Altai – Tomsk

Effe de rem er op zetten, en dat in het Altai gebergte, in een berghuis, was net wat we nodig hadden. Naast de vermoeidheid die zijn kop was komen opsteken, had ik nog altijd last van pijn in mijn longen en een moeizame ademhaling.
We besluiten direct om er twee nachten te verblijven en onze tijd in te vullen met wandelen, het nemen van een sauna (Banya), wat lezen, relaxen.
We voelen er ons geweldig thuis en worden door Valentina, de gastvrouw en de andere gasten met veel zorg en lieflijkheid omringd. Met handen en voeten slagen we er in om mekaar te begrijpen. Onze kamer is ruim en heeft een groot terras met zicht op het ons omringend gebergte en de rivier die vlak voor het huis stroomt.

Zicht van op ons balkonnetje

Het berghuis heeft geen WIFI en er is geen stromend water. Het toilet is een hokje buiten met een gat in de vloer waarboven een klein plastieken WC potje is geplaatst.
Ander water wordt opgepompt uit de rivier en bewaard in grote tonnen waaruit je het water schept om je wat te wassen, je tanden te poetsen, de afwas te doen.
Valentina heeft een bloemen- en groentetuin om u tegen te zeggen. Dagelijks spendeert ze er uren, het is haar lang leven (of zo heb ik het toch begrepen).
Naast het woonhuis is er een houten gebouwtje waarin de ‘Banya’ gevestigd is. Valentina ontbrandt het houtkacheltje en enige tijd nadien nemen we er een heerlijke sauna. Douchen doe je met opgeschept water uit de grote ton.

Republiek Altai West Siberië

17/7: Een 10 tal km van ons tijdelijk verblijf parkeren we aan een park waar je tegen een kleine betaling toegang krijgt tot een soort natuur(pret)park dat langs de brede rivier ligt en waar allerlei attracties worden aangeboden (en Russen zijn dol op attracties!). We eten er eerst iets in het restaurantje dat tegen de rivierhelling ligt en kijken naar de vele speedboten en rafts bemand met jolende en krijsende Russen, terwijl luide oenke-toenke-muziek uit de boxen vlakbij buldert.. Nadien steken we de rivier over via de lange hangbrug, die bangelijk heen en weer begint te slingeren als Arnootje er met zijn ???kg overheen walst en zo de Russische medemens noopt om zich lijkbleek en klappertandend vast te klampen aan de zijtouwen (of dachten ze dat ook dit een attractie was?).

Hier hangt ie nog stil…

We wandelen een aantal km’s door het bos tot aan de watervallen. Ook daar zijn er dranktentjes, souvenirshops, kun je je laten in de lucht schieten aan een elastiek, of kan je je terug laten varen door een speedboot. Ook ik hou af en toe van een attractie maar de terugtocht moest van Arno te voet: Meer bewegen! Yeahyeah… Dat mijn longen nog meer pijn deden van al dat wandelen, daar trapte ie niet in.

Terug bij Valentina eten we er nog een slaatje dat we klaarmaken in onze Mog en gaan vroeg met ons leesboekje in ons lekker bedje.

18/7: De dag er op koop ik nog 1 pot honing van Valentina en vertrekken we, terug van waar we zijn gekomen, Barnaul, om nadien Westwaarts te trekken. De beslissing om terug te keren en Mongolië niet aan te doen was niet eenvoudig geweest en niet over 1 nacht ijs gelopen. Maar uiteindelijk zijn we (ik?) heel opgetogen dat de knoop is doorgehakt. Het is een ander soort reizen nu: trager, rustiger, meer comfort, meer veiligheid, kortom: meer ontspanning en minder inspanning.

Valentina en kleindochter

We rijden tot Barnaul en vinden via iOverlander een benzinestation waar je ook gratis kan douchen. Het is er piekfijn, het personeel aller aardigst en de douche is zowaar de properste die ik op reis al heb gezien. Het benzinestation heeft ook een restaurantje en we eten er lekker. Er is gratis WIFI en we blijven er nog wat hangen om mogelijke reistrajecten te raadplegen op het net. Mog wordt achteraan gestationeerd waar het iets stiller is om de nacht door te brengen.

Mac Donald is hier de Mac Kiosk

19/7: We ontbijten in het benzinestation en ik neem er nog een douche. We vertrekken en rijden niet zo ver, naar Berdsk, een satellietstad net voor Novosibirsk, waar we van het warme weer profiteren om er ’s namiddags aan het meer te lunchen, te zonnen en te zwemmen.

We overnachten iets verder dan ons strandje, op een soort camping, die hier in Rusland bestaat uit…niks. Je betaalt een kleine som geld en krijgt dan toegang tot een mooi stukje natuur. Maar geen water, toilet, douches of enig andere voorzieningen. Russen hebben ook alles bij: BBQ stellen, tapijten, tentjes, en behoeften die worden iets verder in het bos gedaan zeker? Geen idee eigenlijk, ik ben ze niet gaan volgen. Het plaatsje is idyllisch. Helaas vinden die 389 000 muggen dat ook, waarvan de menig vrouwelijke exemplaren opgezet ons bloed komen opzuipen en dit ten voordele van hun eierenproductie, die er dus voor zorgt dat er nog meer f… muggen op de wereld komen. Het zijn de Trumps van deze wereld: hatelijk ambetant, moeilijk te verdelgen en bovendien volledig onnuttig.
Ook DEET helpt hier nauwelijks en tot slot vluchten we in onze Mog waar de smeulende coil toch enig soelaas biedt.

Huis op zijn kop (Altai)

20/7: Novosibirsk, hoofdstad van Siberië laten we letterlijk links liggen. Volgens de gids valt er weinig charmants te zien en te beleven en als je Roebels je lief zijn, blijf je er maar beter weg.
In plaats daarvan rijden we richting Tomsk, een stadje aan de rivier Tom, iets noordelijker en dus dieper in West Siberië.

 

Bij aankomst rijden we onmiddellijk naar het hotelletje Le Galleria, dat ik de dag voordien had geboekt via booking.com. Het kleine, gezellige en ultra nette hotelletje is gelegen in een doodlopend straatje op korte wandelafstand van het stadscentrum. ’s Avonds kuieren we nog eens door het stadje maar lopen hopeloos verloren met het plannetje dat we in het hotel hadden gekregen maar dringend aan vernieuwing toe is, vrezen we. Uiteindelijk gaan we eten op het terras van een bistro gelegen aan het stadspark. Ze roepen snel een ober die wat Engels kan praten en die helpt ons met de menukaart. Als we hem vertellen dat we uit België komen valt hij haast in zwijm. Waarom komen jullie naar hier op vakantie? Als we hem zeggen dat we het hier mooi vinden en de bevolking aangenaam, springen de tranen in zijn ogen.
Het valt ons op, niet alleen hier, maar ook de dagen voordien, dat ze hier echt geen West-Europese toeristen gewoon zijn. Ze zijn dan ook heel verbaasd, maar zeer aangenaam verrast dat we hun contreien als vakantie oord kiezen.

Geef een antwoord