Tagarchief: Wolga

Naar Vladimir en Moskou

We vertrekken richting Moskou maar zullen daar in één dag wellicht niet geraken. Ook Vladimir wat we zeker willen bezoeken ligt waarschijnlijk te ver. Stiekem hopen we op zo’n mirakel als toen we naar Kazan reden maar er zijn geen uurgrenzen te bespeuren op onze kaart dus dat wordt ergens in de bled slapen, want Nizjni Novgorod ziet er niet zo tof uit op het eerste gezicht, dus dat zullen we mijden.

Na ons heerlijk ontbijtbuffet rijden we de ganse dag min of meer langs de Wolga, die hier een brede traagstromende rivier is. Dat wil zeggen dat we regelmatig langs enorme meergebieden passeren, afgewisseld met prachtige bossen. De ganse dag zien we dan ook de mooiste plaatsjes om te slapen, maar het is nog een beetje te vroeg, eerst moeten we minimum tot bij Novgorod geraken.

Op de kaart vinden we een paar kandidaat plaatsjes om te slapen maar als we daar toekomen blijken die onbereikbaar of omgeven door industrie of drukke banen. We besluiten dat we voorbij Novgorod iets zullen zoeken, we hebben nog tijd.

Dat dachten we tenminste. We zien boven het bos plots een zwarte rookpluim opduiken en na de volgende bocht staat het verkeer plots stil. De rookpluim komt niet vanuit het bos maar van een paar meter verder van een vrachtwagen die in brand staat. Dit moet nog maar net gebeurd zijn want de vlammen slaan hoog uit de cabine en niemand durft er voorbijrijden. Er is snel politie ter plaatse die iedereen tegenhoudt en we zien tot onze opluchting dat de chauffeur ongedeerd is en een beetje hulpeloos rond zijn wagen loopt (hij is blijkbaar niet bang voor ontploffingen).

 

Als de vlammen eindelijk weg zijn en het wrak nog een beetje rookt komen er ambulances en brandweerwagen rijkelijk laat aangereden. Ze hebben waarschijnlijk ook vast gezeten in de file en bij de wegenwerken. Als ze beginnen blussen laaien de vlammen warempel weer op, maar dit is gelukkig maar tijdelijk.

Ondertussen is het redelijk laat geworden en besluiten we voor alle zekerheid eerst iets te gaan eten om vervolgens een plaats te zoeken voor de nacht. Het landschap is na Novgorod fel veranderd en er zijn niet echt veel mooie plaatsjes meer te vinden en degene die ik dacht te zien blijken bij een militair kamp te horen dus dat zal niet echt gaan.

Uiteindelijk belanden we terug op zo’n truck stop, krijgen opnieuw het ‘stilste’ plaatsje toegewezen maar tegen dat we in ons bed kruipen zijn we omgeven door de 10-tonners waarvan sommige frigowagens zijn en deze maken wel redelijk wat lawaai. Mij niet gelaten, ik val als een blok in slaap en morgen zijn we toch vroeg weg.

Kazan

Kazan is eigenlijk vooral bekend om zijn kremlin en sinds kort bij de Belgen omwille van zijn voetbalstadion waar de match België-Brazilië gespeeld werd. Het eerste willen we graag bezoeken, het tweede zien we wel van de overkant van de rivier.

Een kremlin is eigenlijk niets meer en niets minder als een versterkte burcht binnen een stad. Maar binnen vind je vaak een stad op zich, met straten, kerken, paleizen,… noem maar op.

In het kremlin van Kazan hebben ze in 2005 een moskee bijgebouwd (een groot deel van de Tataren is Moslim, maar er waren tot dan aan deze kant van de rivier geen moskeeën te vinden). Volgens hun eigen folders zou het de parel aan de kroon van het kremlin moeten zijn, maar als je het mij vraagt is het een onding, zowel buiten als binnen. Ze hadden misschien eerst eens een toertje door Iran en centraal Azië moeten doen voor ze begonnen te tekenen.

Vanaf de muren van het Kremlin heb je een zicht over enerzijds de Wolga en anderzijds op de Kazanka. Aan de overkant van de Kazanga zie je de voetbaltempels van het WK liggen. Langs deze kant van de rivier ligt het ministerie van landbouw in een toch wel opvallend gebouw, de ingang is precies dichtgegroeid door een grote boom.

We keren langs het water terug en besluiten in de namiddag eens op zoek te gaan naar de strandjes langs de Wolga. Dat blijkt makkelijker gezegd dan gedaan. Langs de Wolga loopt een spoorlijn en we vinden niet echt een doorgang (hoewel deze op onze kaarten wel staan). We moeten onverricht terzake terugkeren tot we bijna aan ons hotel een voetgangersbrug over de sporen zien. Ondertussen is het gloeiend heet en zijn we verdorst. Helaas blijkt de yachtclub aan het strandje de enige yachclub ter wereld te zijn zonder mooi terras waar je iets kan drinken en het drankstalletje naast het strand zit vol zatte Russen die allen in een soort uniform gestoken zijn. We hebben er deze morgen nog zulke tegengekomen (maar dan nuchter). Ze dragen allemaal zo’n gestreept mouwloos t-shirt van de marine, hebben een barret op en lopen rond met vlaggen waar een parachute op staat. Sommige hebben ook een vestje aan met veel decoratie en medailles.

Fietje beslist toch het water in te springen en ik probeer af te koelen in de schaduw. Puur door de dorst moeten we naar ons hotel terugkeren om op het dakterras een grote kan huisgemaakte limonade soldaat te maken.

’s Avonds keren we terug naar de oevers van de Kazanka waar we zogenaamd typisch Tataars kunnen eten. De gerechten bestaan voornamelijk uit paardenvlees (we krijgen zelfs ‘paardenvleeschips’ als voorgerecht….) maar zijn voor de rest niet zo speciaal.

We hebben wel een prachtig zicht vanaf het terras op het ondertussen verlichte kremlin en op de promenade die ’s avonds tot leven komt.

Naar Kazan

We nemen afscheid van de vriendelijke familie van dit fantastisch baanhotelletje en zetten koers naar Kazan. We kunnen dit normaal gezien niet echt doen in één dag en zullen langs de weg wel iets vinden om te slapen.

Eerst moeten we nog door Ufa (Oefa) maar dit is geen zo’n mooi stadje. De rest van de weg gaat weerom door enorme velden met gele bloemen (koolzaad, zonnebloem) en door enorme bossen afgewisseld met moerassen en meren. Ik raak er maar niet op uitgekeken.

Als we uiteindelijk in de Autonome Republiek Tatarstan (hupla, nog een ‘stan’ bij het lijstje) aankomen zijn de velden niet langer vol bloemen maar vol ‘ja-knikkers’ die langzaam maar zeker olie uit de bodem halen.

Langs de grens van Tatarstan loopt ook een uurgrens en ons uurwerk keert 2 uur terug (we moeten nog eens opzoeken waarom het juist twee uur is in plaats van de normale één uur, maar waarschijnlijk heeft de nabijheid van Moskou daar iets mee te maken). Dat maakt dat we langer licht zullen hebben en dus eigenlijk ook langer zouden kunnen doorrijden zodat we nog deze avond in Kazan kunnen zijn.

 

In de vroege avond stoppen we om nog een maaltijd klaar te maken zodat we straks kunnen doorrijden naar Kazan.

Fietje heeft ondertussen een hotel gevonden in Kazan en deze maal zal het geen hostel zijn maar een ‘deftig’ hotel met een bar en restaurant, deftige badkamer en met een ruime kamer. We kunnen de Mog op de binnenplaats zetten (gelukkig is de poort hoog genoeg) en na onze spullen op de kamer gegooid te hebben besluiten we nog iets te gaan drinken op het dakterras.

De avond is aan het vallen en we krijgen een mooi zicht op de stad (met in de verte zijn olie industrie), we kunnen zelfs de Wolga zien.

Net als we besluiten om af te rekenen komen de obers af met nogmaals drank en een schotel met hapjes. We worden getrakteerd door twee volslanke dames. Ze zijn sinds het WK zot van de Belgen. Ze hebben dan ook de match België-Brazilië , die doorging in Kazan, bijgewoond, kennen alle Belgische spelers beter dan wij. Ze tonen ons alle filmpjes die ze gemaakt hebben tijdens het toernooi.  Eigenlijk willen ze niets liever dan met ons in de drank vliegen maar we zijn echt te moe daarvoor.