Barnaul – Omsk

Tomsk is een heerlijk stadje, in Sovjettijden nog verboden voor vreemdelingen, maar nu open in alle mogelijke opzichten. De sfeer is er zeer relax, er zijn vele leuke bars en restaurantjes, veel jong volk op straat. Het is hier wel moeilijk communiceren, want echt bijna niemand, ook niet het jonge volk, spreekt een woordje Engels, of Frans, of laat staan Oostends.

Oud en nieuw in Tomsk

We verlaten de stad en rijden 240 km terug richting Novosibirsk om dan net voor de grote stad de afslag te nemen richting Omsk. Het landschap is gekend: groen, bossen, maar nu meer en meer “mangroves” en moerassen, een streling voor het oog, een paradijs voor miljoenen muggen die je onverbiddelijk attaqueren het moment dat je even een halt houdt. Ik zweer het: wildplassen geeft hier echt wel een prikkelend gevoel. En je leert het supersnel te doen.

Al sinds de ochtend hangen er grijze wolken, de temperatuur is aanzienlijk gedaald en regelmatig regent het. Maar de weg is goed, zeer goed zelfs en we rijden verder dan gepland. Na 450 km houden we het voor bekeken en besluiten om eens bij de ‘echte mannen’ te gaan slapen op één van de vele truckstops die je langs de baan tegenkomt. Je betaalt er 100 roebel (1,5 euro) en krijgt dan een plaatsje toegewezen. Ons Mogje lijkt wel een lilliputter zo naast die wegreuzen van tien ton en meer… De truckstops zijn voorzien van sanitair en douches en een restaurant waar je voor een appel en een ei… een appel en een ei kan eten. Geen hoogstaande culinaire kost maar wel warme en zware kost, met veel bravoure op je bord gekwakt door de uitschep-dames die vanachter de selfservice balie hun blik onophoudelijk op de tv gericht hebben om er hun favoriete tv serie à la thuis (maar veel slechter geacteerd) te verslinden.

En terwijl Mog zijn avonturen in geuren en kleuren vertelt aan zijn Russische grote broers, dommelen we in slaap.

Geef een antwoord