de dame geeft ons te verstaan dat we in de omgeving genoeg hostels kunnen vinden. We denken dat het leuker moet zijn om wat meer in de stad te zitten en rijden dus terug naar de oude stad. Net naast de brug die het oude met het nieuwe deel verbindt vinden we hostel Globus. Een kraaknet klein hosteltje waar we onze Mog voor de deur kunnen zetten en waar we een kamer krijgen met zicht op de mog.

Het blijft maar regenen en als het ’s avonds toch wat opklaart gaan we op verkenning in de stad. We willen weten of we een bootje kunnen nemen naar de oude Goelag die nu terug een klooster is geworden. We vinden wel de bootjes maar er hangt nul komma nul info over vaartijden. Op weg naar ons hostel vinden we een trendy “Italiaans” restaurant waar we echt heerlijk eten. Het personeel heeft geen weet van een bootje dat zover zou varen, dus denken we er aan om dat deel maar te skippen, per slot van rekening is er van dat deeltje Goelag niets meer over en het klooster blijkt niets speciaals te zijn. Dat zien we morgen wel.

Barnaul – Omsk

Tomsk is een heerlijk stadje, in Sovjettijden nog verboden voor vreemdelingen, maar nu open in alle mogelijke opzichten. De sfeer is er zeer relax, er zijn vele leuke bars en restaurantjes, veel jong volk op straat. Het is hier wel moeilijk communiceren, want echt bijna niemand, ook niet het jonge volk, spreekt een woordje Engels, of Frans, of laat staan Oostends.

Oud en nieuw in Tomsk

We verlaten de stad en rijden 240 km terug richting Novosibirsk om dan net voor de grote stad de afslag te nemen richting Omsk. Het landschap is gekend: groen, bossen, maar nu meer en meer “mangroves” en moerassen, een streling voor het oog, een paradijs voor miljoenen muggen die je onverbiddelijk attaqueren het moment dat je even een halt houdt. Ik zweer het: wildplassen geeft hier echt wel een prikkelend gevoel. En je leert het supersnel te doen.

Al sinds de ochtend hangen er grijze wolken, de temperatuur is aanzienlijk gedaald en regelmatig regent het. Maar de weg is goed, zeer goed zelfs en we rijden verder dan gepland. Na 450 km houden we het voor bekeken en besluiten om eens bij de ‘echte mannen’ te gaan slapen op één van de vele truckstops die je langs de baan tegenkomt. Je betaalt er 100 roebel (1,5 euro) en krijgt dan een plaatsje toegewezen. Ons Mogje lijkt wel een lilliputter zo naast die wegreuzen van tien ton en meer… De truckstops zijn voorzien van sanitair en douches en een restaurant waar je voor een appel en een ei… een appel en een ei kan eten. Geen hoogstaande culinaire kost maar wel warme en zware kost, met veel bravoure op je bord gekwakt door de uitschep-dames die vanachter de selfservice balie hun blik onophoudelijk op de tv gericht hebben om er hun favoriete tv serie à la thuis (maar veel slechter geacteerd) te verslinden.

En terwijl Mog zijn avonturen in geuren en kleuren vertelt aan zijn Russische grote broers, dommelen we in slaap.

Tomsk

Het is mooi weer vandaag: zonneschijn, zo’n 25 graden, ideaal weertje dus om onze tweewielers eens van onder het stof te halen. Na het ontbijt in ons hotelletje en na het bestuderen van het stadsplan ontplooien we onze fietsjes voor een toerke doorheen Tomsk, waarbij we vooral op zoek gaan naar de oude houten huizen die typerend zijn voor deze Siberische stad.

En we worden op onze wensen bediend: overal in de stad, soms in kleine zijstraatjes en wat verscholen achter bebloemde struiken, doemen ze op, deze prachtige grote huizen, blokhutten eigenlijk maar afgewerkt met fijn, uit hout gesculpteerde dakgoten en vensterkozijnen. De combinatie van deze huizen met hier en daar bombastische betonnen Sovjetgebouwen doet wat surrealistisch aan.


We fietsen verder langs de gebouwen van de universiteit en rusten even uit op een bankje in het park dat gedomineerd wordt door een immens standbeeld ter ere van de gesneuvelde soldaat. Het park dat iets in de hoogte ligt verschaft een weids panoramisch zicht op de rivier Tom die beneden als een brede slang langs de stad kronkelt.


We keren terug langs straatjes en steegjes waar we regelmatig onze fietsrem aantrekken om een mooi kiekje van de houten gebouwen, te maken en om Arno even te verlossen van zijn zadelpijnen. Rond de middag eten we een boterham in de Mog en nadien leggen we ons te rusten in onze hotelkamer.


Tijd nu om ons verder reistraject opnieuw wat in kaart te brengen. We lezen de Lonely Planet na op interessante stops en bezienswaardigheden, de wegenkaart van Rusland erbij en Google maps om de afstanden te berekenen. Het reisplan wordt zorgvuldig opgeschreven op een blanco vel papier dat nadien aan onze frigo wordt bevestigd. Het ziet er goed uit.

In de vooravond gaan we nog het fort van Tomsk bezichtigen en dalen opnieuw de stad in om te gaan eten. Dat doen we in restaurant ‘Parmezan’, gelegen in een van de mooiste gebouwen dat ook een hotel is. Het interieur is hip, de bediening fantastisch vriendelijk en het eten is er heerlijk.
In het hotel kijk ik nog wat TV en doe een poging om “Die Hard”, in het Russisch gedubt, te volgen. Helaas, ik begrijp er jota van en we vallen al snel in slaap.

Altai – Tomsk

Effe de rem er op zetten, en dat in het Altai gebergte, in een berghuis, was net wat we nodig hadden. Naast de vermoeidheid die zijn kop was komen opsteken, had ik nog altijd last van pijn in mijn longen en een moeizame ademhaling.
We besluiten direct om er twee nachten te verblijven en onze tijd in te vullen met wandelen, het nemen van een sauna (Banya), wat lezen, relaxen.
We voelen er ons geweldig thuis en worden door Valentina, de gastvrouw en de andere gasten met veel zorg en lieflijkheid omringd. Met handen en voeten slagen we er in om mekaar te begrijpen. Onze kamer is ruim en heeft een groot terras met zicht op het ons omringend gebergte en de rivier die vlak voor het huis stroomt.

Zicht van op ons balkonnetje

Het berghuis heeft geen WIFI en er is geen stromend water. Het toilet is een hokje buiten met een gat in de vloer waarboven een klein plastieken WC potje is geplaatst.
Ander water wordt opgepompt uit de rivier en bewaard in grote tonnen waaruit je het water schept om je wat te wassen, je tanden te poetsen, de afwas te doen.
Valentina heeft een bloemen- en groentetuin om u tegen te zeggen. Dagelijks spendeert ze er uren, het is haar lang leven (of zo heb ik het toch begrepen).
Naast het woonhuis is er een houten gebouwtje waarin de ‘Banya’ gevestigd is. Valentina ontbrandt het houtkacheltje en enige tijd nadien nemen we er een heerlijke sauna. Douchen doe je met opgeschept water uit de grote ton.

Republiek Altai West Siberië

17/7: Een 10 tal km van ons tijdelijk verblijf parkeren we aan een park waar je tegen een kleine betaling toegang krijgt tot een soort natuur(pret)park dat langs de brede rivier ligt en waar allerlei attracties worden aangeboden (en Russen zijn dol op attracties!). We eten er eerst iets in het restaurantje dat tegen de rivierhelling ligt en kijken naar de vele speedboten en rafts bemand met jolende en krijsende Russen, terwijl luide oenke-toenke-muziek uit de boxen vlakbij buldert.. Nadien steken we de rivier over via de lange hangbrug, die bangelijk heen en weer begint te slingeren als Arnootje er met zijn ???kg overheen walst en zo de Russische medemens noopt om zich lijkbleek en klappertandend vast te klampen aan de zijtouwen (of dachten ze dat ook dit een attractie was?).

Hier hangt ie nog stil…

We wandelen een aantal km’s door het bos tot aan de watervallen. Ook daar zijn er dranktentjes, souvenirshops, kun je je laten in de lucht schieten aan een elastiek, of kan je je terug laten varen door een speedboot. Ook ik hou af en toe van een attractie maar de terugtocht moest van Arno te voet: Meer bewegen! Yeahyeah… Dat mijn longen nog meer pijn deden van al dat wandelen, daar trapte ie niet in.

Terug bij Valentina eten we er nog een slaatje dat we klaarmaken in onze Mog en gaan vroeg met ons leesboekje in ons lekker bedje.

18/7: De dag er op koop ik nog 1 pot honing van Valentina en vertrekken we, terug van waar we zijn gekomen, Barnaul, om nadien Westwaarts te trekken. De beslissing om terug te keren en Mongolië niet aan te doen was niet eenvoudig geweest en niet over 1 nacht ijs gelopen. Maar uiteindelijk zijn we (ik?) heel opgetogen dat de knoop is doorgehakt. Het is een ander soort reizen nu: trager, rustiger, meer comfort, meer veiligheid, kortom: meer ontspanning en minder inspanning.

Valentina en kleindochter

We rijden tot Barnaul en vinden via iOverlander een benzinestation waar je ook gratis kan douchen. Het is er piekfijn, het personeel aller aardigst en de douche is zowaar de properste die ik op reis al heb gezien. Het benzinestation heeft ook een restaurantje en we eten er lekker. Er is gratis WIFI en we blijven er nog wat hangen om mogelijke reistrajecten te raadplegen op het net. Mog wordt achteraan gestationeerd waar het iets stiller is om de nacht door te brengen.

Mac Donald is hier de Mac Kiosk

19/7: We ontbijten in het benzinestation en ik neem er nog een douche. We vertrekken en rijden niet zo ver, naar Berdsk, een satellietstad net voor Novosibirsk, waar we van het warme weer profiteren om er ’s namiddags aan het meer te lunchen, te zonnen en te zwemmen.

We overnachten iets verder dan ons strandje, op een soort camping, die hier in Rusland bestaat uit…niks. Je betaalt een kleine som geld en krijgt dan toegang tot een mooi stukje natuur. Maar geen water, toilet, douches of enig andere voorzieningen. Russen hebben ook alles bij: BBQ stellen, tapijten, tentjes, en behoeften die worden iets verder in het bos gedaan zeker? Geen idee eigenlijk, ik ben ze niet gaan volgen. Het plaatsje is idyllisch. Helaas vinden die 389 000 muggen dat ook, waarvan de menig vrouwelijke exemplaren opgezet ons bloed komen opzuipen en dit ten voordele van hun eierenproductie, die er dus voor zorgt dat er nog meer f… muggen op de wereld komen. Het zijn de Trumps van deze wereld: hatelijk ambetant, moeilijk te verdelgen en bovendien volledig onnuttig.
Ook DEET helpt hier nauwelijks en tot slot vluchten we in onze Mog waar de smeulende coil toch enig soelaas biedt.

Huis op zijn kop (Altai)

20/7: Novosibirsk, hoofdstad van Siberië laten we letterlijk links liggen. Volgens de gids valt er weinig charmants te zien en te beleven en als je Roebels je lief zijn, blijf je er maar beter weg.
In plaats daarvan rijden we richting Tomsk, een stadje aan de rivier Tom, iets noordelijker en dus dieper in West Siberië.

 

Bij aankomst rijden we onmiddellijk naar het hotelletje Le Galleria, dat ik de dag voordien had geboekt via booking.com. Het kleine, gezellige en ultra nette hotelletje is gelegen in een doodlopend straatje op korte wandelafstand van het stadscentrum. ’s Avonds kuieren we nog eens door het stadje maar lopen hopeloos verloren met het plannetje dat we in het hotel hadden gekregen maar dringend aan vernieuwing toe is, vrezen we. Uiteindelijk gaan we eten op het terras van een bistro gelegen aan het stadspark. Ze roepen snel een ober die wat Engels kan praten en die helpt ons met de menukaart. Als we hem vertellen dat we uit België komen valt hij haast in zwijm. Waarom komen jullie naar hier op vakantie? Als we hem zeggen dat we het hier mooi vinden en de bevolking aangenaam, springen de tranen in zijn ogen.
Het valt ons op, niet alleen hier, maar ook de dagen voordien, dat ze hier echt geen West-Europese toeristen gewoon zijn. Ze zijn dan ook heel verbaasd, maar zeer aangenaam verrast dat we hun contreien als vakantie oord kiezen.