Tagarchief: Rusland

Vladimir (nee, niet Poetin)

Na een (te) korte nachtrust, mede veroorzaakt door het lawaai van de koelinstallatie van enkele vrachtwagens, besluiten we (ikke) dat we nooit meer op een truckstop zullen slapen, tenzij het echt niet anders kan. Vwala!
We gaan tanken en drinken koffie in het tankstation en vervolgen onze weg richting Moskou.
Zoals voorzien houden we halt in Vladimir, één van de juwelen langs de Golden Ring (stadjes en dorpen rondom Moscou die van belang zijn geweest in de geschiedenis van Orthodox Rusland). We bezoeken er de Assumption Cathedral, de Cathedral of Saint Dimitry en kuieren door het uitgestrekte park waar we genieten van de koelte tussen de bomen.

Vladimir

We wisselen er nog geld en rijden vervolgens door naar Moscou, dat nog een kleine 160 km verwijderd is van Vladimir.
De baan wordt alsmaar drukker naarmate we de hoofdstad naderen maar het binnenrijden langs 5 -vaks-banen, verloopt zeer vlot niettegenstaande het warmte onweder dat ondertussen is losgebarsten.

Moscou binnenrijden

We rijden er naar een camping, die rustig gelegen zou zijn en vanwaar je makkelijk met de metro het centrum van de stad kan bezoeken. Na een half uur rijden langs en over de ringen van Moscou arriveren we er vlotjes. De kleine camping ligt in een groot natuurpark, de staanplaatsen zijn er ruim en het is er zeer groen en rustig. Vooraan staan er een twintigtal Italiaanse mobilhomes (club Italia op stap?), wij plaatsen ons achterin, aan de rand van het bos.We nemen er een zalige douche en gaan te voet naar de supermarkt, die je makkelijk bereikt door het park te doorkruisen.

Ons plekkie op de groene camping

Wat koken, buiten eten en wat relaxen, want morgen is het Moscou-time!

Naar Vladimir en Moskou

We vertrekken richting Moskou maar zullen daar in één dag wellicht niet geraken. Ook Vladimir wat we zeker willen bezoeken ligt waarschijnlijk te ver. Stiekem hopen we op zo’n mirakel als toen we naar Kazan reden maar er zijn geen uurgrenzen te bespeuren op onze kaart dus dat wordt ergens in de bled slapen, want Nizjni Novgorod ziet er niet zo tof uit op het eerste gezicht, dus dat zullen we mijden.

Na ons heerlijk ontbijtbuffet rijden we de ganse dag min of meer langs de Wolga, die hier een brede traagstromende rivier is. Dat wil zeggen dat we regelmatig langs enorme meergebieden passeren, afgewisseld met prachtige bossen. De ganse dag zien we dan ook de mooiste plaatsjes om te slapen, maar het is nog een beetje te vroeg, eerst moeten we minimum tot bij Novgorod geraken.

Op de kaart vinden we een paar kandidaat plaatsjes om te slapen maar als we daar toekomen blijken die onbereikbaar of omgeven door industrie of drukke banen. We besluiten dat we voorbij Novgorod iets zullen zoeken, we hebben nog tijd.

Dat dachten we tenminste. We zien boven het bos plots een zwarte rookpluim opduiken en na de volgende bocht staat het verkeer plots stil. De rookpluim komt niet vanuit het bos maar van een paar meter verder van een vrachtwagen die in brand staat. Dit moet nog maar net gebeurd zijn want de vlammen slaan hoog uit de cabine en niemand durft er voorbijrijden. Er is snel politie ter plaatse die iedereen tegenhoudt en we zien tot onze opluchting dat de chauffeur ongedeerd is en een beetje hulpeloos rond zijn wagen loopt (hij is blijkbaar niet bang voor ontploffingen).

 

Als de vlammen eindelijk weg zijn en het wrak nog een beetje rookt komen er ambulances en brandweerwagen rijkelijk laat aangereden. Ze hebben waarschijnlijk ook vast gezeten in de file en bij de wegenwerken. Als ze beginnen blussen laaien de vlammen warempel weer op, maar dit is gelukkig maar tijdelijk.

Ondertussen is het redelijk laat geworden en besluiten we voor alle zekerheid eerst iets te gaan eten om vervolgens een plaats te zoeken voor de nacht. Het landschap is na Novgorod fel veranderd en er zijn niet echt veel mooie plaatsjes meer te vinden en degene die ik dacht te zien blijken bij een militair kamp te horen dus dat zal niet echt gaan.

Uiteindelijk belanden we terug op zo’n truck stop, krijgen opnieuw het ‘stilste’ plaatsje toegewezen maar tegen dat we in ons bed kruipen zijn we omgeven door de 10-tonners waarvan sommige frigowagens zijn en deze maken wel redelijk wat lawaai. Mij niet gelaten, ik val als een blok in slaap en morgen zijn we toch vroeg weg.

Kazan

Kazan is eigenlijk vooral bekend om zijn kremlin en sinds kort bij de Belgen omwille van zijn voetbalstadion waar de match België-Brazilië gespeeld werd. Het eerste willen we graag bezoeken, het tweede zien we wel van de overkant van de rivier.

Een kremlin is eigenlijk niets meer en niets minder als een versterkte burcht binnen een stad. Maar binnen vind je vaak een stad op zich, met straten, kerken, paleizen,… noem maar op.

In het kremlin van Kazan hebben ze in 2005 een moskee bijgebouwd (een groot deel van de Tataren is Moslim, maar er waren tot dan aan deze kant van de rivier geen moskeeën te vinden). Volgens hun eigen folders zou het de parel aan de kroon van het kremlin moeten zijn, maar als je het mij vraagt is het een onding, zowel buiten als binnen. Ze hadden misschien eerst eens een toertje door Iran en centraal Azië moeten doen voor ze begonnen te tekenen.

Vanaf de muren van het Kremlin heb je een zicht over enerzijds de Wolga en anderzijds op de Kazanka. Aan de overkant van de Kazanga zie je de voetbaltempels van het WK liggen. Langs deze kant van de rivier ligt het ministerie van landbouw in een toch wel opvallend gebouw, de ingang is precies dichtgegroeid door een grote boom.

We keren langs het water terug en besluiten in de namiddag eens op zoek te gaan naar de strandjes langs de Wolga. Dat blijkt makkelijker gezegd dan gedaan. Langs de Wolga loopt een spoorlijn en we vinden niet echt een doorgang (hoewel deze op onze kaarten wel staan). We moeten onverricht terzake terugkeren tot we bijna aan ons hotel een voetgangersbrug over de sporen zien. Ondertussen is het gloeiend heet en zijn we verdorst. Helaas blijkt de yachtclub aan het strandje de enige yachclub ter wereld te zijn zonder mooi terras waar je iets kan drinken en het drankstalletje naast het strand zit vol zatte Russen die allen in een soort uniform gestoken zijn. We hebben er deze morgen nog zulke tegengekomen (maar dan nuchter). Ze dragen allemaal zo’n gestreept mouwloos t-shirt van de marine, hebben een barret op en lopen rond met vlaggen waar een parachute op staat. Sommige hebben ook een vestje aan met veel decoratie en medailles.

Fietje beslist toch het water in te springen en ik probeer af te koelen in de schaduw. Puur door de dorst moeten we naar ons hotel terugkeren om op het dakterras een grote kan huisgemaakte limonade soldaat te maken.

’s Avonds keren we terug naar de oevers van de Kazanka waar we zogenaamd typisch Tataars kunnen eten. De gerechten bestaan voornamelijk uit paardenvlees (we krijgen zelfs ‘paardenvleeschips’ als voorgerecht….) maar zijn voor de rest niet zo speciaal.

We hebben wel een prachtig zicht vanaf het terras op het ondertussen verlichte kremlin en op de promenade die ’s avonds tot leven komt.

Naar Kazan

We nemen afscheid van de vriendelijke familie van dit fantastisch baanhotelletje en zetten koers naar Kazan. We kunnen dit normaal gezien niet echt doen in één dag en zullen langs de weg wel iets vinden om te slapen.

Eerst moeten we nog door Ufa (Oefa) maar dit is geen zo’n mooi stadje. De rest van de weg gaat weerom door enorme velden met gele bloemen (koolzaad, zonnebloem) en door enorme bossen afgewisseld met moerassen en meren. Ik raak er maar niet op uitgekeken.

Als we uiteindelijk in de Autonome Republiek Tatarstan (hupla, nog een ‘stan’ bij het lijstje) aankomen zijn de velden niet langer vol bloemen maar vol ‘ja-knikkers’ die langzaam maar zeker olie uit de bodem halen.

Langs de grens van Tatarstan loopt ook een uurgrens en ons uurwerk keert 2 uur terug (we moeten nog eens opzoeken waarom het juist twee uur is in plaats van de normale één uur, maar waarschijnlijk heeft de nabijheid van Moskou daar iets mee te maken). Dat maakt dat we langer licht zullen hebben en dus eigenlijk ook langer zouden kunnen doorrijden zodat we nog deze avond in Kazan kunnen zijn.

 

In de vroege avond stoppen we om nog een maaltijd klaar te maken zodat we straks kunnen doorrijden naar Kazan.

Fietje heeft ondertussen een hotel gevonden in Kazan en deze maal zal het geen hostel zijn maar een ‘deftig’ hotel met een bar en restaurant, deftige badkamer en met een ruime kamer. We kunnen de Mog op de binnenplaats zetten (gelukkig is de poort hoog genoeg) en na onze spullen op de kamer gegooid te hebben besluiten we nog iets te gaan drinken op het dakterras.

De avond is aan het vallen en we krijgen een mooi zicht op de stad (met in de verte zijn olie industrie), we kunnen zelfs de Wolga zien.

Net als we besluiten om af te rekenen komen de obers af met nogmaals drank en een schotel met hapjes. We worden getrakteerd door twee volslanke dames. Ze zijn sinds het WK zot van de Belgen. Ze hebben dan ook de match België-Brazilië , die doorging in Kazan, bijgewoond, kennen alle Belgische spelers beter dan wij. Ze tonen ons alle filmpjes die ze gemaakt hebben tijdens het toernooi.  Eigenlijk willen ze niets liever dan met ons in de drank vliegen maar we zijn echt te moe daarvoor.

Omdat het hier zo goed is…

En omdat de elektriciteit in Mog het nog altijd niet doet, niettegenstaande we de batterij de hele nacht aan externe elektriciteit hebben gelegd, besluiten we hier nog een nacht te blijven.

Op die manier kan Arno rustig zijn ding doen met die batterijen (ik snap nog altijd niet wat precies, behalve dat het lang kan duren). Ik kan er gebruik maken van de wasmachines en dus de vuile was die ondertussen alweer een dramatisch hoogtepunt had bereikt, onder handen nemen.

Het weer was opgeklaard, het elektriciteitsprobleem geraakte uitgeklaard en de vuile kreeg ik witgeklaard. Tussendoor wat lezen, wat praten met de eigenaars en wat bloggen.

Ufa

’s Morgens is de hemel bijlange nog niet opgeklaard en opnieuw dreigen zwarte donkere wolken over het park. Maar dat op zich is nog geen zo’n probleem. Wel mijn kletsnatte wandelschoenen die  tijdens de koele (10 graden!!!) en vochtige nacht al even doorweekt waren als de dag ervoor.

We besluiten om het park te verlaten en richting Ufa te rijden, verder naar het Westen en al dichterbij Moskou.

Het is zo’n 250 km rijden tot aan een heel gezellig hotelletje volgens iOverlander, net voor de stad Ufa. We rijden snel opnieuw de M5 op, de hoofdbaan laat ons zeggen van Oost Rusland naar Moskou. Ook nu is de weg wederom zeer oké, heuvelachtig en afgezoomd door een  dicht en donker sparrenwoud.

Overal langs de weg kraampjes waar je installaties kan kopen om alcohol (of ethanol?) te stoken

Aangekomen aan het hotel zien we direct dat de uitleg niet gelogen is. Het is een super cosy familiehotel en er is nog een kamer beschikbaar. Mogje mag binnen op de parking en we krijgen onmiddellijk een toer doorheen het hotel, een geweldige blokhut met torentje en al, schitterend gewoonweg. Ze serveren er ook avondeten maar we kiezen ervoor onze restjes op te eten. Onze frigo laat het immers afweten doordat de batterij het laat afweten, waarschijnlijk doordat de zonnepanelen het laten afweten. Na een heus gedetailleerde uitleg van Arno over de mogelijke oorzaken van dit euvel, beslis ik om nog wat verder te lezen in mijn boekje…

 

We kunnen het salon van het hotel gebruiken en praten nog wat met de zoon en dochter des huizes die behoorlijk goed Engels praten.

Tegen de avond komt er volk aan en binnen enkele ogenblikken zitten alle kamers bezet. het hotel wordt doorgaans gebruikt door Russische toeristen op doortocht naar West of Oost, gezien zijn ideale ligging vlakbij de M5 maar toch ver genoeg van de baan verwijderd zodat je er in alle rust en in het groen kan uitrusten van een zware autorit.

Taganay, nationaal park

We hebben heel lekker en rustig  geslapen op de parking van het cafeetje, zonder het gezoem van bloedzuigende muggen en zonder het getater van zatte Russen. Bovendien was de plaats afgesloten door een poort en hadden we daar dus een beetje ons privéterreintje met tuintje en terrasjes wat wel leuk was.

We besluiten op zoek te gaan naar het Nationaal Park Taganay, die wondermooi zou zijn volgens de gids en die ergens in de buurt, zo’n 50 à 60 km verderop. We hebben echter geen aanwijzing waar de ingang precies zou liggen en na wat studiewerk bepaalt Arno een punt waar we heenrijden. De weg transformeert in gravel en slingert door het dichtbeboste landschap. Uiteindelijk staan we bovenop een heuveltop waar enkele datcha’s staan en besluiten de Mog hier te parkeren en te voet verder te wandelen in de hoop de ingang van het park op onze weg tegen te komen. Enkele Russen die er hun datcha bezoeken bekijken ons met vragende ogen aan. Maar onze weg is eigenlijk een padje dat steeds moeilijker bewandelbaar wordt en we besluiten terug te keren op onze stappen.

We rijden het baantje een stukje terug tot aan de ingang van een soort park, wat blijkt een sportpark te zijn. Maar er is een kassa, en volk en dus ga ik er vragen waar de ingang van het Taganay park is. Een vriendelijke manskerel vraagt papier en pen en tekent zeer minutieus de weg naar het park in ons reisboekje (merci Conny en Co) uit. 14 km verder arriveren we inderdaad aan de ingang van hte park, dat zeer professioneel en ambitieus oogt. We gaan er het infokantoor binnen en via google translate boeken we er één overnachting (in onze MOG) en krijgen een plan van de wandelingen en trekkings die je in het park kan maken.  Er loopt veel jong volk, beladen met zware rugzakken die vertrekken voor wellicht meerdere dagen. We parkeren onze Mog tegen de rand van het bos en hebben een mooi uitzicht over de omringende bergen.

We besluiten nog een korte wandeling te maken maar moeten helaas na 2 km snel ommekeer maken omwille van het onweer dat losgebarsten is. Snel was niet snel genoeg om tot op ons ondergoed doorweekt de Mog te bereiken. We kleden ons om en brengen de rest van de dag binnen door. Wat lezen, beetje bloggen, kokkerellen, wat schnaps drinken,  en uiteindelijk wat slapen.

 

’t Klein Strand in de Oeral

We worden gewekt door de beiaard van het klooster naast de deur. Mooie klokken maar een beetje veel hetzelfde en het duurt eigenlijk wel een beetje lang. Na onze douche begeven we ons benieuwd naar het keukentje want we hebben een kamer met ontbijt. De jongen die ondertussen de receptie doet brabbelt het één en ander, vraagt of we koffie willen, zet tafel en verdwijnt dan met onze koffiekoppen. We hebben geen idee wat we moeten doen. In de rijstkoker vind ik wat (aangebrande) rijst en er ligt nog een vierde van een brood op tafel. We wachten nog even op de koffie die niet komt en houden het dan voor bezien. Net als we onze spullen bijeen hebben gepakt komt de receptie jongen toch nog af met twee koffies, geen idee waar die vandaan komen. We laten het niet aan ons hart komen en halen boterkoeken en koffie bij het zaakje waar we gisteren ook gegeten hebben en waar ze ook een bakkerij met echt brood hebben.

Volgende stop is de plaats waar ze de Romanovs indertijd begraven hebben. Ook dit is uitgegroeid tot een bedevaartsoord en de mijnschacht waarin ze gegooid zijn is omgeven door een klooster en enkele houten kerkjes met gouden koepels, eigenlijk wel mooi.

Ook hier wordt er alles aan gedaan om de Romanovs voor te stellen als de perfecte familie en worden ze echt vereerd.

Als we willen verder rijden blijkt er wel een weg naar de site te lopen maar geen weg terug, we moeten via een redelijk omweg eerst terug naar Jekatarinaburg.

Zo komen we op de site waar officiëel Azië overgaat in Europa, hoewel we de Oeral nog niet voorbij zijn. Blijkt dit een wat bizarre plaats naaste de snelweg waar iedereen vlug een foto komt nemen en weer verdwijnt.

We besluiten een shortcut te nemen richting Oefa en Cheljabinsk links te laten liggen. Op de kaart ziet deze weg er mooier uit met alle meren die er zouden moeten liggen.

Het is inderdaad een mooie weg, door de bossen, niet teveel verkeer en af en toe een mooi meer. Helaas wordt dit mooie plaatje plots verstoord als we door een mijnsite rijden, bergen mijnafval, rokende schoorstenen en een omgeving die van bos plots in een woestijn is veranderd.

Het is mijn toer om een mooi slaapplaatsje te vinden maar helaas zijn we vergeten dat het zaterdag is, verlof is en dat het snikheet is. Als we het bos inslaan richting een meer waar we volgens mij wel kunnen staan blijkt het zwart te lopen van het volk. We blijven hardnekkig doorrijden tot we voor een hekken staan en op een vierkante meter de Mog moeten draaien. Ook de volgende pogingen lopen op niets uit. Als we uiteindelijk een soort camping vinden blijkt de mannelijke helft van de bevolking al redelijk boven hun theewater met als gevolg dat iedereen als een zot dooreen roept wat op een moment zo op mijn systeem begint te werken dat ik maar begin terug te roepen. Maakt echter geen enkele indruk en als Fietje terugkomt van haar prospectie op het kampeerterrein besluiten we dat dit niet echt ons ding is.

We rijden terug naar een pad dat we wat verder het bos zagen inlopen maar ook dit blijkt niet te zijn wat we zoeken. We zijn allebei moe, het wordt laat en hebben veel te veel tijd als verloren met het zoeken naar een plaats. Volgende poging is een cafeetje dat we wat vroeger zijn tegengekomen. Hier zullen we wel ergens kunnen staan. We bestellen wat pintjes en eten en kunnen uiteindelijk de serveuze overhalen om ons op hun parking te laten slapen.

Jekatarinaburg

We moeten dringend een nieuwe autoverzekering hebben voor Rusland, dus dat is het eerste wat we doen als we Jekatarinaburg binnen rijden. De verzekering afsluiten verloopt wat minder vlot dan gedacht, eerst kan dat niet voor een maand, dan toch wel maar kunnen ze in hun computer het merk Daimler-Benz niet vinden laat staan het model Unimog. Soit, na wat gesukkel hebben we toch onze verzekering.

We zitten hier net naast de ‘All Saints’ kathedraal (ook wel “Kathedraal boven het bloed” genoemd). Deze is gebouwd op de plaats waar het huis stond waar indertijd de Romanovs vermoord zijn. In de jaren 70 heeft Jeltsin, die hier toen gouverneur was, het gebouw laten afbreken om te voorkomen dat het een bedevaartsoord zou worden. En dat is net wat er geworden is van de plaats, een bedevaartsoord. De volledige tsaren familie is door de Russisch Orthodoxe Kerk heilig verklaart en dat wordt hier met alle middelen verantwoord.

Ik heb er gelukkig aan gedacht een lange broek aan te doen en moet dus niet met een belachelijk rokje rondlopen zoals de meeste mannen hier. Vrouwen mogen ook geen korte rok aan hebben en moeten het hoofd bedekken. Hoe zat dat weeral met dat hoofddoeken debat….?

We besluiten om een hosteltje te zoeken en vinden iets in een rustige buurt waar we wat rond kuieren en vooral veel luieren en lezen. We eten iets in een trendy zaakje om de hoek waar we ’s middags al een huisgemaakte limonade zijn gaan drinken.

Helaas is de wandeling langs de rivier niet wat we ervan verwacht hebben. Er loopt wel een pad dat helemaal niet onderhouden is en het water ruikt een beetje naar de Brugse reitje op hun slechtste moment. We passeren wel aan het Sovjetstyle stadscircus dat ze aan het renoveren zijn. Jammer genoeg zijn er enkel voorstellingen op zaterdag en zondag, want de foto’s buiten doen ons een beetje denken aan het Cirque Du Soleil.

Bijna Jekatarinaburg

Het is zover. We hebben geen koffiefilters meer en moeten dus improviseren met toilet papier wat eindigt in een enorm zootje maar we hebben koffie (met veel grut 😉

Vandaag is het opnieuw Mog bezoekdag. De Oostenrijkers en een paar Russen willen persé de Mog nog eens van binnen zien en dus doet Fietje nogmaals haar rondleiding.

Het is een warme dag hoewel we constant door grote bossen en langs grote meren rijden vinden we nergens koelte. We vrezen dan ook dat Jekatarinaburg niet te harden zal zijn van de warmte.

Ondertussen heeft Fietje een zesde zintuig ontwikkeld om meertjes met strandje te ontdekken en dus besluiten we om te gaan zwemmen voor we de stad binnenrijden. Uiteindelijk komen we terecht bij een ommuurd domein waar je kan zwemmen en waar ook een groot grasveld is waar iedereen ligt te zonnen.

Naast dat domein ligt een openbaar park en we besluiten om vandaag niet naar de stad te rijden maar hier te blijven slapen. In het cafeetje een beetje verder halen we ijskoude pinten en genieten van ons prachtig zicht op het meer.

Blijkbaar hebben we het beste plaatsje want iedereen moet daar persé voor onze neus komen zitten, dansen, totten, whatever. Ach, zo hebben we geen “Thuis” op TV nodig 😉