Tagarchief: Troje

Trojaanse oorlog revisited

Dames en heren, bekijk hier de herwerkte versie van Homeros zijn Ilias. Het enige echte verhaal over de Trojaanse oorlog of wat zich achter de schermen afspeelde.

Geproducet en opgenomen op de site van het oude Troje, onder het oog van menig Japanse toeristen.

Met de medewerking van Arno (in de rol van Agamemnon en Achilles, cameraman, geluidsman en IT-er) en al de WIFI die we onderweg zijn tegengekomen om de filmpjes te uploaden.

Bekijken met koptelefoon want de geluidskwaliteit is niet altijd toppie.

Helena is verdwenen

Mevrouw Agamemnon maakt valies van Achilles

Mevrouw Agamemnon aan de muur in Troje

De dood van Achilles

Het plan van mevrouw Agamemnon

Eind goed, al goed.

Out of Europe

Alexandropoulos ligt maar een boogscheut van Turkije dus dat is vlug geklonken. Voor het eerst na Zwitserland verlaten we de Europese Unie en komen we dus een echte grens tegen. We zetten ons mooi voor het bordje met een campertje op maar worden vriendelijk verzocht gewoon uit te stappen ons smoeltje eens te komen tonen samen met onze paspoorten en dan komen we in het niemandsland tussen de EU en Turkije. Als we daar een pompstation passeren valt mijn oog eigenlijk net te laat op de prijs van de diesel : 0,9 euro per liter, zot genoeg om een u-bocht te maken op de snelweg en toch naar het pompstation te rijden. Jammer maar helaas, ze willen ons geen diesel verkopen, enkel TIR mannen krijgen er. Ook Fietje’s tocht naar de taxfree shop ernaast loopt met een sisser af, enkel zeer grote verpakkingen te krijgen. Er zit niets anders op dan verder te rijden naar Turkije.

De grensovergang met Turkije is een ander paar mouwen, daar is het een chaos van jewelste. Eerst denken we er nog dat we zomaar door zullen kunnen als een vriendelijke douanier ons verzoekt om door te rijden en ons een beetje verder te parkeren. Mis poes, we moeten ons gewoon wat verder zetten zodat hij op zijn gemak ons autootje kan controleren. Ongewild nors (veronderstel ik, daarnet was hij de vriendelijkheid zelve) moet ik ieder bakje met of zonder een slotje openen, iedere deur openen en moet ik ook binnen kalm ondergaan hoe hij wijzend naar het volgende kastje “open” snauwt. Ik moet één van de boxen uit de koffer openen en het enige wat daar in zit zijn een “Lamsac” en nog een andere opblaasbare zetel. Als ik probeer uit te leggen wat dit is, blijft hij me vragend aankijken maar geeft het uiteindelijk op, teleurgesteld dat we niet zoals de voorgaande overlander een moto bij hebben, ik zie hem denken : “amateurs”.

Nog wat stempels in ons paspoort voor ons visum en ééntje voor de auto en we mogen proberen verder te rijden. Geen idee wat hier aan de hand is maar van alle kanten komen er tientonners aangereden die elkaars en ook onze weg blokkeren. Na wat heen en weer geroep komt er toch beweging in en kunnen we na een laatste controle Turkije binnen.

We zetten koers naar Gallipoli om daar de ferry over de Hellespont (voor zij die de Ilias niet gelezen hebben, ook wel de Dardanellen genoemd) te nemen als ik plots besef dat het vandaag 25 april is, ANZAC-day en dat is een mega evenement waarbij de Australiërs en Nieuw-Zeelanders de megaslachting bij een mislukte landing in Gallipoli in de eerste wereldoorlog herdenken. Eerst spelen we even met het idee om een kijkje te gaan nemen maar later vernemen we dat je zelfs de stad niet binnenkomt als niet al maanden op voorhand geregistreerd bent. We volgen gewoon de bordjes naar de ferry en komen opnieuw in een Turkse chaos terecht waar er meerdere boten naast één liggen en degene die de ene boot verlaten verhinderen dat de anderen kunnen inschepen. We hebben nog geen Turkse Lira’s en kunnen niet met een kaart betalen en één van de souvenir verkopers probeert ons ervan te overtuigen dat 6 Lira evenveel is als 20 euro (in werkelijkheid in 1 lira gelijk aan 0,2 euro). We trappen niet in die val en besluiten tegen de stroom in de rij te verlaten en eerst geld te gaan zoeken.

Als we terugkeren moeten we plots in een andere rij gaan staan voor een andere, duurdere boot, maar voor 80 lira kunnen we niet zelf overzwemmen. Na een korte tocht op een boot tjokvol Chinese toeristen komen we aan in Azië. Fietje droomt al de helft van haar leven van de veldslagen in Troje dus er is geen ontkomen aan. De laatste dagen heeft ze zich beziggehouden met het schrijven van een alternatieve Ilias en Bibi zal zichzelf mogen opofferen om een deel van de rollen te spelen, dat belooft. Via verschillende bronnen hebben we gehoord dat er zeer dicht bij de archeologische site een camping zou zijn met alles erop en eraan. We zien inderdaad een bordje van camping maar zien enkel een restaurantje en geen inrit voor de camping. We zoeken verder maar moeten toch op onze stappen terugkeren en gaan in het restaurantje vragen waar de camping is. Blijkt de tuin naast het restaurantje de camping te zijn. Fietje begint vol ongeloof te lachen maar dit wordt onze slaapplaats deze nacht.

Zicht op de volledige camping

 

Fietje kan niet geloven dat er niet meer is dan dit, maar Troje is zo’n hit-and-run attractie, ’s morgens komen de bussen toe en ’s avonds is iedereen naar huis, behalve wij twee. We fietsen eens tot de ingang van de site en door het dorpje waar ook geen vel te beleven valt, we zijn echt de enige zotten die hier blijven slapen. We eten in het restaurantje en de eigenaar, die ook gids, is vertelt ons eigenlijk alles wat we ’s anderdaags op de bordjes zouden kunnen lezen.

Het bruisende nachtleven van Troje

De volgende dag zijn we echt vroeg uit de veren. Fietje moet nog verder werken aan de blog, haar scenario voor de Ilias (want het moet allemaal echt in Troje gefilmd worden) en ik wil zeker de olie in onze portaal assen nog eens checken want we zijn ondertussen weeral 1000 km verder sinds dat nog eens gebeurd is. Rond 8:00 zien we de eerste bussen toekomen en springen we op de fiets naar Troje in de hoop de grote meute voor te zijn.

Er staat veel meer recht in Troje dan we verwacht hadden en gelukkig is er nog niet teveel volk als we de alternatieve Ilias beginnen te verfilmen. Echt groot is Troje niet en tegen de middag zijn we dan ook terug op onze micro camping. De was die we gisteren nog hebben gedaan is ondertussen droog, we wassen de ramen van ons autootje (hebben we nog niet gedaan sinds we vertrokken zijn maar de staalkaart van Europese platte insecten begint langzaam maar zeker het zicht een beetje te belemmeren) en vullen onze watertank. We zijn klaar voor een korte rit die blijkt door de bergen te lopen en uiteindelijk langer duurt dan verwacht. Onderweg beseffen we dat het morgen vrijdag is en de winkels wel eens zouden kunnen gesloten zijn. Na inkopen gedaan te hebben is het langzaam tijd om een slaping te zoeken. We hebben ons eigenlijk een beetje mispakt aan de grootte van dit stadje, blijkt de ganse kust hier volgebouwd, kilometers aan een stuk. We rijden op goed geluk een straat in die lijkt uit te komen op een geïmproviseerde parking net voor de zeedijk. Dit ziet er prima uit en we gaan een kijkje nemen naar het strand. Net als ik een Turkse familie die aan het bbq-en is een smakelijk eten wil wensen worden mij twee boterhammen met köfta in de hand geduwd en voor we het weten zitten bij hen aan tafel. Zij praten honderduit in het Turks tegen ons, wij antwoorden gewoon in het Oostends, we verstaan elkaar voor geen meter maar het is wel gezellig.

Moeten we dat bed echt maken vannacht?